Mijn stripfiguurtje Trui ligt inmiddels al 5 maanden onder de groene zoden. Hier wierp ik het overlijdensbericht de wereld in. Haar webstek is er nog, maar die zal binnenkort ook een stille dood sterven.
Triest allemaal.
Gelukkig bood tekenaar Hallie Lama onlangs troost met deze prachtige prent. Het maakt veel goed.
(Klik voor groter formaat)
Zojuist The Grudge 3 (2009, Tony Wilkins) en Body of Lies (2008, Ridley Scott) gezien. De eerste krijgt een magere 3 van me en de tweede een ruime 7. Hoe kom ik tot deze onbetwistbare rapportcijfers, hoor ik je denken. Terecht.
Welnu, elk cijfer staat gelijk aan een zogenaamde Menno-eis. Voldoet een film aan alle 10 Menno-eisen, dan krijgt ‘ie een 10. Een 1 wordt uitgedeeld als deze aan het minst belangrijke element voldoet, een 10 als het meest essentiële element in de film te vinden is. As simple as that. Zo zijn dit de Menno-eisen.
1. Het was tenminste een film
2. De film nam zichzelf serieus
3. Mooie sfeer / decor
4. Het is origineel verhaal (geen remake)
5. Er werd goed in geacteerd
6. Het verhaal was goed / goede dialogen
7. De muziek / soundtrack was een absolute meerwaarde in de film
8. De cameravoering en licht vielen op en voegden wat toe
9. De mise-en-scene was als een weldoordacht ballet
10. De film maakte wat in mij los / raakte me / heeft me aan het denken gezet / bleef hangen
En zo kan het dat films als The Exorcist, La Haine en Donnie Darko aan een 9 komen, terwijl een draak als Eurotrip blijft steken op een 4 en een Night Skies zelfs een 1.
Zie ook mijn IMDB cijferlijst, die ik helaas te onregelmatig bijhoud.
“His name was Jason. And today is his birthday”
Ah lachuh, morgen is het weer vrijdag de 13e. De ultieme ongeluksdag voor hen die daarin geloven. Ikzelf ga samen met mijn zwarte kat onder ladders door richting de bios, alwaar de remake van Friday the 13th draait. Op deze donderdag de 12e gaat ‘ie al in première, 29 jaar na de release van het origineel. Hieronder geen recensie van deze horrorfilm, maar veel leuker: een terugblik naar hoe het allemaal begon, daar in Camp Crystal Lake. Terug naar Jason Voorhees, de doorbraak van regisseur Sean S. Cunningham en een van de eerste rollen van Kevin Bacon. Friday the 13th uit 1980 is een klassieker van jewelste, maar is dat terecht? Hell yeah!
In het kielzog van het succes van die andere horrorklassieker, Halloween (1978), nestelde Sean S. Cunningham zich in de regisseurstoel om het scenario van Victor Miller te verfilmen. Met enkel wat suffe kinderfilms op zijn cv ging hij het bloederige avontuur tegemoet, tezamen met een handjevol kersverse en tot dan toe onbekende acteurs. Het was een sprong in het diepe, maar hij kwam al snel uitermate succesvol boven water.
De kids in Friday the 13th, met tweede van links Kevin Bacon en helemaal rechts Harry Crosby, zoon van Bing.
Friday the 13th begint in 1956 in het bungalowpark Camp Crystal Lake alwaar een groepje brave tieners Haleluja-liedjes zingen bij het haardvuur. Als een stout stelletje besluit een potje te rollebollen wordt hun onderonsje bruut verstoord door een persoon met een mes. Net als in Halloween vanuit de eerste persoon gefilmd, kijken en smeken de slachtoffers in de camera.
‘We weren’t doing anything! We were just messing about!’
Gouden horrorformule
Begeleid door het karakteristieke ‘K K K Cha cha cha’-deuntje en de filmtitel die op ons af komt en het “tv scherm” in scherven slaat, is de toon gezet. Er wordt geschakeld naar ‘present day’ en de hoofdrolspelers die op weg zijn naar het kamp (ofwel: hun dood). Zoals zo vaak in horrorfilms ná Friday the 13th hebben we ook hier te maken met een bijna clichématige formule: groepje (mooie) jongeren, vrij van ouderlijk gezag, gaan lol hebben in een bosrijke omgeving (denk Evil Dead, Cabin Fever, etc.). De groep heeft altijd een zelfde samenstelling: een dom blondje, een wijze gozer, een all American hero, een verstandig meisje en een mallerd. Ook kan de dorpsgek niet ontbreken die het groepje waarschuwt vooral níet naar de plek des onheils te gaan. Doen ze lekker toch en uiteraard gaan ze er allemaal één voor één aan. Dat wordt dus genieten geblazen.
Ralph, de dorpsgek. ‘You’re going to Camp Blood, ain’t ya? You never come back again. It’s got a deathcurse!’
Volwassene/autoriteit vs jeugd/baldadigheid. Klassiek!
Wat kan er nog meer niet ontbreken in een horror? Seks natuurlijk. En hoewel het blote tieten gehalte in Friday the 13th teleurstellend spaarzaam is (men moest toch door de strenge filmkeuring heen), bevat ook deze film een passionele vrijpartij, die -sja, sorry zo gaat dat nu eenmaal- duur betaald moet worden. Geen van beiden overleeft het.
Dat was Kevin…
…en dat was Marcie
Moordoriginaliteit
Je ziet het, met de spectaculaire kills zit het wel snor. Verantwoordelijk hiervoor is een van de grootste horrorcoryfeeën Tom Savini, die eerder bloederige make-up smeerde op de zombies van George Romero in Dawn of the Dead (1978) en later ook de doden tot leven wekte in Day of the Dead (1985). Gek genoeg zijn het in deze eerste Friday niet de slasherpartijen waar de film het angstelement vandaan haalt, maar de traagheid en de intense spanningsopbouw. Waar de verdere Fridays elkaar deel na deel pogen te verslaan qua moordoriginaliteit, is het hier -zeker dertig jaar later- nogal tam. En dat is nu juist het enge. Want is het niet zo dat een schrikmoment des te harder aankomt als je eerst minutenlang zit te kijken naar hoe iemand een kopje koffie zet? In Friday gebeurt het en werkt het.
Twee minuten kijken naar iemand die een olielamp aansteekt. Hoe vaak zie je dat nog in films van nu?
Waar is Jason?
Friday the 13th is natuurlijk bekend geworden door Jason Voorhees, de moordmachine die net als Freddy Krueger (Nightmare on Elmstreet) en Michael Myers (Halloween) tot iconische hoogten is gestegen. Jason, de emotieloze killer met hockeymasker siert ook alle posters van de nieuwe Friday the 13th. Maar, en dat weten veel mensen niet, in het origineel is er helemaal geen Jason te bekennen (nou ja, héél even). En van het hockeymasker is zelfs in het tweede deel nog geen spoor te bekennen. Pas in deel 3 van de reeks vindt Jason zijn favoriete gezichtsbedekking. Verantwoordelijk voor de moorden in het origineel is dan ook niet Jason. En hoewel je een oen van jewelste bent als je Friday the 13th nog nooit gezien hebt, zal zal ik verder niets verklappen. Ik ben echter wel benieuwd naar hoe ze het ontbreken van Jason in de remake hebben opgelost. Naar het schijnt is de film dan ook niet een remake van deel 1, maar zijn de eerste drie delen in één film gepropt! Ik houd mijn hart vast.
Voor wie is ze dan wél op de vlucht?
2009
Onschuldige tieners, spetterende kills, seks, een doodenge soundtrack en een subliem en verrassend einde. Friday the 13th heeft het allemaal en was één van de eersten. Alleen daarom al is de film belangrijk voor alle horrorfilms na 1980. De film sloeg zo aan bij het publiek dat het een jaar later al een vervolg kreeg. En nog een jaar later kwam het derde deel. En zo ging dat door tot 1986. Daarna kwamen de vervolgen met steeds langere tussenpozen. De originaliteit raakt op een gegeven moment wel op natuurlijk. Het tiende deel, waarin we Jason in de toekomst zien moorden (waarom niet?), is alweer uit 2001. En in deeltje 11 zien we Jason het opnemen tegen Freddy Krueger. Welja. En nu dus de remake. Part 12, als het ware. Helemaal gemoderniseerd en opgevuld met de huidige generatie mooie tieners. Gelukkig komen ze allemaal nog op dezelfde manier aan hun einde. Ik kijk er naar uit. De trailer is in elk geval veelbelovend.
Friday the 13th de remake draait vanaf vandaag in de bioscoop.
Ik weet het niet, maar ik begin De Staat steeds leuker te vinden. Ligt het aan het feit dat VPRO’s 3VOOR12 deze Nijmegenaren als dé band belofte van 2009 bestempelde of hebben ze gewoon wat?
Ik weet het niet, maar de video bij ‘The Fantastic Journy of the Underground’ is wel erg inventief. Spelen met kadrering, leuk. Lekker nummer ook weer. Verdomme.
De PC-versie van het Rockstar spel GTA IV (Grand Theft Auto IV) is alweder twee maanden uit (7 maanden eerder verscheen ‘ie exclusief voor de XBox 360 en de PS3). Sinds die tijd speel ik het spel bijna dagelijks en nog altijd verveelt het niet. Hoe kan dat toch? Wat heeft GTA IV wat een ander spel niet heeft? Waarom heb ik een FallOut 3, een F.E.A.R. en zelfs een Lara Croftje na maximaal een week of drie alweer uitgespeeld? Wacht, laat het me je vertellen.
Grand Theft Auto is een serie computergames die op het eerste gezicht weinig om het lijf heeft. Het hoofdpersonage jat auto’s, vermoordt mensen en voert criminele klusjes uit. Dat is sinds deel 1 al aan de orde en ook GTA IV (eigenlijk het elfde deel, don’t ask) verschilt daarin niet. Echter, waar deze laatste aflevering in uitblinkt is de uitvoering, want die is om je vingers bij af te likken. GTA IV, moet je weten, is een complete wereld met alles er op en er aan waar alles kan. Liberty City, waar alles plaatsvindt, is een complete replica van New York. En dat hebben ze zo ontzettend goed gedaan dat alleen het rondrijden in een gestolen auto al voldoende genoegdoening oplevert. En dat is ook wat ik de afgelopen twee maanden gedaan heb.
Liberty City, met de stadsdelen Alderney, Algonquin, Boha, Dukes en Broker
Okee, ik voer af en toe wat opdrachten uit (drive by shooting, dealers koppie kleiner maken, bendeleider elimineren, dat soort grappen), maar dat is bijzaak. Wandelen, rijden, varen en vliegen door Liberty City is het absolute hoogtepunt van het spel. Vooral als je wel eens in New York bent geweest is het een feest van herkenning. Als de koudbloedige en tegelijk sympathieke Oosteuropese Nico Bellic rijd je in deze gigantische wereld die Manhattan, The Bronx, Brooklyn en Queens moet voorstellen. Uiteraard is de stad op kleinere schaal gebouwd, maar nog altijd immens.
Toerist die alles kan
Al twee maanden ben ik voornamelijk toerist in een gestolen auto en rijd ik keurig langs alle trekpleisters die het echte New York te bieden heeft. Even door Times Square scheuren, een rondje Central Park doen, helikoptertje vliegen langs de Empire State Building en langs het strand van Coney Island wandelen, het kan allemaal en het is er allemaal. In GTA IV heet het voorgaande alleen Star Junction, Middle Park, Rotterdam Tower en Pretpark. En het bekende MetLife gebouw heet hier Getalife.
Manhattan Bridge vs Algonquin Bridge
Times Square vs Star Junction
Battery Park
Via deze Flickr Gallery van Matthew Johnston kun je meer foto’s bekijken van New York vs Liberty City.
Naast al deze gelijkenissen is het rondstruinen in Liberty City een unieke ervaring. Vooral omdat alles kan en mag. Zo is elk hoekje in de stad te bezoeken, kun je elke bar, disco, hoerentent, kroeg, restaurant, stand-up comedy tent en bowling arena met een bezoekje vereren en iedereen op straat aanspreken. Net als in het echte leven. Al zal je daar niet zo snel mensen omver duwen of zonder pardon op ze inslaan of een pistool op ze richten. In GTA IV wel. En dat is héérlijk! Staat iemands hoofd je niet aan? Hoppakee, sla ‘m in elkaar. Wil jij die sportwagen hebben? Sleur de bestuurder uit de auto en rijd weg. Je mag ‘m ook doodschieten, net zo makkelijk. En als je dan door de straten snelt, beuk dan ook even op een ieder in die voor je wagen loopt. Het kan allemaal. Let er wel op dat je je auto niet te veel schade berokkend en de politie niets ziet, hoewel een achtervolging door de cops ook genieten geblazen is. Vliegen in een helikopter is misschien wel het leukst. Tijdens mijn twee tripjes naar het echte New York is het hier nooit van gekomen, maar in GTA IV sleur je gewoon de piloot uit zijn stoel en bestuur je de helikopter zelf. Het levert prachtige plaatjes op.
GTA IV advertentie boven een Keith Haring schildering op Houston Street. Deze foto schoot ik in Manhattan in 2008. De stad hing vol met gigantische billboards.
Iggy Pop
Waar ik me ook steeds weer over verbaas is de levensechte weergave van het weer in Liberty City. De zonsondergang levert prachtige oranje luchten op en lange schaduwen. En als het regent glinsteren de wegen en is het ook moeilijk om je auto in toom te houden. Ook de mist is erg sfeervol. En daar rijd je dan, in je splinternieuwe Mercedes, met je eigen geselecteerde mp3′s door de speakers en keuze uit een stuk of twintig radiostations, die per genre worden gevuld met de grootste artiesten. Zo wordt ‘Liberty Rock Radio’ gehost door niemand minder dan Iggy Pop, die helemaal losgaat en de commerciele platenbonzen voor alles uitmaakt wat God verboden heeft. Hij draait naast zijn eigen muziek ook David Bowie, Genesis, The Smashing Pumpkins, ELO, Stevie Nicks, Thin Lizzy en The Who. Via de officiële site kun je alle stations beluisteren. Vooral de commercials zijn erg grappig.
Trailer GTA IV
Windeieren
GTA IV is inmiddels al zo’n tien miljoen keer over de toonbank gegaan, wat de makers geen windeieren heeft gelegd. Reken ook maar uit als 1 spel rond de 60 euro kost. En hoewel ik over de pc-versie wel een aantal opmerkingen heb, vind ik het dit bedrag meer dan waard. Let er wel op dat je een gigantische bak moet hebben met de nieuwste videokaart en flink wat geheugen want anders loopt het spel niet. Tevens is het aanmelden en opstarten van het spel best een gedoe met al z’n aanmeldschermen, inloggegevens en laadtijd. Voor liefhebbers van New York is dit verplichte kost. Voor fanatieke en ervaren gamers zal het wat teleurstellen aangezien vooral het touren door de stad de grootste attractie is.
Het spel komt in een fraaie kartonnen verpakking met een uitgebreide survivalguide en tourist guide, met alle trekpleisters uitgelicht. Tevens zit er een uitvouwbare plattegrond in die zeker van pas kan komen. Ik denk dat dit spel nog wel een paar jaartjes meekan. GTA IV is oprecht ultiem in alle opzichten.
GTA IV is verkrijgbaar voor 49,95 (PC)
of 64,99 (XBox 360 en Playstation 3)
Holy crap. Ik houd ook van zombies en zombiefilms, maar dit gaat een tikkie te ver, Todd M. Jordan.
Gespot op de Fangoria website
