Grensverkenning.
Ik heb voor necrofilie net iets teveel last van ontbindingsangst.

Jaap Stiemer en Marc van Biezen zijn taalkunstenaars. Dichters. Verhaaltjesvertellers. Schrijvers. En hier treden ze mee op. Door het hele land lezen ze hun oneliners, puntdichten, statements en grappen voor. En dat is leuk, heb ik onlangs zelf in de kleine zaal van Paradiso mogen ervaren.

Blind date.
Ik ben te herkennen aan mijn trouwring.

Het duo bracht reeds eerder een bundel uit, ‘Iemand Moet Het Doen’, met teksten van Van Biezen en cartoons van Stiemer. Want ja, tekenen kan de laatste ook (ook schilderen trouwens. En drummen). Voor een tweede uitgave hebben ze gekozen voor audio. Het resultaat is ‘Krank Zin’, een goed gevulde audio-cd die als ondertitel ‘Ontluisterboek voor zachthorenden’ meekreeg.

G-spot.
En dan moet je het daar nog maar een keer vragen.

Ex-paranoia patiënt.
Er loopt nu steeds iemand vlak vóór me.

De twee taalkunstenaars hebben naast de vele voorleessessies (o.a. in het Van Gogh Museum) ook ‘extra’s’ op de cd gezet, zoals korte liedjes en gesprekken in de auto voor en na optredens. Nadruk blijft altijd liggen op de tekst en vooral de scherpe small talk in de auto is zeer vermakelijk en doet de omschrijving ‘auditieve roadmovie’ eer aan.

Als Elvis Kaal was geworden was ‘ie nu dood geweest.

‘Krank Zin’ heeft het feit dat alles live wordt voorgedragen als grote meerwaarde op een boek. De schrijvers dragen hun werk voor en reageren op elkaar en publiek (“we gaan praten in het Nederlands. Take it away, Marc”). Gewaagd ook om optredens op de cd op te nemen waar je het publiek nauwelijks hoort lachen. Gelukkig wordt dit vervolgens in de auto smakelijk gerelativeerd (“Maar dit was niet zulk fijn publiek. Er doorheen lullen is één ding, maar mensen negeren…”).

“Hoepstoer!”, riep de dyslectische Gilles de la Tourette patiënt.

Resumé: leuk, leuk, leuk. Stiemer en Van Biezen zijn erg kundig met de Nederlandse taal en presenteren humor in de lijn van Gummbah/Koot en Bie/Reve, maar ook pure poëzie. Soms ijzersterk, soms te flauw voor woorden en soms snoeihard. Ik houd er wel van. Nog één om het af te leren.

Hulp bij zelfdoding.
Als ik jou was zou ik het doen.

‘Krank Zin. Ontluisterboek voor zachthorenden’ is hiero te bestellen. Tientje maar.

Een aantal redenen waarom de trip naar New York die mijn eega en ik afgelopen week maakten ass kickte.

Wat ook meespeelde:

Oh, en ik heb Alice ontmoet.

Later wat meer over New York, maar eerst nog even dit:

GTA4. De stad hing er vol mee. Op elke hoek, op elke public phone, op billboards en op de magazines in de kiosken was het één en al GTA4. Zelfs deze originele Keith Haring muurschildering moest zonodig worden weggedrukt door door deze lollylikkende del.
Het spel der spellen (volgens velen) speelt zich af in het fictieve Liberty City, dat gebaseerd is op New York City. Wat dat betreft is de flinke promotiecampagne niet heel vreemd, maar overdrijven is ook een vak.

Toch kijk ik er wel naar uit. Met veel plezier speelde ik de brute voorganger ‘GTA San Andreas’ en ik heb oprecht zin in deze nieuwe aflevering. Helaas is het nog even neuspeuteren, aangezien ik geen PS3 of XBox360 bezit. Misschien is God in een goeie bui en released Hij ‘m snel voor de PC.

Overigens hing iets verderop (we’re talking East Houston Street) een gigantische PSP te pronk. Nerd als ik ben, moest ik deze natuurlijk even beetpakken:

Echt!

Kiekje afgelopen zondag genomen op de boardwalk te Coney Island, New York.
Meer ROTFLMAO anekdotes uit de Grote Appel als ik mijn jetlag heb weggeslapen.