Zondag bezocht ik met vrienden de een-na-laatste voorstelling van de zgn. ‘Harmonium‘ tour in de hoofdstedelijke Kleine Komedie. Popprofessor Leo Blokhuis hield interessante praatjes over de geschiedenis en afkomst van popliedjes en zangeres Ricky Koole (begeleidt door twee gitaristen) bracht deze en andere liedjes ten gehore.
Het was niet alleen een zeer vermakelijke en mooie avond, maar vooral inspirerend. De missie van Blokhuis en Koole was dan ook fraai: de mooie liedjes en bijzondere componisten uit de pophistorie moeten vooral niet in de vergetelheid raken. Een nobel streven, want wat is er veel mooie muziek gemaakt! En zo kwamen er tientallen nummers voorbij, allen op hun eigen manier de moeite waard. Voor de bezoekers lagen er aantekeningenblaadjes en pennen klaar om deze muzikale schatten thuis nog eens op te zoeken en beluisteren.

Zo geschiedde dat ik met een reeks zeer mooie liedjes kennismaakte. Veel titels vergat ik op te schrijven (het was ook wel erg donker in de zaal), maar genoeg onthield ik wel. Zo was er het schitterende ‘It makes no difference’ van The Band, of een mooi ‘Reason to believe’ van Marianne Faithfull. Of Nick Lowe, ken je die nog? Het meest overtuigend vond ik echter een nummer van Cat Stevens, ‘The Wind’ uit 1971, welke in 2000 niet geheel ontoevallig op de soundtrack verscheen van ‘Almost Famous’, één van mijn favoriete muziekfilms. Het werd deze avond vertolkt door de talentvolle Koole. Minstens zo mooi, maar niets haalt het bij de originele versie van Cat Stevens, die inmiddels door door de islam bekeerd als Yusus Islam door het leven gaat. De tekst gaat dan ook over zijn zoektocht naar spiritualiteit en het lot, de ‘reis’ zoals hij het zelf noemt. Enjoy!

Cat Stevens – The Wind (slechts 1’39”)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Jij nog relatief onbekende nummers die het waard zijn door velen gehoord te worden?

Zei ik laatst niet dat mooie stukjes street-art geen lang leven beschoren zijn? Ja, dat zei ik. De mooie piece die ik 19 november 2007 voor de City bioscoop aantrof is er nog steeds, maar heeft een drastische metamorfose ondergaan.
Een waarschuwingsbord is bruut over de schildering geplaatst en rechts besloot een  geflipte kunstenaar wat letters over de skelettenkop te spuiten. En nog maar te zwijgen over de rode inkleuring links en stipjes rechts, hoewel dat waarschijnlijk het werk van de originele kunstenaar is.

Leuk om de verschillende gedaantes van een kunstwerk te volgen gedurende de korte tijd dat het in de buitenlucht hangt. Hoewel, City is nog wel even gesloten, toch?
To be continued.

Heb je ook zo’n hekel aan de kapper?
Bij de meest linkerbaarhaar van Jezus, wat heb ik een hekel aan de kapper. Vele malen erger dan de tandarts, ik zweer het je!

Ik stel het altijd zo lang mogelijk uit, tot de lokken in mijn ogen, neusgaten en mond hangen. Het is een martelgang naar de kapper, de kappersacademie in mijn geval. Want die is het goedkoopst. En als je eenmaal onder zo’n ranzig kleedje in de kappersstoel zit, je haren hardhandig en liefdeloos zijn gewassen, begint de ellende. Gaan ze vragen hoe je het wil. En dat weet ik nooit. Echt niet! “Doe maar een stukje korter”, vluchtig gevolgd door “maar niet te drastisch!” Ik ben nogal schijterig.

Met als resultaat dat je nooit ziet dat ik naar de kapper ben geweest. Ja, de bakkebaardjes zitten weer strak in de plooi en de nekharen liggen op de kappersvloer, maar verder dezelfde rotkop. Met alle gevolgen vandien: ik ga weer naar de kapper. Weer die martelgang. Serieus, het is me al twee keer overkomen. De laatste keer heb ik de kapsessie zelfs drie (!) keer ondergaan. Twee keer door zo’n provinciaal leerlingetje op de kappersacademie en één keer door mijn lieftallige vriendin. Want na de tweede keer zag je nog steeds niets. Of zij het van achter even een stuk korter kon knippen. Kon ze wel. Van links naar rechts in één vloeiende kaarsrechte lijn. Ik kreeg in één klap een ballenhoofd:

Nu kon mijn prachtvrouw daar ook niets aan doen, maar radicaal was het wel. Maandenlang liep ik met een pet op mijn harses. Drama’s. En nu is het alweer zo ver. Mijn haren schreeuwen om een knipbeurt. Cut!

Vandaag in Wie heb je nou op de MP3: Nina Hagen met het wonderschone ‘Der Spinner’.

Nu moet ik zeggen dat de hele debuutplaat van de Nina Hagen Band (1978) erg sterk is, maar naast prachtnummers als ‘Unbeschreiblich Weiblich’ en ‘Naturträne’, spring dit nummer er voor mij uit.

Der Spinner komt ook uit ’78 en je voelt en hoort door de noten en zinnen heen de treurnis van het Oost-Berlijn van die tijd. De junkies op Bahnhof Zoo, Checkpoint Charlie en de alom aanwezige Muur. De knotsgekke Hagen vertelt ons in Der Spinner een verhaal, bijna geheel gesproken, met hier en daar typisch Hageneske kotsgeluiden. Een contrast met bijvoorbeeld Naturträne, waarin ze haar klassiek geschoolde operastem voluit gebruikt.

Nina Hagen Band – Der Spinner (3’10”):

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Is Der Spinner een doodgewoon betoog over een treinreisje (Als ich in Hamburg aus ein Zug steig), een hartstochtelijk liefdeslied (Als ich dich am Ufer seh;Ich fas dich an) of gaat het dieper? Hoe dan ook, een poëtisch en melancholisch nummer met prachtige Duitse zinnen en dito muziek.

En? Viel het mee? We hebben ‘m in elk geval weer gehad. 21 Januari was officieel de treurigste dag van het jaar. De Britse psycholoog Cliff Arnall zei het zelf op de site van The Daily Telegraph. Het zou onder meer gebaseerd zijn op het slechte weer, de niet uitgekomen voornemens en het weinige geld in januari in vergelijking met de decemberbonussen.

Okee, leuk en aardig, maar optimist als ik ben vraag ik op mijn beurt af: wat is dan de monterste dag van het jaar? Veel leuker om te horen, dunkt me. Zal ik het zeggen?
Vrijdag 23 Mei! Kijk maar:

- Met het weekend in het vooruitzicht is vrijdag is de leukste dag van de week.
- De temperatuur in mei is gemiddeld 12,7 graden, met een maximum van 17 en uitschieters van 20 graden.
- Lente is het mooiste jaargetijde, met de zomer in het vooruitzicht en de kriebels in de buik (voorjaarsschoonmaak).
- In mei leggen alle vogels vrolijk fluitend een ei en groeien de bomen groen.
- De dames hebben in mei volop rokjes aan en lopen met steeds minder kleren over straat (woehoe)
- Om en nabij de 23e mei wordt het salaris uitgekeerd met als extra het begeerde vakantiegeld.
- Automatisch volgt dan het vooruitzicht van de zomervakantie.
- En zijn we eind mei niet allemaal verliefd ?

Tel daarbij op dat ondergetekende 26 mei jarig is. Logisch toch?

Holly is een poes. Inmiddels 5 jaar oud en bij mij in huis gekomen in 2002. Holly is geboren in Gouda.
Holly Palmer is een zangeres. Geen idee hoe oud en nog nooit bij mij in huis geweest. Holly is geboren in Santa Monica, Californië.

Holly en Holly

Ja, Holly heeft haar naam te danken aan deze Amerikaanse zangeres. Niet dat ik haar zo fantastisch vind zingen, maar Holly was toevallig een van de twee vaste achtergrondzangeressen van David Bowie tijdens zijn live optredens in 1999 en 2000. En ik vond haar wel leuk. Je hoort haar ook meehijgen op de single ‘Thursday’s Child’ (hier de intrigerende videoclip) van het album ‘hours…’ (1999) en niet op de minste plaats op het meesterlijke live-album ‘BBC Radio Theatre, 27 juni 2000′. Net als mijn andere kat, Dodo, heeft ook Holly dus een Bowie-link in haar naam.

Kiekje van Holly en Bowie in 1999

Holly heeft inmiddels vier solo-albums op haar naam en maakt deel uit van het multimedia-duo Bubbles & Cheesecake. Ik dacht, ik ga haar gewoon eens laten weten dat ik mijn kat naar haar heb vernoemd. Vindt ze vast waanzinnig interessant. Met woorden waar het slijm van af droop heb ik haar geinformeerd op haar webblog. Ruim een maand later kwam haar reactie:

menno from amsterdam. you named your cat after me. hmmmm…….i’m not sure i believe you. ,
gevolgd door een heel verhaal en dan:
okay menno, maybe i do believe you after all. my girl cat me-you-key, i just remembered, is named after a beautiful lady i knew from japan.

Niet alleen neemt Holly de moeite mij persoonlijk zonder hoofdletters (!) te antwoorden en op te nemen in haar blog, ze heeft zelf ook een kat, die op haar beurt vernoemd is naar een Japanse dame! Houd deze Holly Palmer in de gaten. Die gaat groot worden! En weet dan met wie zij ooit een diepgaande existentiële discussie heeft gevoerd.

Hier zien en horen we Holly meezingen met de jaren ’80 klassieker ‘This is not America’. Live in 2000:

Ik geloof warempel dat het ditmaal een moeilijke MennoKwis was.
Nummertje 22 werd slechts door 10 personen gemaakt en niemand had meer dan 7 vragen goed.
Hier de 11 correcte antwoorden.

1. Michael Jackson’s ‘Billy Jean‘. (kijk hier op 2 minuut 10)
2. Niemand minder dan de schone violiste Janine Jansen

3. Nog een violist: Nigel Kennedy
4. Seu Jorge, de gitarist zanger en Bowie-op-z’n-Afrikaans vertolker uit ‘The Life Aquatic’ (2004, Wes Anderson)
5. Station Grand Central Terminal in New York
6. Jodie Foster
7. ‘Connecting people‘, Nokia’s slogan
8. Pieke Dassen als August (dus géén geitenbreier) in ‘De Film van Ome Willem’, overleed in 2007
9. Een student uit Florida wordt in 2004 gearresteerd en getasert (stroomstoot) n.a.v. “lastige vragen” aan presidentskandidaat John Kerry over o.a. zijn lidmaatschap van Skull and Bones
[youtube]sE76LQwT6qA[/youtube]
10. La Haine (1995, Mathieu Kassovitz)
11. Trik, ofwel Raymond Hendriks, de winnaar van de Inktspotprijs 2007

De winnaars:
Op 1: David de Rooij en Erik Kriek (met 7 juiste antwoorden)
Op 2: Robert Smit, Jeroen Jager en Johan de Rooij (met 6 juiste antwoorden)
Op 3: Jean, Frank v/d Does en Hallie Lama (met 5 juiste antwoorden)
Op 4: Henk Stolker (met 2 juiste antwoorden)
Op 5: Scedan (met 0 juiste antwoorden)

Hier de bijgewerkte Hall of Fame.