Check het:

het grijpt en klauwt
baant zich een weg
door de banen van
mijn lichaam
langs botten,
vaten en spieren
langs hart, longen en
nieren
nestelt zich als een
vieze grauwe doek
bovenin, in een ooghoek
vertroebeld en betraand
heeft verdriet zich een weg
door mijn lichaam gebaand

Van hier.

Heeft mijn eigenste vriendin geschreven. Jaha, dat kan ze wel.

Onlangs doofde het licht voor de spaarlamp die wij in de gangkast hebben hangen. Bij gebrek aan een nieuwe spaarlamp verving ik deze met een gloeilamp. Toen mijn lieftallige vriendin thuiskwam en het nieuwe licht zag, pruillipte ze teleurgesteld: “ik mis de lamp die langzaam opstart!”.

Kijk, zo kan het dus ook.

Hm, da’s niet veel. De Britse pond staat momenteel lager dan onze euro. Waar wij in Holland een frikandel kunnen trekken voor 1 euro, moet een Engelsman met een duppie extra over de brug komen. Een dramatisch dieptepunt. Gelukkig kunnen de Engelsen nog wel teevee maken. Dat bleek gisteravond weer, toen de BBC deel 1 van de wonderschone serie The city uncovered with Evan Davis uitzond. Onderwerp? De kredietcrisis.

In deze tijd van financiële krapte komt de Britse televisie met een 3-delige documentaireserie over de kredietcrisis. Het eerste deel, ‘Banks and how to break them’, behandelde de rol die banken spelen in de grootste financiële chaos ter wereld. De charismatische econoom Evan Davis (denk aan de oudere broer van Bond-acteur Daniel Craig, maar dan een tikkie loensend en met minder haar), tevens presentator van dat andere BBC programma Dragon’s Den, praat 60 minuten een programma aaneen over pittige materie. Nu ja, laat ik gewoon eerlijk zijn: ik snap de ballen van de oorzaken, gevolgen, en risico’s van de huidige kredietcrisis. Ik heb oprecht geprobeerd me er de afgelopen maanden in te verdiepen maar op een of andere manier schoten mijn gedachten na een minuut of twee alweer naar de puzzel die ik met Lara Croft aan het oplossen ben in Tomb Raider Underworld. Davis is er gisteren wonderwel in geslaagd mijn aandacht een uur (ik herhaal: een uur!) vast te houden.

Evan Davis

BBC
Hoe flikken ze het toch altijd weer, die Britten. Wat maakt hun programma’s, hoe simpel ook, zo goed? Ik weet het niet. Het valt wel op dat de presentatoren altijd op hun plek zijn. De juiste man in het juiste programma! Altijd geestig, intelligent, charismatisch, vakkundig. Neem Stephen Fry in QI, Jeremy Vine in Eggheads, Anne Robinson in The Weakest Link, Jeremy Clarkson, Richard Hammond en James May in Top Gear en om over Jonathan Ross nog maar te zwijgen. Ray Cokes was er overigens ook één, al was hij VJ bij MTV in de jaren ’90. Evan Davis misstaat geenszins in dit rijtje. Je hangt aan z’n lippen als hij het heeft over hypotheken, leningen, aandelen, investeringen en meer van dat soort saaie zaken.

The city uncovered with Evan Davis

Beeldtaal
Een andere kracht van het programma The city uncovered with Evan Davis (en andere documentaires van de BBC) is de wijze van het aan de man brengen. Zo worden de talking heads tot het minim beperkt. De geïnterviewden komen niet langer dan een halve minuut aan het woord, waarna er weer spannendere zaken in beeld worden gebracht. Ook praat Davis de aflevering, naast de voice-overs, aan elkaar op de locatie zelf. En dat zijn niet de minste plekjes. Kosten noch moeite worden gespaard om Davis zijn zegje te laten doen in Washington, Londen, Venetië en New York. En daar schieten de Engelse cameramannen mooie plaatjes. Maar de grootste aantrekkingskracht zit ‘m toch wel in de visualisatie. Het illustreren van hetgeen besproken wordt. En dat gebeurt op zo’n inventieve manier dat het wel móet boeien.
Voorbeeldje. Hoe illustreer je de wijze hoe de Lehman Brothers en Northern Rock banken om zijn gegaan met het lenen en betalen van hypotheken? Gewoon door de banken zelf, de immense wolkenkrabbers, bij nacht te filmen en via een computeranimatie de lichtjes aan en uit te schakelen. Zie een prachtige grafiek die niet treffender had kunnen worden vormgegeven.

Richard Fuld, de hoge baas van Lehman Brothers Holdings.
Volgens CNN een van de grootste schuldigen aan de huidige kredietcrisis. Foto: Reuters Pictures

Maar er zitten meer grapjes in de serie, die alles met de combinatie beeld en voice-over te maken hebben. Nog een voorbeeldje: Davis heeft een gesprek met een hondenbezittende professor. Dan is er een shot van de twee al pratend aan de wandel met de hond en een subtiele voice-over die de woorden ‘aan het lijntje houden’ bevat. Zo zit de serie uitstekend voorbereid en subliem nabewerkt vol met prachtige beeldtaal, welke me overigens ook deed denken aan weer een andere BBC documentaireserie: How Art made the World. Met wéér zo’n sjieke interessante presentator, Nigel Spivey.

Maar terug naar Evan Davis, die in klare taal de oorsprong van het woord ‘bank’ uitlegt, uiteenzet dat de term ‘rocket science’ helemaal niet misplaatst is als het op de ingewikkelde formules in de bankindustrie aankomt en het volkomen helder maakt hoe het allemaal mis kon gaan in de financiele wereld. Mij hield ‘ie in elk geval een uur lang voor de buis, iets wat écht niet makkelijk is.

De tweede en derde afleveringen van The city uncovered with Evan Davis zijn woensdag 21 en 28 januari te zien op BBC 2 om 22:00 uur Nederlandse tijd.
Mocht je in Engeland wonen dan kun je aflevering 1 hier online bekijken.

Dit artikel verscheen eerder op Eeuwig Weekend.

Zoals ik in mijn Zombiefilm Top 10 op Eeuwig Weekend ook reeds aangaf (zie de nummer 6 positie: Virgin among the Living Dead) heb ik een zwak voor de jaren ’70 exploitatiefilm en voor een overgroot deel zijn schaars geklede dames daar verantwoordelijk voor. Er bestaan ontelbaar veel films (van de categorie A, B dan wel C) die naast prachtige sfeer, tijdsbeeld, muziek, cinematografie (razendsnel in- en uitzoomen) en thematiek tot de nok toe gevuld zijn met mooie dames die niet te beroerd zijn zich binnen een paar minuten van hun kledij te ontdoen. Ik ben er niet vies van. Daar ben ik heel eerlijk in. Vandaag op Eeuwig Weekend aandacht voor een subgenre binnen de exploitatiefilm: de WIP film, oftewel Women in Prison films.

Ja, ze bestaan echt. WIP films. Vrouwen achter de tralies. In de jaren ’70 en begin jaren ’80 werden ze aan de lopende band geleverd. Besnorde mannen met bobbels in hun broeken met wijde pijpen schreven het verhaal, stonden achter de camera en zaten op de regisseurstoel. En geloof me, die dames in de vrouwenvleugel hadden het niet makkelijk. Ze sliepen met z’n te velen in een te kleine cel met (als ze geluk hadden) enkel een ultra kort pyjamatopje aan. Ook de gevangenisbewaarders waren van het vrouwelijke geslacht en altijd lesbisch en sadistisch. En natuurlijk moesten de gevangenen wel heel vaak douchen onder toezicht.

Laten we de vereisten voor een goeie WIP film eens op een rijtje zetten:

- De gevangen zitten altijd onschuldig vast (enkele brute oudgedienden daargelaten)
- De gevangenisbewaardster is sadistisch en lesbisch
- De gevangenen moeten minstens één maal gezamenlijk douchen en/of bij aankomst schoongespoten worden
- De gevangenen moeten meerdere malen gemarteld worden (dit vaak tot plezier van de kijker omdat dit nooit overtuigend is)
- De gevangenen ontsnappen (vaak naakt)
- De celgenoten zijn vaak lesbisch en als het hoofdpersonage het niet is dan wordt ze het wel

Lees verder! »

Vandaag eens iets over de vrije platenwinkel, beter bekend als de Free Record Shop. Ik vind het namelijk best een nare winkel. Nou is dat, gok ik, geen wereldschokkend nieuws, maar toch, het moet er even uit.

Laten we eens beginnen bij de naam. Free Record Shop. Alsof ze een gratis record breken. Of in vrijheid opnemen. Dit is echter niet mijn grootste ergernis. Dat is wél het assortiment, personeel en waar de winkelketen voor staat: de debilisering van de maatschappij.

De vrije platenwinkel, opgericht in 1971, bestaat inmiddels uit zo’n 250 vestigingen in vijf landen en president-directeur Hans Breukhoven, hierna meneer Vanessa genoemd (naar zijn schorre rondborstige bont-girl), verkoopt naast ‘records’ ook dvd’s, blu-ray’s, games en ontzettend veel meuk dat geen hol te maken heeft met muziek. Inmiddels is het uitgebreide assortiment zo breed geworden dat er van alles maar een beetje in de schappen kan staan, met als grootste dooddoener de radicale inkrimping van de compact discs. De gemiddelde vrije platenwinkel heeft er misschien nog zo’n duizend staan. Hieronder een lichtbeeld dat ik illegaal heb geschoten met mijn verborgen mobilofoon.

CD’s in de vrije platenwinkel

Zonder dollen zijn dit, naast een piepklein bakje dance-compilaties, ALLE cd’s in het filiaal aan de Ferdinand Bol straat te Mokum.

Toen ik deze foto schoot hoorde ik naast mij een man vragen aan de verkoper of ze de cd Rumours van Fleetwood Mac hadden. Toch niet het minste muziekwerkje, zo niet een meesterwerkje. De verkoper, nauwelijks boven de beukende housemusiek -dat in de vrije platenwinkel gewoongoed is- uitkomend, vroeg: “Fleetwat?” en greep in paniek naar de digitale database. “Fleetwood Mac” zei de man nog eens. De jongen, met op zijn t-shirt een zeer servicegerichte tekst met heel veel keer het woord ‘fuck’, tikte wat op het toetsenbord en moest de man teleurstellen. “Kan ik ‘m dan bestellen?” vroeg de man, wat geen rare vraag is. Tenslotte levert elke winkel deze service. Maar nee hoor. “Daar doen we hier niet aan. U kunt ‘m op de website bestellen”. Teleurgesteld verliet de man de winkel. Ik volgde hem.

Maar wat is nu het beleid van de vrije platenwinkel? Hetzelfde als dat van McDonald’s, H&M en IKEA: zoveel mogelijk geld verdienen aan het massagedrag van het klootjesvolk. Maak het kopend volk gek met duizend maal een liedje op de radio, tv en internet, laat het stijgen in de top 40 en verkopen maar. De Borsato’s, de Shakira’s, de Smits (nee, niet The Smiths) en de Tropical Danny’s. Dat kent men (daar heeft meneer Vanessa wel voor gezorgd), dus dat koopt men. Hetzelfde geldt voor de spellen. En exact hetzelfde voor de films. En ze staan in rijen bij de kassa in de vrije platenwinkel. De snoeiharde kutmuziek, het geestdodende personeel en de krappe ruimte (want hoe meer bakken met crap hoe beter) trotserend. En ondertussen steekt meneer Vanessa zijn sigaren aan met 100 euro biljetjes, grijnzend naar zijn bankrekening die over de 93 miljoen euro bedraagt (volgens de Quote 500).

Jut en Jul

Wat is nou mijn punt. Ik word er gewoon zo droevig van. Dat alle leuke platen-, dvd- en weet ik veel wat voor speciaalzaken één voor één verdwijnen en plaatsmaken voor inspiratieloze en sfeerloze giganten als de vrije platenwinkel. En men laat het toe. Ik baal er gewoon van dat elke winkelstraat waar ook in Nederland, België of Duitsland gedomineerd wordt door diezelfde winkels, diezelfde uithangborden, diezelfde zombies. Er is waarschijnlijk ook helemaal niets aan te doen. Dat is misschien nog wel het meest trieste.

Maar goed. Het schijnt dat de geadopteerde kinderen van meneer Vanessa hem ook niet mogen.

Hatseflatse. Was ‘m weer. Tweeduizendacht. Wie had dat kunnen denken acht jaar geleden. Weet je nog? 2000? Dat was me der wat. Offeh…2002. Komst van de euries. Gekkenhuis. Over één jaar hebben we het vervolg van Kubrick’s 2001 te pakken, 2010. En dan nog eens twee jaar en de wereld gaat naar de filistijnen. 2012, this is the end, beautiful friend, zeg maar.

Maar tot die tijd zijn we hier nog even. En 2009 wordt natuurlijk een hartstikke leuk jaar. Túúrlijk. Niemand gaat dood, iedereen doet aardig tegen elkaar, bebloede handen schudden elkaar de vrede en dat soort zaken. Zou gaaf zijn. Maar laten vooral ook eerlijk zijn. Komende 12 maanden zijn niet makkelijk.

We hebben de kredietcrisis. Die gaan we voehoelen! Werkloosheid in Holland zal stijgen. Respectabele Bekende Nederlanders zullen van hun voetstuk vallen. Er zullen kleurrijke en gewaardeerde mensen zijn die ons gaan verlaten. Jagen op de eeuwige jachtvelden enzo. Wereldwijd zullen oorlogen woeden. Aanslagen gepleegd, dorpen verbrand, vrouwen verkracht. Hee, dat is dagelijks aan de orde, dus waarom zou dat in 2009 niet worden voortgezet ? Sterker: dit zal tot in de lengte der dagen blijven duren. De mens leert toch niet van zijn fouten. Ik denk dat die conclusie toch wel getrokken mag worden zo langzamerhand? We zijn een stelletje ongeregeld met elkaar. Rot tot het bot, want we willen altijd meer. Geloof, land of macht uitbreiding. Dagelijkse koek. Koste wat het kost. Tot we kaputt zijn.

Maar goed. Tot die tijd gaan we der weer tegenaan en zien wel waar het schip strand. Ja toch? Ik zal mijn steentje aan de maatschappij in elk geval weer met alle plezier bijdragen en ik zie je wel weer on the road. Zet ‘m op!

Heb een mooi jaar!