Over witte kerst gesproken. Check dit:

1. Je ziet David Bowie een wit papiertje op de wasbak van zijn kleedkamer leggen
2. Hij komt terug met een enorme zak coke in zijn rechterhand en pakt het papiertje
3. Snuift en likt de coke van het papier
4. Gaat zitten en spoelt de smaak weg met een slok melk
5. Ziet de camera in de spiegel en schrikt zich te pletter
6. Snelt naar de deur en sleurt zijn assistent in de kamer
7. Schreeuwt

Via ‘churchofareaology’ op You Tube. De opname is een outtake van de briljante documentaire Cracked Actor van Alan Yantob uit 1975. De muziek is er later overheen gezet.

Klik voor filmpje

Lees verder! »

Ha! Ook wel eens leuk: ter plekke meebloggen met een live evenement.
As I typ speelt de Song van het Jaar op 3VOOR12 TV (en natuurlijk op 3FM radio).
Eens kijken of ik het een beetje eens ben met de top 10. So far so good moet ik zeggen.

10. Jason Mraz – I’m Yours
09. The Last Shadow Puppets – The Age of the Understatement
08. MGMT – Kids
07. Amy Winehouse ft. Mark Ronson – Valerie
06. The Killers – Human
05. De Jeugd van Tegenwoordig – Hollereer
04. Voicst – Everyday I work on the Road
03. Mylow – Ayo Technology
02. Coldplay – Viva La Vida
01. Kings of Leon – Sex on Fire

Hm, ja. Geen verkeerde keuzes, moet ik zeggen. Dat 3VOOR12 publiek is zo gek nog niet. Maar natuurlijk is mijn top 10 beter. Hieronder mijn volgorde van bovenstaande tien.

10. Amy Winehouse ft. Mark Ronson – Valerie
09. MGMT – Kids
08. Voicst – Everyday I work on the Road
07. Mylow – Ayo Technology
06. Coldplay – Viva La Vida
05. Jason Mraz – I’m Yours
04. The Killers – Human
03. De Jeugd van Tegenwoordig – Hollereer
02. The Last Shadow Puppets – The Age of the Understatement
01. Kings of Leon – Sex on Fire

EN ja, die nummer 1, Kings of Leon’s ‘Sex on Fire’, what can I say? Het is een wereldplaat. Zo verdomd lekker. Maar dat verwoorde ik hier ook al lang.

Hier de top 100 van Song van het Jaar 2008.
Benieuwd wat 2009 ons muzikaal brengt!

Vanaf vandaag ligt de fraaie special edition dvd-box van Day of the Dead in de winkel. Niet de George A. Romero klassieker, maar de remake van Steve Miner uit 2008. Moderne zombies dus. Gezellig met de feestdagen. Nee, het is geen goede film. Wel een vermakelijke, met Mena Suvari in hoofdrol, jeweetwel, de blonde stoot die in American Beauty het hoofd van Kevin Spacey op hol brengt. De actrice heeft sowieso een verrassende back catalogue met naast de drie American Pie films, een flink aantal horrors waarvan Trauma (2004, Marc Evans) en Stuck (2007, Stuart Gordon) er het meest uitspringen. En nu dus Day of the Dead, die verder helegaar niks met het origineel te maken heeft.

Met de verpakking van Day of the Dead 2008 zit het wél goed (check de pop-up!)

Het gaat lekker met het zombiegenre. Een aantal weken geleden schreef ik nog over het spel Left 4 Dead, terwijl deel 9 van de immens populaire stripserie The Walking Dead alweer is verschenen. De ene zombiefilm na de ander komt de laatste jaren uit en zelfs de meester der zombiefilms zelf – Romero – is na zijn vijfde zombiefilm Diary of the Dead van het vorige jaar bezig met een zesde (werktitel: Island of the Dead). Hoog tijd dus om de balans op te maken en met een top 10 ultimate zombiefilms op de proppen te komen. Past ook wel in de decembermaand vol eindlijstjes. Eens kijken of de remake van Day of the Dead op een vermelding kan rekenen.

N.B. Om het een beetje leuk te houden laat ik de Romero-trilogie (Night of the Living Dead (1968), Dawn of the Dead (1978) en Day of the Dead (1985) uit het lijstje. Die zouden namelijk respectievelijk om nummers 2, 1 en 3 zijn geëindigd. Een pré-Romero-trilogie lijstje dus. Here it goes.

10. Return of the Living Dead (1985, Dan O’Bannon)
Braaaaains! Een klassiekertje. Lekkere jaren ’80 sfeer in deze semi-grappige zombieprent. Een van de weinige films waar de zombies ook kunnen praten. Onderstaand fragment, dat eindigt met een Shakespeariaanse quote, geeft een indruk van het niveau. Eating brains makes the pain go away.

9. Undead (2003, Michael & Peter Spierig)
Sympathieke op en top Australische kleine film. Een vissersdorpje krijgt te maken met neerstortende meteorieten waardoor alle inwoners in levende doden veranderen. Klassiek zombie versus groepje overlevers verhaal, maar met de juiste zwarte humor en voldoende enge momenten en fraaie effecten.

De juiste gun om een zombie tot zwijgen te brengen

8. Flight of the Living Dead (aka Plane Dead) (2007, Scott Thomas)
Na het succes van Snakes on a Plane kon een zombievariant niet uitblijven in een tijd waarin het zombiegenre herleeft. De titel (ik kan me voorstellen dat ze het moeilijk hadden met de keuze, want beiden zijn meesterlijk) verraadt het al: de zombie-uitbraak vindt hier plaats in een vliegtuig. En it ain’t nice hier hoog in de lucht waar vluchten onmogelijk is. Extra spooky dus. Wederom een komische insteek (wat is dat toch steeds), maar al met al een zeer vermakelijke film.
De film heeft leuke vondsten, zoals de tandeloze zombie-oma en de paraplu in een zombie. En dan uitklappen. Ach ja.

Meelevende stewardessen

7. Dellamorte Dellamore (Cemetary Man) (1994, Michele Soavi)
Een aangename verrassing toen ik deze film voor het eerst zag. Fransesco Dellamorte heeft een nachttaak aan het voor de tweede maal doden van de overledenen die uit de grond komen kruipen. Heel bizar en heel sfeervol, deze Italiaanse film. Alles zit erin: horror, romantiek, seks, humor, zombies, maar bovenal mooie beelden. Op het kerkhof en in de film.

Dat bedoel ik!

6. Virgin Among the Living Dead (Christina, princesse de l’erotisme) (1973, Jesus Franco & Jean Rollin)
Ja, ik heb er een zwak voor: mooie jaren ’70 dames die de hele film naakt rondlopen in een totaal plotloos verhaal. En als er dan ook nog een horror-element in zit, ben ik je man. Welnu, bij de Italiaan Jesus Franco zit je wat dat betreft wel snor. Deze film inspireerde me overigens tot het stripverhaal ‘Nadine tussen de dolende zielen’ dat ik voor de bundel Bloeddorst maakte. Een behoorlijke flutfilm, maar man o man, wat een heerlijke sfeer daar in dat huisje in het bos midden in de zomer. Oja, de zombies duiken pas helemaal aan het eind op. In een droom. Maar een kniesoor die daar over klaagt.

Alleen de poster al!

5. Resident Evil: Extinction (2007, Russell Mulcahy)
Naar mijn mening de meest spetterende van de Resident Evil films. Deel drie dus. Gooi Day of the Dead en The Birds in een blender, strooi er een snufje Alice in Wonderland en een wolkje Through the Looking Glass door en mix het doorelkaar. Giet de pap in een kom en roer er een flinke dosis Mad Max en Alien: Ressurection doorheen en maak het af met een kopje The Walking Dead. Need I say more? Kijk:

4. The Evil Dead (1981, Sam Raimi)
Nou, dat is pas een enge film! Ik zag deze rolprent voor het eerst gansch alleen na middernacht in het pikkedonker in een vreemd huis. Ideale omstandigheid dus om je flink het leplazerus te schrikken en peentjes te zweten. Waar delen 2 en 3 het op de komische toer gooien, houdt Evil Dead deel 1 het eng, mysterieus en griezelig. En hoe amateuristisch de effecten ook zijn, het komt allemaal over. Er valt over te twisten of we hier te maken hebben met zombies (‘t zijn eigenlijk demonen), maar alla. Evil Dead bevat tevens de meest freaky 5 minuten ever qua cameravoering en visuele uitvoering van hoofdrolspeler Ash z’n mentale toestand.  Blijft recht overeind staan deze film!

Hij wordt helemaal gek, die Ash

3. 28 Weeks Later (2007, Juan Carlos Fresnadillo)
Ja, mijn voorkeur gaat uit naar het tweede deel, hoewel 28 Days Later ook zeer, zeer de moeite waard is. 28 Weeks Later laat meer zombies (geïnfecteerden) zien. Het concentreert zich meer op de opbouw van Londen na de invasie uit deel 1 en hoe het daarna wéér grandioos misgaat. Een stad in totale chaos met sprintende zombies. En ook een verademing: geen humor hier. Pure angst, paniek, horror. Doodeng.

Bekijk hier de openingsscène:

2. Dawn of the Dead (2004, Zack Snyder)
Deze film bracht het allemaal weer op gang, de zombie madness. Dawn of the Dead bewees dat het zombiegenre nog lang niet dood was (haha, woordspeling) en blies nieuw leven in de levende doden. Want na 28 Days Later in 2002 was dit wéér een film waarin de zombies niet strompelden, maar renden. In mijn optiek enger. Dawn of the Dead bewees daarnaast zelfs dat een remake van een Romero-klassieker kan slagen (overigens als enige tot op heden). De openingsscène is uniek, zoals ik ook al eens eerder op Eeuwig Weekend beschreef en de film is een rollercoaster ride aan vluchtpogingen, rennende zobies, explosies en actie, maar ook het menselijke aspect wordt perfect behandeld.

Woops!

1. [REC] (2007, Jaume Balagueró & Paco Plaza)
2007 was een mooi zombiejaar, want ook de nummer 1 in deze lijst kwam uit 2007. Zombiemeester Romero bracht in hetzelfde jaar een soortgelijk concept in zijn Diary of the Dead, waarin de filmbeelden bestaan uit het opgenomen videomateriaal van de hoofdrolspelers. Het Spaanse [REC] doet precies dat, maar steekt met kop en schouders uit boven de film van de uitvinder van het genre. Een verslaggeefster en haar cameraman maken een reportage over de lokale brandweer en volgen hen na een telefoontje van een paniekerige vrouw die opgesloten zit in haar appartement. Aangekomen in het pand blijkt er al snel meer aan de hand te zijn. Het is de manier waarop het geheel in beeld wordt gebracht dat je haren recht overeind gaan staan. De schokkerige camerabeelden, de duisternis, de totale paniek en natuurlijk iets met zombies. Brr!

Ook de teaser is briljant:

Tot zover dit hersenhapje. Wil ik nog wel even een aantal titels noemen in de categorie honoroble mentions. Want Zombie Strippers is toch best een leuke film. En ook Planet Terror is erg goed. En natuurlijk is Shaun of the Dead een super zombiefilm, maar omdat het iets teveel comedy is, past ‘ie niet in mijn rijtje.

Geen vermelding dus voor de remake van Day of the dead. Maar de 2-disc edition DVD-box (mét de originele 1968 versie van Night of the Living Dead) ligt wel vanaf vandaag in de winkels.

Damn! Ik kan niet wachten tot deze film uitkomt!
Nazi-zombies in de Noorse sneeuw!

Nog een paar maanden wachten.
Check hier de site.

Kijk hier de trailer…

Lees verder! »

Met de meesterlijke The Young Ones weer terug op de buis (elke zondag, Nederland 3) wierp ik vanavond in een nostalgische bui Bottom LIVE in mijn DVD-speler. Eddie en Richie live on stage. God, wat heb ik weer gelachen. Bottom was niet zo revolutionair als The Young Ones, maar wat een heerlijk foute, ranzige, Britse serie was het. De drie seizoenen waren van 1991 tot 1995 op de buis te zien, maar van 1993 tot 2003 tourden de twee mannen door het Britse rijk met een vijftal theatershows. Net zo puberaal, net zo ranzig, net zo seksistisch en net zo briljant. Alleen dan nét een stukje scherper en grover zo zonder de restricties van de Britse televisie.

Bottom: Richie en Eddie

Bottom werd geschreven en uitgevoerd door twee van de vier briljante idioten die The Young Ones neerzetten. Rik Mayall als Richard Richard en Adrian Edmondson als Edward Hitler. De twee kansloze huisgenoten schelden en slaan elkaar helemaal verrot en blijven tegen beter weten in denken dat elke ‘bird’ voor ze valt. En hoewel  de serie al zo’n twintig jaar oud is, doet het nimmer gedateerd aan. Sterker: de grappenmakers van nu kunnen een puntje zuigen aan de humor, de dialogen, de slapstick en de zwaar overdreven beuksessies.  Hiero een compilatie van de beste Bottom fragmenten voor die stakker die de BBC-serie nog nimmer gezien heeft.

Bottom LIVE is bijkans nog leuker dan de serie. We zien hetzelfde als op teevee, maar dan live uitgevoerd en met flinke stukken improvisatie, waardoor je des te beter ziet wat voor een raskomedianten Mayall en Edmondson zijn. Lang waren deze theatershows niet op DVD te krijgen, maar sinds eind vorige maand kun je ze allemaal op DVD bezichtigen. En dat werd tijd, want de videobanden die ik had waren al jaren naar hun grootje.

Ik ga de shows hier niet beschrijven, tenslotte is de eerste alweer uit 1993 dus ik mag aannemen dat er genoeg over te vinden is op het web, maar waar ik je in al mijn enthousiasme wel deelgenoot van wil maken is onderstaand fragment uit de eerste show, ‘The Stage Show’, waar Rik en Adrian uit hun rol vallen en aan het improviseren slaan. Let op Adrian die Rik maar blijft stangen en aan het lachen probeert te maken, met het publiek in Southampton aan zijn zijde. Lama’s, eat your heart out! Dit is écht leuk.

Kijken, die shows, for fucks sake!

Bottom LIVE 1 t/m 5 zijn sinds 20 november verkrijgbaar in de winkel.

Ken je Sarah nog? Jeweetwel, Sarah van het nummer ‘Labyrint’. Dus niet de Sarah uit de film Labyrinth (1986, Jim Henson), zeg maar.

Sarah (Geels, want zo heet ze) had deze zeer bescheiden hit in 2000. Ik kan me herinneren dat de niet onaantrekkelijke dame breeduit in de media werd gesmeten, compleet met hippe clips, dancemuziek en een voor die tijd vooruitstrevende trendy website, www.sarah.nl. Op dit stukje internet kon je haar videoclips bekijken, muziek luisteren, dagboekfragmenten lezen en zelfs videochatten met de échte Sarah. Als 24-jarige snotneus spendeerde ik redelijk wat tijd met het gluren naar de video’s en de site, want, en laat ik er gewoon eens niet omheen draaien, ik vond Sarah een lekker ding.

Sarah

Als je de URL nu intypt krijg je een foutmelding en ook het Internet Archief geeft niets meer prijs van de oorspronkelijke site. Ja, “groetjes van Sarah”, maar wat heppik daar nu aan?

Wat is er met Sarah gebeurt na de muzikale flops, vroeg ik me laatst af toen ‘Labyrint’ voorbij kwam in mijn iTunes. Het surfen leverde een en ander op.
Sarah, overigens de dochter van Laurens Geels (filmproducent van o.a. Flodder, Amsterdamned, etc.), wist ook wel dat ze het vooral van haar hoofd en lijf moest hebben dus na de slappe dansmuzak volgde al snel een kinky fotoshoot in het fraaie ‘literaire fotoboek’ Heldinnen van Eric van de Elsen en Ronald Giphart. Hierin ook foto’s van o.a. Sophie Hilbrandt, Birgit Schuurman en Carice van Houten.

(kuch, alle foto’s uit het boek zijn hier te zien, kuch).

Sarah kreeg een vriendje, een bekende Nederlander zoals dat hoort (Cas Jansen) en toerde hier en daar wat. Wat ze daarna deed weet ik niet. Ik geloof niemand. Ja, momenteel zingt ze in een vreselijk coverbandje genaamd Tour de Funk.

Sja, Sarah. Slachtoffer van een mislukte marketingstunt. Geflopt als zangeres en “merknaam”, maar geslaagd als sexy naaktmodel anno 2003. Wie weet maakt ze ooit nog eens comeback. Zou wel geinig zijn. Moet er wel flink gesleuteld worden aan de muziek, want die was om te huilen. Ervaar het voor jezelf op haar MySpace pagina. Kijk ik nog even naar ‘Labyrint’.

Klikkerdeklik…

Lees verder! »

Nog een Sinterklaaskadootje nodig voor je neefje die niet vies is van zombies afknallen? En je hebt er 49,99 euro voor over? Ja zeg, ga nu niet zeggen dat dat duur is. Het blijkt namelijk dat Nederland, jij dus, massaal spelcomputers kado doet met Sinterklaas en die zijn toch al gauw zo’n 200 à 300 eurootjes. Maar goed, zombies dus.

Left 4 Dead is een kakelvers spel van Valve, de makers van Half-Life. De verhaallijn is mager, maar in dit geval ook niet belangrijk. Je bent één van de vier overlevers in een verder geheel door levende doden overheerste stad. De zombie apocalyps is een feit. Met een tweetal vuurwapens en als je geluk hebt een health-pack en molotov cocktail moet je je levend door de levels heen worstelen. En afhankelijk van de moeilijkheidsgraad is dat niet altijd even makkelijk.

De zombies, of eigenlijk: geïnfecteerden, voldoen in deze game geheel aan de laatste trend en rennen zich de longen uit het lijf (als ze die nog hebben) in plaats van het old-school strompelen, zoals we gewend zijn van de Romero-zombie. Niet alleen is dat een stuk angstaanjagender, je moet ook zeer rap reageren, daar ze elk moment vanuit de bosjes of een schaduwrijke hoek kunnen springen. Wegrennen is geen optie, want reken maar dat ze je inhalen. Komt nog eens bij dat ze vaak in groepen aanvallen. Je hebt al gauw een zombietje of 30 om je heen. Je mitrailleur legen is de enige remedie.

Screenshot uit Left 4 Dead, met de vier hoofdrolspelers

Samen staan we sterk
Left 4 Dead valt alleen te spelen, maar komt beter tot zijn recht in de multi-user stand. Online dus, met mede zombieslachters uit de hele wereld. Je kiest je personage (Bill, Francis, Zoey of Louis) en gaat loos. Het leuke aan dit spel is dat samenwerken essentieel is. In je uppie vooruit rennen is niet aan de orde, want je wordt geheid te pakken genomen door een van de vijf ‘speciale zombies’. Zo zijn er behoorlijk gemuteerde monsters met speciale krachten in het spel die je kunnen onderkotsen, grijpen met een meterslange tong of je simpelweg keihard in elkaar slaan. Uit deze situaties kun je alleen gered worden door je medespelers, die de geïnfecteerden afknallen en je overeind helpen. Zij hebben op hun beurt jouw hulp weer nodig. En dat is gelijk de charme van Left 4 Dead: het in teamverband van a naar b zien te komen.

Eén van de levels

Persoonlijk ben ik een sucker voor alles waar zombies in voor komen. Ik verslind de Walking Dead en andere zombie-stripboeken, kijk films als 28 Days Later, Return of the Living Dead, Dawn en Day of the Dead tot in den treure, dus met een game vol zombies zit je al snel goed bij mij. Helaas heb ik die vorige grote zombiegame, Dead Rising, nooit kunnen spelen aangezien ik geen Xbox 360 bezit, maar dat kleine PC spelletje Land of the Dead: Road to Fiddler’s Green wel. Veel vergelijkingsmateriaal heb ik dus niet, maar ik kan wel constateren dat Left 4 Dead met vlag en vaandel geslaagd is.

Director
Door de interactiviteit -je kunt tijdens het spelen met je teamgenoten chatten en zelfs praten- en de hoge spanningsgraad is het een genot dit spel te spelen. De graphics zijn niet top of the bill, maar zien er nog prima uit. De gameplay is heerlijk en de hoofden van de zombies spatten schitterend uiteen. En als je het zat bent om onschuldige levenloze zielen neer te blaffen, dan is er altijd nog de optie om in de dode huid van de speciale zombies te kruipen en de vier overlevers klein te krijgen in een 8-persoon ‘versus’-spel. Hoe ziek wil je het hebben?

Waar het spel helemaal in uitblinkt is de dynamische aanpak van dramatiek en persoonlijke aanpassingen. Dit systeem, ‘The Director’ genaamd, zorgt ervoor dat het spel zich geheel aan jouw speelwijze, gezondheid, status, vaardigheid en locatie aanpast. Op deze wijze is elk spel weer persoonlijk en intens. Het zorgt tevens voor de juiste muziek op het juiste moment (zie ook de ‘emotiemuziek’ in het spel Need for Speed, dat ik eerder op dit weblog besprak) en passende visuele effecten en opmerkingen van je medespelers. Valve zelf noemt dit ‘procedural narrative’. Erg leuk!

Gezellig

Valve heeft een puik spel afgeleverd dat het lange wachten (werd aangekondigd in 2005) meer dan waard is geweest. Ik hoop echter wel dat er snel nieuwe velden bij komen, al dan niet door de spelers zelf gebouwd, want ik kan me voorstellen dat het snel gaat vervelen, wéér dat vliegveld, wéér dat bos. Aan de andere kant: geen spel is hetzelfde aangezien alles afhangt van je samengestelde team en de hoeveelheid zombies (moeilijkheidsgraad). Daarbij word je beloond als je bepaalde doelen (in totaal 51) hebt gehaald. Werkt altijd!

Kopen, dat spel. Doe het dan gewoon voor jezelf.
Bekijk hieronder de introductiefilm.

Left 4 Dead ligt sinds 21 november in de winkel voor de PC en Xbox 360.