Gisteren de fantasyfilm Krull gekeken. Oudje uit ‘83. Ik zag ‘m toen ik een jaar of acht of negen was en weet nog dat hij erg veel indruk op me maakt. Nu, zo’n 22 jaar later, de disc weer eens opgezet. En dat is link, want dan kan hij bijna alleen maar tegenvallen. Meer dan twintig jaar hebben de beelden in mijn hoofd gezeten en buitenproportionele vormen aangenomen. Mijn brein heeft van de film een meesterwerk gemaakt. Een klassieker van niet te evenaren grootte. Klopt dit beeld?
Ik waagde de gok. Teevee aan, kat op schoot, natje, droogje en play.
Here we go:

En dan komen de beelden terug hè. De boomerang-ster:

De Cyclops:

One eyed Willy. De acteur Bernard Bresslaw overleed tien jaar later aan een hartaanval

De oude blinde man:

Old and unwise

En de naïeve prinses met het guitige hoofd:

Maar…ww…waar ben ik…? Ik snap het niet!

Maar ik merkte dat ik ook zaken verdrongen en vergeten had. Zoals de bobbel in de veel te strakke malliot van Prince Colwyn, de inmiddels zwaar verouderde special effects, het slechte acteerwerk, het flinterdunne verhaaltje en de bijrol van Liam Neeson:

The force is strong with this one

Maar de film doorstond de test. Ik dig ‘m nog steeds! Het is nog altijd een sfeervolle rolprent met mooie decors en het heeft gewoon iets magisch. Tuurlijk spelen de nostalgische gevoelens mee, maar het is een prima film. En wat helemaal leuk is: ik doe er ook in mee! Kijk maar:

Woehoe!

Jammer dat uitgerekend ik weer moet verzuipen in het drijfzand:

Dat zei mijn vrouw vannacht ook…(oe, wat flauw)

Volgende keer in de serie ‘ouwe films kijken met Menno’: The Blob: moordende drilpudding uit 1988

Geloof me, ik zal zal de laatste zijn die beweert dat een popster niet van image moet veranderen. Sterker, het kan erg goed werken. Mijn grote held Bowie deed het bij elk nieuw album dat hij uitbracht. Dan was hij Ziggy Stardust, dan The Thin White Duke en dan weer zichzelf. Een totale make-over qua uiterlijk én muziek is verfrissend en (commercieel) uitgekookt.

Niet alleen Bowie had dat door (al deed hij het ook om zich uit verlegenheid te verschuilen achter een masker), maar ook grootheden als Madonna, Prince, Michael Jackson en muts Mariah Carey. Zelfs Britney Spears loopt tegenwoordig met een drastisch andere hoofd te pronk: coupe Karel van de Graaf. Noem haar totaal wacko en ontspoord, ze heeft wel alle aandacht.

Nu vind ik miss Spears weinig tot totaal niet boeiend, iemand als Joscelyn Stoker, a.k.a. Joss Stone daarentegen, ja, dat vind ik wel een interessant tiep. Niet alleen kan ze zingen als een grote, ze schrijft zelf haar nummers en ziet er ook nog eens leuk uit. Kijk maar:

Een leuk vlot jong meiske in neo-hippie stijl.

Maar kleine meisjes worden groot. Stone, inmiddels 20 jaar, gooit het roer met de komst van haar nieuwe album ook om en veranderd radicaal van uiterlijk en lijkt hiermee een tweede Beyoncé of die andere draak, Christina Ag…Agilu….Aguilera te worden. Zo zonde!!! Kijk nou eens:

Lees verder! »