(30 augustus 2005)

“Nu verkrijgbaar op dvd en blu-ray!” Gottegottegot, wat is de middenstandsmaffia weer lekker bezig. Blu-ray. Wat de fuk is dat nu weer? Wat is er mis met de dvd? Moeten we wéér overschakelen naar een nieuw systeem en alle dvd’s wegkeilen en de boel vervangen met blauwe schijfjes? Dacht het niet! Not for me.

Waarom niet? Ten eerste vind ik de beeld- en geluidskwaliteit van de dvd’s prima. Sterker: ik kijk ook wel eens zwaar gecomprimeerde divx-jes op mijn (overigens High Definition) teevee en zelfs die vind ik er acceptabel genoeg uitzien. Ik heb ook geen digital 5:1 surround set, maar gewoon twee boxjes via de versterker. En ik geniet me suf. Moet het allemaal weer beter, mooier en groter? Hou toch op!

Ten tweede, we zijn net overgestapt! De videocassettes zijn allemaal vervangen en de VHS-recorders de deur uit. En ja, ik snap die overgang volkomen. VHS was onhandig en de beeld- en geluidskwaliteit abominabel in vergelijking met de dvd. Komt bij dat we allemaal kadootjes hebben gekregen op de schijfjes, zoals commentaar van de makers, documentaires en deleted scenes, wat een grote aanwinst is en naast een vermakelijke ook een educatieve functie inneemt. Ook hoeven we niet meer te spoelen, nemen de films minder ruimte in op de plank en gaan ze -als het goed is- een levenlang mee. Prima zo toch? Maar nee hoor. Er moet weer geld in het laatje en de blu-ray is daar.

Het was nog even spannend want er was een concurrent op de markt, de HD-DVD. Net zo goed, maar net als in de jaren ’80 -Betamax versus VHS- kan er maar één de winnaar zijn. Hebben we net alle vinyl platen, audio- en videocassettes de deur uit gedaan en vervangen door cd’s en dvd’s, kunnen we de boel weer wegflikkeren voor de komst van de blu-fukking-ray. En dan? Wat moeten we over vijf jaar weer aanschaffen?

Okee, dit is wel een heule ouwe

Nee, voor mij geen blauwe schijfjes. Ben geen smurf. Ik blijf lekker bij mijn dvd-tjes en mijn downloads. Sterker, ik doe een voorspelling: de blu-ray gaat floppen! Net als de CD-i destijds. Het downloaden heeft de toekomst. Alles is nu toch digitaal, dus waarom zouden we de boel nog op schijfjes zetten? Is dat niet wat omslachtig? Het enige antwoord dat daar op volgt is dat grote dollarteken. Begrijpelijk, want er moeten wel mensen van kunnen leven, maar een logische volgende stap is het net. Log in, betaal en download of stream (en record) je film. Klaar. Ik zie het snel komen.

Hoe dan ook, zo ver zijn we nog niet. Eerst krijgen we nog deze overgang. En natuurlijk zie ik ook wel een voordeel. Zo heeft de blu-ray een opslagcapaciteit van 25 gieg. Daar kun je heel wat divx-jes, dvd’s en data op kwijt. Ook schijnt de blu-ray speler ook “oude” dvd’s te kunnen afspelen. Maar meer voordelen zie ik niet. Kun jij me overtuigen?

I’m blue da ba dee da ba die…

Wel toepasselijk momenteel. Een mooi liedje van één van mijn favoriete bands: I Am Kloot.
30 Maart in de hoofdstedelijke Melkweg overigens.

Is there a storm coming or are we just another shower,
Is this a storm warning,
Has someone just cut the power,
Is there a storm coming or are we just another shower,
Is there a storm coming, coming, coming.

I Am Kloot – Storm Warning (3’59”)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Natural History (2001)

Teken een sexy zombieverpleegster die je een spuitje gaat geven, was de opdracht die ik voor getalenteerd (manga-)tekenaar Mike Kok en mijzelf in gedachten had. Zo geschiedde.

Ach ja.

Ik ga eens een keer heel eerlijk zijn. Over de vrouw. Begrijp me goed, het zijn schatten, bijna allemaal! En ik zou me geen leven zonder kunnen voorstellen. Ze zijn mooi, lief, zacht en soms ook gewoon lekker (mijn eigen prachtvrouw is natuurlijk de allerlekkerste). Echter, hoe mooi sommige dames er ook uitzien, en hoe vlekkeloos smetteloos hun karakter ook, sommige zaken kunnen echt niet.

Gelukkig is inmiddels iedereen het er wel mee eens dat bijvoorbeeld de legging zonder iets erover niet meer kan. Die zie ik dan ook bijna niet meer in het straatbeeld. Lullen we niet meer over. De cameltoe sla ik dan ook maar even over. Voor diegenen die niet weten waar ik het over heb: ga The Weather Man (2005) maar eens kijken. Maar de whaletail daarentegen, nee. Ik zie ze vaak en misschien wel iets te vaak. Ken je niet? Dit is een klassiek voorbeeld van een whaletail:

Tuurlijk ken je het fenomeen. Dames al bukkend, hurkend, buigend, twisterend of fietsend met zo’n reetveter boven de bips. De broek of rok zakt iets naar benee en het shirt of hemd kruipt iets naar boven. Blote onderrug met omhooggeschoten string. Een soort bouwvakkersdecolleté voor dames, zeg maar. Ik zie ze dagelijks. Ja, ook in de winter. Maar hey, kan gebeuren. Is ook niet zo’n ramp, al zijn er vrouwen bij wie ik het ab-so-luut niet wil zien. Sowieso ben ik niet echt geïnteresseerd in wat voor soort ondergoed iemand aan heeft. Ondergoed is namelijk onder-goed en heeft een functie. Veel ondergoed is na een een paar uur gedragen al erg vies. Met allerlei vlekken en strepen. Maar dat terzijde. De whaletail is inmiddels een wereldwijd gegeven en ik moet er hoe dan ook meer leren leven. Swa! Maar, en nu komt het, dan zijn er ook nog vrouwen die een stapje verder gaan en naast de zakkende broek, de whaletail en het omhooggeschoven shirt de boel extra accentueren met een kunstwerk. Ook wel een tatoeage genoemd.

Aaaaaargh!

En daarmee ga je wel heel ver. Niet alleen ben je voor het leven verminkt, is het zonde, verzakt, verkleurt en verlebbert de boel over een paar jaar, het is lelijk. Ook als het vers is. Lelijk. Ook als de tekening mooi is. Lelijk. En helemaal als het een tribal is!

Een fietsende dame voor me, met een blote onderrug, whaletail en tattoo, maakt mijn fietstocht er niet leuker op. En je moet er naar kijken. Je oog wordt automatisch naar dat kontgewei gezogen. En ook hier geldt: er zitten dames tussen bij wie je dit écht niet wilt zien.
Kijk, dat je in een malle bui besluit je onderrug van links naar rechts voor de rest van je leven vol te laten kalken met een inktpatroon dat miljoenen andere vrouwen ook dragen, ala. Maar houdt dat lekker voor jezelf. Een tattoo neem je sowieso toch ook enkel en alleen voor jezelf? Kijk, op het strand of in het zwembad wordt het moeilijk (tenzij je een boerkini aantrekt) maar denk ook eens aan de fietser achter je.

Thanks.

Als dit niet meesterlijk is dan weet ik het ook niet meer:

[youtube]-xEzGIuY7kw[/youtube]

Nog een dan om het af te leren. Op z’n Dylan’s, volledig in palindromen:

[youtube]PsgeTNnYywg[/youtube]
Voor zij die onder een steen leven: “Weird Al” Yankovic

Ik weet niet wat het is. Ik vind het gewoon spannende muziek. Op een zeer relaxte manier.

Dean Wareham en Britta Phillips zijn een New Yorks getrouwd stel, die voorheen in de band Luna speelden. Nu zijn ze samen verder gegaan en maakten o.a. de filmmuziek voor de mooie film ‘The Squad and the Whale’ (2005, Noah Baumbach, tip!). Hun plaat, ‘Back Numbers’ (2007) werd door niemand minder dan Tony Visconti (de man achter Bowie) geproduceerd, waar ook het sfeervolle ‘Words you used to say’ op te vinden is.

Wikipedia beschrijft hun muziek als ‘dream pop’ en mooier kan ik het niet verwoorden. Droom weg bij onderstaande videoclip van ‘Words You Used To Say’ . Chille klanken van de coole Dean en de sexy Britta.

P.S. Britta zong in een grijs verleden de stem in van de tekenfilmchick Jem.

P.P.S Kijk gelijk eens hier naar de mooie clip van ‘Knives from Bavaria’ .

[youtube]Kv1KpSAT7dc[/youtube]