Check het:
het grijpt en klauwt
baant zich een weg
door de banen van
mijn lichaam
langs botten,
vaten en spieren
langs hart, longen en
nieren
nestelt zich als een
vieze grauwe doek
bovenin, in een ooghoek
vertroebeld en betraand
heeft verdriet zich een weg
door mijn lichaam gebaand
Van hier.
Heeft mijn eigenste vriendin geschreven. Jaha, dat kan ze wel.
Omdat Marilyn Monroe bij leven vandaag 82 jaar, 5 maanden en 3 dagen was geworden vieren we dat (waarom niet?) met een fraaie Straatplaat. Onderstaande foto schoot ik in de Vijzelstraat te Amsterdam. Vind ‘m nogal mooi. Maar wie is die gast daarachter? Ga me niet zeggen dat het Elvis is.
Jij ook een Straatplaat gespot?
Mail ‘m naar straatplaat [at] eeuwigweekend.nl.
Onlangs doofde het licht voor de spaarlamp die wij in de gangkast hebben hangen. Bij gebrek aan een nieuwe spaarlamp verving ik deze met een gloeilamp. Toen mijn lieftallige vriendin thuiskwam en het nieuwe licht zag, pruillipte ze teleurgesteld: “ik mis de lamp die langzaam opstart!”.
Kijk, zo kan het dus ook.
Hm, da’s niet veel. De Britse pond staat momenteel lager dan onze euro. Waar wij in Holland een frikandel kunnen trekken voor 1 euro, moet een Engelsman met een duppie extra over de brug komen. Een dramatisch dieptepunt. Gelukkig kunnen de Engelsen nog wel teevee maken. Dat bleek gisteravond weer, toen de BBC deel 1 van de wonderschone serie The city uncovered with Evan Davis uitzond. Onderwerp? De kredietcrisis.
In deze tijd van financiële krapte komt de Britse televisie met een 3-delige documentaireserie over de kredietcrisis. Het eerste deel, ‘Banks and how to break them’, behandelde de rol die banken spelen in de grootste financiële chaos ter wereld. De charismatische econoom Evan Davis (denk aan de oudere broer van Bond-acteur Daniel Craig, maar dan een tikkie loensend en met minder haar), tevens presentator van dat andere BBC programma Dragon’s Den, praat 60 minuten een programma aaneen over pittige materie. Nu ja, laat ik gewoon eerlijk zijn: ik snap de ballen van de oorzaken, gevolgen, en risico’s van de huidige kredietcrisis. Ik heb oprecht geprobeerd me er de afgelopen maanden in te verdiepen maar op een of andere manier schoten mijn gedachten na een minuut of twee alweer naar de puzzel die ik met Lara Croft aan het oplossen ben in Tomb Raider Underworld. Davis is er gisteren wonderwel in geslaagd mijn aandacht een uur (ik herhaal: een uur!) vast te houden.
Evan Davis
BBC
Hoe flikken ze het toch altijd weer, die Britten. Wat maakt hun programma’s, hoe simpel ook, zo goed? Ik weet het niet. Het valt wel op dat de presentatoren altijd op hun plek zijn. De juiste man in het juiste programma! Altijd geestig, intelligent, charismatisch, vakkundig. Neem Stephen Fry in QI, Jeremy Vine in Eggheads, Anne Robinson in The Weakest Link, Jeremy Clarkson, Richard Hammond en James May in Top Gear en om over Jonathan Ross nog maar te zwijgen. Ray Cokes was er overigens ook één, al was hij VJ bij MTV in de jaren ’90. Evan Davis misstaat geenszins in dit rijtje. Je hangt aan z’n lippen als hij het heeft over hypotheken, leningen, aandelen, investeringen en meer van dat soort saaie zaken.
The city uncovered with Evan Davis
Beeldtaal
Een andere kracht van het programma The city uncovered with Evan Davis (en andere documentaires van de BBC) is de wijze van het aan de man brengen. Zo worden de talking heads tot het minim beperkt. De geïnterviewden komen niet langer dan een halve minuut aan het woord, waarna er weer spannendere zaken in beeld worden gebracht. Ook praat Davis de aflevering, naast de voice-overs, aan elkaar op de locatie zelf. En dat zijn niet de minste plekjes. Kosten noch moeite worden gespaard om Davis zijn zegje te laten doen in Washington, Londen, Venetië en New York. En daar schieten de Engelse cameramannen mooie plaatjes. Maar de grootste aantrekkingskracht zit ‘m toch wel in de visualisatie. Het illustreren van hetgeen besproken wordt. En dat gebeurt op zo’n inventieve manier dat het wel móet boeien.
Voorbeeldje. Hoe illustreer je de wijze hoe de Lehman Brothers en Northern Rock banken om zijn gegaan met het lenen en betalen van hypotheken? Gewoon door de banken zelf, de immense wolkenkrabbers, bij nacht te filmen en via een computeranimatie de lichtjes aan en uit te schakelen. Zie een prachtige grafiek die niet treffender had kunnen worden vormgegeven.
Richard Fuld, de hoge baas van Lehman Brothers Holdings.
Volgens CNN een van de grootste schuldigen aan de huidige kredietcrisis. Foto: Reuters Pictures
Maar er zitten meer grapjes in de serie, die alles met de combinatie beeld en voice-over te maken hebben. Nog een voorbeeldje: Davis heeft een gesprek met een hondenbezittende professor. Dan is er een shot van de twee al pratend aan de wandel met de hond en een subtiele voice-over die de woorden ‘aan het lijntje houden’ bevat. Zo zit de serie uitstekend voorbereid en subliem nabewerkt vol met prachtige beeldtaal, welke me overigens ook deed denken aan weer een andere BBC documentaireserie: How Art made the World. Met wéér zo’n sjieke interessante presentator, Nigel Spivey.
Maar terug naar Evan Davis, die in klare taal de oorsprong van het woord ‘bank’ uitlegt, uiteenzet dat de term ‘rocket science’ helemaal niet misplaatst is als het op de ingewikkelde formules in de bankindustrie aankomt en het volkomen helder maakt hoe het allemaal mis kon gaan in de financiele wereld. Mij hield ‘ie in elk geval een uur lang voor de buis, iets wat écht niet makkelijk is.
De tweede en derde afleveringen van The city uncovered with Evan Davis zijn woensdag 21 en 28 januari te zien op BBC 2 om 22:00 uur Nederlandse tijd.
Mocht je in Engeland wonen dan kun je aflevering 1 hier online bekijken.
Dit artikel verscheen eerder op Eeuwig Weekend.
Zoals ik in mijn Zombiefilm Top 10 op Eeuwig Weekend ook reeds aangaf (zie de nummer 6 positie: Virgin among the Living Dead) heb ik een zwak voor de jaren ’70 exploitatiefilm en voor een overgroot deel zijn schaars geklede dames daar verantwoordelijk voor. Er bestaan ontelbaar veel films (van de categorie A, B dan wel C) die naast prachtige sfeer, tijdsbeeld, muziek, cinematografie (razendsnel in- en uitzoomen) en thematiek tot de nok toe gevuld zijn met mooie dames die niet te beroerd zijn zich binnen een paar minuten van hun kledij te ontdoen. Ik ben er niet vies van. Daar ben ik heel eerlijk in. Vandaag op Eeuwig Weekend aandacht voor een subgenre binnen de exploitatiefilm: de WIP film, oftewel Women in Prison films.
Ja, ze bestaan echt. WIP films. Vrouwen achter de tralies. In de jaren ’70 en begin jaren ’80 werden ze aan de lopende band geleverd. Besnorde mannen met bobbels in hun broeken met wijde pijpen schreven het verhaal, stonden achter de camera en zaten op de regisseurstoel. En geloof me, die dames in de vrouwenvleugel hadden het niet makkelijk. Ze sliepen met z’n te velen in een te kleine cel met (als ze geluk hadden) enkel een ultra kort pyjamatopje aan. Ook de gevangenisbewaarders waren van het vrouwelijke geslacht en altijd lesbisch en sadistisch. En natuurlijk moesten de gevangenen wel heel vaak douchen onder toezicht.
Laten we de vereisten voor een goeie WIP film eens op een rijtje zetten:
- De gevangen zitten altijd onschuldig vast (enkele brute oudgedienden daargelaten)
- De gevangenisbewaardster is sadistisch en lesbisch
- De gevangenen moeten minstens één maal gezamenlijk douchen en/of bij aankomst schoongespoten worden
- De gevangenen moeten meerdere malen gemarteld worden (dit vaak tot plezier van de kijker omdat dit nooit overtuigend is)
- De gevangenen ontsnappen (vaak naakt)
- De celgenoten zijn vaak lesbisch en als het hoofdpersonage het niet is dan wordt ze het wel
Hm, da’s niet veel. De Britse pond staat momenteel lager dan onze euro. Waar wij in Holland een frikandel kunnen trekken voor 1 euro, moet een Engelsman met een duppie extra over de brug komen. Een dramatisch dieptepunt. Gelukkig kunnen de Engelsen nog wel teevee maken. Dat bleek gisteravond weer, toen de BBC deel 1 van de wonderschone serie The city uncovered with Evan Davis uitzond. Onderwerp? De kredietcrisis.
In deze tijd van financiële krapte komt de Britse televisie met een 3-delige documentaireserie over de kredietcrisis. Het eerste deel, ‘Banks and how to break them’, behandelde de rol die banken spelen in de grootste financiële chaos ter wereld. De charismatische econoom Evan Davis (denk aan de oudere broer van Bond-acteur Daniel Craig, maar dan een tikkie loensend en met minder haar), tevens presentator van dat andere BBC programma Dragon’s Den, praat 60 minuten een programma aaneen over pittige materie. Nu ja, laat ik gewoon eerlijk zijn: ik snap de ballen van de oorzaken, gevolgen, en risico’s van de huidige kredietcrisis. Ik heb oprecht geprobeerd me er de afgelopen maanden in te verdiepen maar op een of andere manier schoten mijn gedachten na een minuut of twee alweer naar de puzzel die ik met Lara Croft aan het oplossen ben in Tomb Raider Underworld. Davis is er gisteren wonderwel in geslaagd mijn aandacht een uur (ik herhaal: een uur!) vast te houden.
Evan Davis
BBC
Hoe flikken ze het toch altijd weer, die Britten. Wat maakt hun programma’s, hoe simpel ook, zo goed? Ik weet het niet. Het valt wel op dat de presentatoren altijd op hun plek zijn. De juiste man in het juiste programma! Altijd geestig, intelligent, charismatisch, vakkundig. Neem Stephen Fry in QI, Jeremy Vine in Eggheads, Anne Robinson in The Weakest Link, Jeremy Clarkson, Richard Hammond en James May in Top Gear en om over Jonathan Ross nog maar te zwijgen. Ray Cokes was er overigens ook één, al was hij VJ bij MTV in de jaren ’90. Evan Davis misstaat geenszins in dit rijtje. Je hangt aan z’n lippen als hij het heeft over hypotheken, leningen, aandelen, investeringen en meer van dat soort saaie zaken.
The city uncovered with Evan Davis
Beeldtaal
Een andere kracht van het programma The city uncovered with Evan Davis (en andere documentaires van de BBC) is de wijze van het aan de man brengen. Zo worden de talking heads tot het minim beperkt. De geïnterviewden komen niet langer dan een halve minuut aan het woord, waarna er weer spannendere zaken in beeld worden gebracht. Ook praat Davis de aflevering, naast de voice-overs, aan elkaar op de locatie zelf. En dat zijn niet de minste plekjes. Kosten noch moeite worden gespaard om Davis zijn zegje te laten doen in Washington, Londen, Venetië en New York. En daar schieten de Engelse cameramannen mooie plaatjes. Maar de grootste aantrekkingskracht zit ‘m toch wel in de visualisatie. Het illustreren van hetgeen besproken wordt. En dat gebeurt op zo’n inventieve manier dat het wel móet boeien.
Voorbeeldje. Hoe illustreer je de wijze hoe de Lehman Brothers en Northern Rock banken om zijn gegaan met het lenen en betalen van hypotheken? Gewoon door de banken zelf, de immense wolkenkrabbers, bij nacht te filmen en via een computeranimatie de lichtjes aan en uit te schakelen. Zie een prachtige grafiek die niet treffender had kunnen worden vormgegeven.
Richard Fuld, de hoge baas van Lehman Brothers Holdings.
Volgens CNN een van de grootste schuldigen aan de huidige kredietcrisis. Foto: Reuters Pictures
Maar er zitten meer grapjes in de serie, die alles met de combinatie beeld en voice-over te maken hebben. Nog een voorbeeldje: Davis heeft een gesprek met een hondenbezittende professor. Dan is er een shot van de twee al pratend aan de wandel met de hond en een subtiele voice-over die de woorden ‘aan het lijntje houden’ bevat. Zo zit de serie uitstekend voorbereid en subliem nabewerkt vol met prachtige beeldtaal, welke me overigens ook deed denken aan weer een andere BBC documentaireserie: How Art made the World. Met wéér zo’n sjieke interessante presentator, Nigel Spivey.
Maar terug naar Evan Davis, die in klare taal de oorsprong van het woord ‘bank’ uitlegt, uiteenzet dat de term ‘rocket science’ helemaal niet misplaatst is als het op de ingewikkelde formules in de bankindustrie aankomt en het volkomen helder maakt hoe het allemaal mis kon gaan in de financiele wereld. Mij hield ‘ie in elk geval een uur lang voor de buis, iets wat écht niet makkelijk is.
De tweede en derde afleveringen van The city uncovered with Evan Davis zijn woensdag 21 en 28 januari te zien op BBC 2 om 22:00 uur Nederlandse tijd.
Mocht je in Engeland wonen dan kun je aflevering 1 hier online bekijken.
Zoals ik in mijn Zombiefilm Top 10 ook reeds aangaf (zie de nummer 6 positie: Virgin among the Living Dead) heb ik een zwak voor de jaren ’70 exploitatiefilm en voor een overgroot deel zijn schaars geklede dames daar verantwoordelijk voor. Er bestaan ontelbaar veel films (van de categorie A, B dan wel C) die naast prachtige sfeer, tijdsbeeld, muziek, cinematografie (razendsnel in- en uitzoomen) en thematiek tot de nok toe gevuld zijn met mooie dames die niet te beroerd zijn zich binnen een paar minuten van hun kledij te ontdoen. Ik ben er niet vies van. Daar ben ik heel eerlijk in. Vandaag op Eeuwig Weekend aandacht voor een subgenre binnen de exploitatiefilm: de WIP film, oftewel Women in Prison films.
Ja, ze bestaan echt. WIP films. Vrouwen achter de tralies. In de jaren ’70 en begin jaren ’80 werden ze aan de lopende band geleverd. Besnorde mannen met bobbels in hun broeken met wijde pijpen schreven het verhaal, stonden achter de camera en zaten op de regisseurstoel. En geloof me, die dames in de vrouwenvleugel hadden het niet makkelijk. Ze sliepen met z’n te velen in een te kleine cel met (als ze geluk hadden) enkel een ultra kort pyjamatopje aan. Ook de gevangenisbewaarders waren van het vrouwelijke geslacht en altijd lesbisch en sadistisch. En natuurlijk moesten de gevangenen wel heel vaak douchen onder toezicht.
Laten we de vereisten voor een goeie WIP film eens op een rijtje zetten:
- De gevangen zitten altijd onschuldig vast (enkele brute oudgedienden daargelaten)
- De gevangenisbewaardster is sadistisch en lesbisch
- De gevangenen moeten minstens één maal gezamenlijk douchen en/of bij aankomst schoongespoten worden
- De gevangenen moeten meerdere malen gemarteld worden (dit vaak tot plezier van de kijker omdat dit nooit overtuigend is)
- De gevangenen ontsnappen (vaak naakt)
- De celgenoten zijn vaak lesbisch en als het hoofdpersonage het niet is dan wordt ze het wel
Ja, hiermee red je het wel zo’n beetje. Vaak kwamen de films ook uit Italië of Spanje. En de Duitsers, die konden er ook wat van. Er bestaan dan ook opvallend veel films die het nazisme en de WIP film combineren. En hoezeer de makers ook hun best doen om de WIP film verhaaltechnisch enigszins lekker te laten lopen, slagen ze er zelden in. Het is telkens wel verdacht snel dat er alweer dames aan elkaar zitten en in Eva-kostuum in beeld zijn. De WIP films worden ook wel omschreven als ultieme jongetjesavonturen. Een pervers sub-sub-subgenre binnen de pulp fictie. Kortom: heerlijke films dus! En écht niet alleen om het naakt. Nee, serieus.
Maar goed, genoeg gepraat. Beeld willen we zien. Enkele klassiekers voor jou geselecteerd.
Laten we dan maar beginnen met eerder genoemde Jesus Franco, die met Sadomania (1981) een ultieme WIP film aflevert. Heel veel bloot en een zeer gemene kampbewaardster.
Sadomania
Nog één van Franco: Ilsa, the Wicked Warden (1977, originele titel: Greta: Haus ohne Männer) is de WIP variant van de bekendere martelfilm Ilsa, She-Wolf of the SS. Heeft er verder niets mee te maken, behalve dan dat Ilsa hier ook wordt vertolkt door Dyanne Thorne. En Ilsa is sadistisch, lesbisch en heel gemeen.
Ilsa, the Wicked Warden
Bare Behind Bars (1980, Oswaldo de Oliveira) heeft het allemaal met als bonus een nymfomane verpleegster die graag met de gevangenen en fruit speelt. Oh, en let ook op de geweldige tagline ‘Behind bars no one can hear you scream!’.
Bare Behind Bars
Ook interessant: Onze eigen Sylvia Kristel samen met Linda Exorcist Blair in Red Heat (1985, Robert Collector). ‘Unschuld in Ketten’, zoals de Duitse ondertitel luidt. Sja, wat zal ik zeggen. Ze kijkt ook niet heel vrolijk:
Red Heat
En dan nog even een aantal filmposters, want die zijn vaak nog mooier dan de films. Waarom worden ze niet meer zo gemaakt?
Fugitive Girls aka Five Loose Women (1974, Stephen C. Apostolof)
Barbed Wire Dolls (1975, wéér Jesus Franco)
The Big Bird Cage (1972, Jack Hill).
Met ruimte voor niet één, niet twee maar drie nietsonthullende taglines!
Veel meer, maar dan ook echt veel meer is te vinden op een aantal websites enkel en alleen gericht op dit genre. Neem eens een kijkje op The Encyclopedia of Women in Prison Films met o.a. een uitgebreid geïllustreerd overzicht van ‘wicket wardens’ of de WIP Bibliografie. Offeh deze site. Op het Cinema Extreme forum wordt overigens ook naar hartelust gediscussieerd over dit intrigerende subgenre. Een dankwoordje voor topicstarter en kenner ‘kinky queen’ is dan ook wel op z’n plaats.
Volgende keer: Nazisploitation. Wees vorbereitet!
