Beetje vieze plaatjes op de site plaatsen!

Nog twee maandjes wachten en we kunnen weer compleet loos gaan op het geil…eh grafisch aantrekkelijkste karakter in de gamewereld: Lara Croft. Begin november verschijnt namelijk het achtste deel in de Tomb Raider cyclus: Tomb Raider: Underworld. Verwacht geen spectaculaire wijzigingen in de wereld van Lara. Het is weer als vanouds op balken balanceren, in touwen klimmen, op palen springen, door blankstaande tempels zwemmen, bloeddorstige haaien kapotschieten en puzzels oplossen. Is dat saai? Niet met Lara.

Tomb Raider vierde in 2006 haar tiende verjaardag. Het eerste spelletje (waarvan de jubileum uitgave Tomb Raider: Anniversary een remake is) zag in 1996 het levenslicht en maakte de gamenerds wereldwijd gek. Tomb Raider is een third person shooter, ofwel je ziet het personage waarmee je speelt constant, in tegenstelling tot een first person shooter, waar je de omgeving vanuit het personage ziet (met in je handen een wapen). Niet alleen was deze 3d-game vol spannende Indiana Jones-achtige avonturen grafisch interessant, het bevatte een slimme, lenige, rondborstige hoofdpersoon in de vorm van Lara Croft.

De Tom Raider serie is met zijn 30 miljoen+ verkochte spellen een immens succes (het was in de begintijden voor Playstation dé goudmijn) en laten we eerlijk zijn, dat ligt echt niet alleen aan de gameplay. Lara Croft is dé reden dat al die mannen in de rij stonden en staan om hun handen om de controller te wurmen en Lara de meest spannende poses te laten aannemen. Hoe houterig en pixelig de eerste paar Tomb Raider-delen er ook uitzien, Lara was lekker. Ze werd geïdealiseerd en bereikte al snel iconische hoogten. Lara-fansites schoten als paddestoelen uit de grond en de digi-babe sierde covers van magazines wereldwijd. Zelfs de jongens van U2 gaven het virtuele personage een optreden op gigantische videowalls tijdens hun Popmart-tour.

Diana-Maria, een Deutsche Lara Croft look-a-like, nummertje 7346764535472

Eigenlijk een meesterlijke zet. Net zoals het VHS-systeem, dat in de jaren ’80 de strijd won van Betamax, enkel en alleen omdat het wél pornofilms op de banden wilde zetten. Katjing! Sex sells. En dat terwijl Betamax kwalitatief beter was! Het spel Tomb Raider verkoopt als een tierelier, enkel en alleen omdat er een schaars geklede stoot in rondloopt met tieten waar Vanessa en Dolly Parton een puntje aan kunnen zuigen en een wespentaille waar Maya de Bij een moord voor zou doen. Het is een interessant fenomeen. Lara Croft als eerste interactieve seksbom. Onvermijdelijk natuurlijk dat Hollywood meelifte op het succes van de serie, maar vooral Lara Croft. In 2001 en 2003, was het aan Angelina Jolie de taak om de natte droom van elke game-nerd te verwezelijken op het witte doek. En de films waren net zo plat als de games. Maar Angelina overtuigde.

Angelina als Lara

Na de eerste drie Tom Raiders spellen begon het succes te dalen. Okee, Core Design, het verantwoordelijke softwarebedrijf, had Lara, maar andere games werden in de loop der jaren grafisch steeds geavanceerder, waar de techniek van Tomb Raider bleef stilstaan. Tevens borduurde het spel voort op hetzelfde concept. En sja, in andere games lopen ook digi-babes rond. Die makers zijn ook niet gek. Pas sinds de komst van de laatste twee games, Anniversary en Legend (en nieuwe gamemakers Crystal Dynamics), kan Tomb Raider weer meepraten op het grafische gebied. De spellen zijn weer up-to-date en verkopen zelfs weer goed. Ook Lara is flink gelift en verbouwd. En dat krijg je in ook weer in Underworld all the way voor je kiezen.

Lara toen en nu

Met de rechterjoystick van de controller bedien je de virtuele camera die om Lara heen zweeft. Van links naar rechts, van boven naar beneden. Dichtbij en veraf. Lara in volle glorie. En als dat nog niet genoeg is, laten de bouwers van Crystal Dynamics met zwetende handjes, kwijl in de mondhoeken en bobbels in de broeken Lara lekker vaak in het water springen. Want dan is Lara nat en glinstert ze zo lekker. Haar hemd is nog net niet doorschijnend.
Maar zoals te verwachten met de combinatie jongens en nerds: de eerste ‘nude patches’ kwamen al snel op de markt. Een scriptje dat Lara van alle kledij ontdoet en haar salto’s, koprollen en driedubbele vlaflips laat doen in haar Eva-kostuum. Nude Raider, zoals dat heet. Absoluut illegaal, volgens de makers en wie betrapt wordt van het beschikbaar stellen van deze patches kan zelfs gesued worden. Het zal me overigens niets verbazen als Tomb Raider zelf deze patch in de wereld heeft gebracht.

Speciaal voor jou heb ik ook een plaatje van Lara in Nude Raider. De perverts onder ons moeten maar zelf maar verder gaan googelen.

Waarom ik Tom Raider eigenlijk zo leuk vind? Euh..om het archeologische aspect natuurlijk!

Tomb Raider: Underworld ligt vanaf november in de winkel.

Donderdag is het alweer zeven jaar geleden dat twee vliegtuigen de New Yorkse Twin Towers en het Pentagon in Washington doorboorden en ervoor zorgden dat we het tegenwoordig hebben over voor en na 11 september 2001. Iedereen weet nog exact wat hij of zij deed op het moment dat dit rampzalige nieuws bekend werd. Ruim drieduizend mensen kwamen deze dag om het leven en naast het instorten van de twee torens en het WTC 7 gebouw betekende 9/11 ook het startschot van een oorlog die tot op de dag van vandaag woedt.

Elk jaar weer grijpen de nationale en internationale tv-zenders de week voorafgaand aan 9/11 aan om flink uit te pakken met films en documentaires over deze rampdag. Het verhaal van vlucht 93 domineert, maar ook reconstructies en reportages over het instorten van de torens en de totale paniek van de New Yorkers komen aan bod. Opvallend is wel dat de zenders vooral op safe spelen en weinig tot geen ruimte laten aan meningen die verschillen met de “officiële” uitspraken. Een selectie van het tv-aanbod deze week.

Zondag 7 september vertoonde SBS6 in het programma Reportage de documentaire 9/11: De kaping van vlucht 93. Deze film gaat over de laatste minuten aan boord van vlucht 93, het vliegtuig dat richting het Witte Huis had moeten gaan, maar uiteindelijk op een open veld in Pennsylvania crashte. Dit terwijl het Duitse ZDF een reportage over een van de vele complottheorieën uitzond in Der 11. September – Das Geheimnis des dritten Turmes. Inderdaad, over het instorten van de toren die niet geraakt werd.

Gisteren, 8 september, was het weer SBS6 die aandacht schonk aan 9/11 met de zeer indrukwekkende film van de Franse Jules en Gedeon Naudet, die het enige beeld schoten van de eerste Toreninslag. 9/11, die in in 2002 door 39 miljoen Amerikanen werd bekeken, laat de ramp van gruwelijk dichtbij zien en volgt de brandweermannen die later tot ultieme helden werden geëerd.

9 September: weer veel aandacht voor vlucht 93 op ZDF met de film United 93 (2006, Paul Greengrass), gevolgd door een documentaire over deze vlucht (Flug 93 – Die Dokumentation).

Vanavond, 10 september zijn het de Belgen op Ketnet die zendtijd vrijmaken voor een docudrama over 9/11 met 9/11: The Day the world changed (oorspronkelijk van de BBC). Wederom een reconstructie met de nadruk op de verhalen van betrokkenen. Op RTL 5 is United 93 weer te zien, gevolgd door dezelfde docudrama 9/11: The Day the world changed.

Op 11 september zendt de VPRO op Nederland 2 de omstreden en daardoor bekendste film over 9/11 uit: Fahrenheit 9/11 (2004). In deze documentaire probeert Michael Moore aan te tonen dat de Bush familie zakelijk gelieerd is aan die van Osama Bin Laden en George W. zijn olie-inkomsten belangrijker vindt dan de jonge soldatenlevens in de oorlog. RTL 7 gaat om half 9 voor de tv-film Flight 93 (2006, Peter Markle), ook al over de fatale vlucht 93.

Is this it?
Genoeg aandacht dus voor de catastrofes die op de ochtend van 11 september 2001 plaatsvonden. Het is alleen jammer dat enkel de VPRO en de ZDF net dat stapje verder durven te gaan en films uitzenden die een klein lichtje schijnen op die andere kant van het verhaal. Hoewel: Fahrenheit 9/11 is een intrigerende docu, maar er vallen veel vraagtekens te zetten bij de wijze waarop Moore aan zijn “waarheden” komt (wat overigens op 10 september aan bod komt in VPRO’s Import). Feit blijft dat het je aan het denken kan zetten. Net als de docu die ZDF op zondag uitzond. Maar is dit het? Moeten we het hier mee doen?

Wie durft?
Waarom niet ruimte maken voor documentaires die er stellig van overtuigd zijn dat de hele 9/11 ramp vooropgezet was? Dat het instorten van de WTC torens gebruikt werd om een smerige olie-oorlog te starten. Dat Bush en de zijnen ons manipuleren als de pest en met 9/11 dankbaar gebruik maken van de magische woorden ‘angst’ en ‘terrorisme’. Waarom geen films uitzenden als Loose Change, Zeitgeist of 911 In Plane Site? Okee, deze films bevatten ook leugens, complottheorieën en aannames, maar zeer zeker ook waarheden en bikkelharde feiten. En net als de vreselijke beelden van 9/11 zijn die ook niet leuk om te zien, maar ook niet verkeerd om je ogen voor te openen.

Waarom durft geen omroep dit aan? Zijn er belangen in het spel of is er wat anders? Het is wel typisch dat uitgerekend Rusland, dat – Derk Sauer zei het gister nog in De Wereld Draait Door - steeds meer anti-Amerika wordt op 12 september de zeer kritische documentaire ZERO: An Investigation into 9/11 uitzendt.

Doe jezelf een lol en kijk en luister, naast het tv-aanbod van deze week, ook eens naar andere verhalen omtrent 9/11. Het internet barst er van. Kan geen kwaad toch?

Lees ook 911: How I learned to stop worrying and love the bomb en mijn recensie van Zeitgeist.

Dit artikel verscheen eerder op Eeuwig Weekend.

Donderdag is het alweer zeven jaar geleden dat twee vliegtuigen de New Yorkse Twin Towers en het Pentagon in Washington doorboorden en ervoor zorgden dat we het tegenwoordig hebben over voor en na 11 september 2001. Iedereen weet nog exact wat hij of zij deed op het moment dat dit rampzalige nieuws bekend werd. Ruim drieduizend mensen kwamen deze dag om het leven en naast het instorten van de twee torens en het WTC 7 gebouw betekende 9/11 ook het startschot van een oorlog die tot op de dag van vandaag woedt.

Elk jaar weer grijpen de nationale en internationale tv-zenders de week voorafgaand aan 9/11 aan om flink uit te pakken met films en documentaires over deze rampdag. Het verhaal van vlucht 93 domineert, maar ook reconstructies en reportages over het instorten van de torens en de totale paniek van de New Yorkers komen aan bod. Opvallend is wel dat de zenders vooral op safe spelen en weinig tot geen ruimte laten aan meningen die verschillen met de “officiële” uitspraken. Een selectie van het tv-aanbod deze week.

Zondag 7 september vertoonde SBS6 in het programma Reportage de documentaire 9/11: De kaping van vlucht 93. Deze film gaat over de laatste minuten aan boord van vlucht 93, het vliegtuig dat richting het Witte Huis had moeten gaan, maar uiteindelijk op een open veld in Pennsylvania crashte. Dit terwijl het Duitse ZDF een reportage over een van de vele complottheorieën uitzond in Der 11. September – Das Geheimnis des dritten Turmes. Inderdaad, over het instorten van de toren die niet geraakt werd.

Gisteren, 8 september, was het weer SBS6 die aandacht schonk aan 9/11 met de zeer indrukwekkende film van de Franse Jules en Gedeon Naudet, die het enige beeld schoten van de eerste Toreninslag. 9/11, die in in 2002 door 39 miljoen Amerikanen werd bekeken, laat de ramp van gruwelijk dichtbij zien en volgt de brandweermannen die later tot ultieme helden werden geëerd.

Vanavond, 9 september is er weer veel aandacht voor vlucht 93 op ZDF met de film United 93 (2006, Paul Greengrass), gevolgd door een documentaire over deze vlucht (Flug 93 – Die Dokumentation).

Woensdag 10 september zijn het de Belgen op Ketnet die zendtijd vrijmaken voor een docudrama over 9/11 met 9/11: The Day the world changed (oorspronkelijk van de BBC). Wederom een reconstructie met de nadruk op de verhalen van betrokkenen. Op RTL 5 is United 93 weer te zien, gevolgd door dezelfde docudrama 9/11: The Day the world changed.

Op 11 september zendt de VPRO op Nederland 2 de omstreden en daardoor bekendste film over 9/11 uit: Fahrenheit 9/11 (2004). In deze documentaire probeert Michael Moore aan te tonen dat de Bush familie zakelijk gelieerd is aan die van Osama Bin Laden en George W. zijn olie-inkomsten belangrijker vindt dan de jonge soldatenlevens in de oorlog. RTL 7 gaat om half 9 voor de tv-film Flight 93 (2006, Peter Markle), ook al over de fatale vlucht 93.

Is this it?
Genoeg aandacht dus voor de catastrofes die op de ochtend van 11 september 2001 plaatsvonden. Het is alleen jammer dat enkel de VPRO en de ZDF net dat stapje verder durven te gaan en films uitzenden die een klein lichtje schijnen op die andere kant van het verhaal. Hoewel: Fahrenheit 9/11 is een intrigerende docu, maar er vallen veel vraagtekens te zetten bij de wijze waarop Moore aan zijn “waarheden” komt (wat overigens op 10 september aan bod komt in VPRO’s Import). Feit blijft dat het je aan het denken kan zetten. Net als de docu die ZDF op zondag uitzond. Maar is dit het? Moeten we het hier mee doen?

Wie durft?
Waarom niet ruimte maken voor documentaires die er stellig van overtuigd zijn dat de hele 9/11 ramp vooropgezet was? Dat het instorten van de WTC torens gebruikt werd om een smerige olie-oorlog te starten. Dat Bush en de zijnen ons manipuleren als de pest en met 9/11 dankbaar gebruik maken van de magische woorden ‘angst’ en ‘terrorisme’. Waarom geen films uitzenden als Loose Change, Zeitgeist of 911 In Plane Site? Okee, deze films bevatten ook leugens, complottheorieën en aannames, maar zeer zeker ook waarheden en bikkelharde feiten. En net als de vreselijke beelden van 9/11 zijn die ook niet leuk om te zien, maar ook niet verkeerd om je ogen voor te openen.

Waarom durft geen omroep dit aan? Zijn er belangen in het spel of is er wat anders? Het is wel typisch dat uitgerekend Rusland, dat – Derk Sauer zei het gister nog in De Wereld Draait Door - steeds meer anti-Amerika wordt op 12 september de zeer kritische documentaire ZERO: An Investigation into 9/11 uitzendt.

Doe jezelf een lol en kijk en luister, naast het tv-aanbod van deze week, ook eens naar andere verhalen omtrent 9/11. Het internet barst er van. Kan geen kwaad toch?

Om kwart over zeven gaat de wekker.
Dat geluid dat door merg en been gaat.
Buiten is het pikkedonker en stervenskoud.
Binnen ook.
Je draait je om in je lekkere warme bed.
Wekker gaat weer. En weer. Om de 9 minuten.
Je MOET je er wel uit.
Lopen naar de badkamer.
Zes meter halfnakend door een immens kouwe ruimte lopen.
Naar een andere immens kouwe ruimte.
Wolkjes ademend.

Tot op het bot bevroren draai je de warme douchekraan open.
Wachtend op wat warmte zie je jezelf in de spiegel.
Verkleumde slaapdronken rotkop.
Loser.
Enigszins op temperatuur stap je de douchecabine in.
Hele lijf inzepen en afspoelen.
Je draait je om onder de lekkere warme douchestraal.
Maar na tien minuten MOET je er wel onder vandaan.
De kou weer in.
Hele lijf afdrogen en aankleden.
Wolkjes ademend.

Donkere ongezellige woonkamer betreden.
In keuken een kleverig plakje ontbijtkoek smeren.
Appel, boek en telefoon in tas stoppen.
Portemonnee vergeten.
Naar buiten.
De kou weer in.
Met kouwe poten drie sloten openen.
Op fiets springen.
Natte kont.
Kilometers maken richting treinstation.
Het begint harder te regenen.
Met kouwe poten drie sloten op slot zetten.
In de rij staan en treinkaartje kopen.

Met lelijke mensen wachten op perron.
Trein heeft vertraging.
Spits, dan wel Metro, dan wel Dag, dan wel Pers lezen.
In trein stappen.
Geen zitplek meer.
Tussen naar regen stinkende jassen staan.
Beslagen ramen.
Griepvirussen.
Treinverbinding gemist.
Wachten.
Trein weer in.
Met massa naar kantoor lopen.

Werken.

Met massa naar trein lopen.
Is weer donker.
Begint weer te regenen.
Trein vertraging.

Bekijk dit fragment eens. Doe ‘es!

Herkenbaar? Ik hoop het niet. Toch schijnt 71 procent (!) van de werkende Nederlander wel eens wat te hebben gehad met een collega, het zij flirtend dan wel all the way. En hieruit ontstaan een groot aantal relaties. Of ze lang stand houden is een tweede, maar het is een feit dat de werkvloer prikkelend werkt.

In de nieuwe televisieserie Toren C, waaruit bovenstaand fragment afkomstig is, wordt dankbaar van dit gegeven gebruik gemaakt en tot in het absurde uitgewerkt. Het levert een reeks hilarische, surrealistische en uitermate pijnlijke sketches op, die vanaf morgen elke week op televisie te volgen zijn.

Tiepetjes
Het kantorencomplex Toren C biedt ruimte aan allerlei bedrijven. Zo zijn er zelfs een tandartspraktijk, een ziekenhuis en een manege te vinden. Alles waar de bedenkers en actrices Margot Ros en Maike Meijer zin in hadden tijdens het schrijfproces. Samen spelen ze in totaal zo’n tachtig verschillende karakters, van bitchy afdelingschef met Stalin als voorbeeld tot moeder van vijf die constant op zoek is naar een kolfplek. Voor mannen is er geen plek, op wat gastrolletjes na (van o.a. Erik van Muiswinkel). De mannen die er wél te zien zijn, spelen Ros en Meijer voor het gemak zelf maar. Het zijn de twee portiers van Toren C geworden. Gewoon twee dames met een snor op. Maar het geeft ze wel een excuus om lekkere foute mannengrappen te maken.

Leentjebuur?
Een humoristische tv-serie die zich afspeelt op kantoor. Het kan niet anders of je moet onmiddellijk aan The Office denken. En ja, Toren C haalt zijn inspiratie voor een groot deel uit deze briljante Britse comedy van en met Ricky Gervais. Het kan ook gewoon niet meer anders. Zelfs de documentaire-achtige manier van filmen is gekopieerd. Toch redt Toren C het prima naast The Office en zijn er genoeg verschillen. Neem alleen al het feit dat Toren C in zijn geheel wordt gespeeld door slechts twee vrouwen, die zichzelf in korte sketches van hun minst voordelige kant laten zien. Wat dat betreft is een vergelijking met Absolutely Fabulous ook op zijn plek. Of French & Saunders. En qua humor schurkt het geheel ook wel dicht tegen Jiskefet en Little Britain aan. De vraag is of dat erg is, want is alles niet al eens eerder gedaan? De tijd zal het leren.

VPRO
Ros en Meijer hebben een half jaar aan de serie geschreven. Zelf lagen ze in een deuk, maar de serie bleek op papier moeilijk te verkopen aan een omroep. Toen ze besloten zelf dan maar een pilot op te nemen ging het snel. De VPRO liet direct weten erg geïnteresseerd te zijn. En eigenlijk is het niet zo raar als je bedenkt dat ook We zijn weer thuis, Jiskefet, Draadstaal en Van Kooten en de Bie uit de VPRO koker komen. Ook Little Britain en Absolutely Fabulous werd door de omroep uitgezonden. Toren C heeft in het nieuwe televisieseizoen dat deze week begon een gunstige plek gekregen: vrijdagavond om 21.55 uur.

Tenenkrommend
En in de goede traditie van de VPRO kun je dus veel smerige, valse, gênante en pijnlijke scènes verwachten. En daar is niets te veel mee gezegd. Zelfs regisseur Albert Jan van Rees vond dat de dames soms wel erg ziek bezig waren. Toegeven: je moet er van houden. En als je bovenstaande series niet trekt dan kun je maar beter niet op Toren C afstemmen. Heb je zin in een half uurtje leedvermaak en schaamteloosheid, dan is dit de serie voor jou. En eerlijk gezegd is het ook wel weer lekker tussen al die normen en waarden vandaag de dag.

Toren C, elke vrijdag om 21.55 uur op Nederland 3

In den beginne was er een koelkast. Zo’n enorm ding dat vooral heel dik was en waarvan de antenne steeds scheef stond. Het moet 1997 geweest zijn. Mijn eerste mobieltje. Prepaid. Wekelijks opgewaardeerd met 10 euro via een telefoonkaart. Later kon het ook via de Rabofoon. Gekkenhuis.

Mijn tweede én derde GSM waren hetzelfde. Merk was onbekend, maar mijn provider, Libertel (later Vodafone, waar ik sindsdien altijd trouw aan ben gebleven) had er met hele grote letters LIBERTEL op gezet. Volgens mij heb ik er nog wel één liggen ergens. Libertel IZI. Sja, wat zal ik zeggen. Het belde.

Mijn vierde telefoon was heel erg klein. Een Sony Ericsson. Gewéldig ding. Begin van een hechte Menno-Sony Ericsson relatie. Wat een vooruitgang was dat. Kon bellen als de beste. Gadgetfreak en verrader als ik was werd dit fraaie mobieltje na een jaartje toch weer vervangen door een uitklaptelefoon van Motorola. Zo’n hippe smartphone met Windows Mobile erop. Wat een vreselijk ding was dat. Liep alleen maar vast. En in het buitenland kreeg ik van 1 sms’je wel 100 kopietjes. Blij dat ik na een jaar weer een nieuwe uit mocht zoeken van Vodafone.

Het werd de Sony Ericsson T610 (ja, we zijn bij het punt waar ik de modellen nog kan herinneren). Erg modern voor die tijd. Ik heb het over midden 2003. Iedereen op de televisie had er een. Dus was ‘ie cool. Zat zelfs een camera op. Klein, donker en korrelig, maar dat had ook wel wat kunstzinnigs.

Na twee jaar, want zo lang duurde mijn abonnement, koos ik voor een van de opvolgers van de T610, de Sony Ericsson k800i. Een top GSM. Batterij gaat wel 4 tot 5 dagen mee en de camerafunctie (3,2 MP) is subliem. Met een beetje pijn in mijn hart zie ik het einde van mijn abonnementsperiode alweer tegemoet. Tijd voor een nieuwe.

En dat, beste lezer, brengt me tot het plaatsen van onderstaand filmpje want ik denk dat ik de opvolger heb gevonden. Jawel. Het heeft lang geduurd want ik heb me goed ingelezen en gekeken. De iPhone kwam natuurlijk voorbij, maar ook de HTC Diamond Touch én Pro, de Samsung i900 Omnia en de Blackberry Bold. Maar ik denk dat ze voor mij niet kunnen tippen aan deze nieuwe Sony Ericsson Xperia X1 die -volgens de laatste berichten- in oktober op de markt komt.

Cool huh? Essentieel voor mij in elk geval zijn een goeie camera, prettig belgemak en ja, toch echt wel Google maps, want ik ben ongelooflijk slecht in het vinden van straten.

Ik denk dat ik het wel zeker weet. Xperia X1, kom maarrrrr. Tenzij jij me nog kunt omlullen?