Fukkit met die voornemens op 1 januari. Ik heb namelijk een voornemen die ik NU laat ingaan. 31 Maart: Voorneemdag, omdat het kán.

Vanaf vandaag neem ik me voor meer boeken te lezen
Ik vind lezen namelijk leuk. En alles wat leuk is moet je veel en vaak doen. Probleem met lezen echter is dat ik er nooit tijd voor vrijmaak (ik schreef er hier al eens over). Of er het geduld voor op kan brengen. Maar het roer gaat om. Vanaf heden ga ik minder achter de computer zitten en schuif minder snel achter de buis voor een potje teevee of film. Het boekenweekgeschenk, Een tafel vol vlinders van Tim Krabbé bijt de spits af.

Jij was erbij! U zijt mijn getuige. Spreek me er op aan als ik de boel laat versloffen. Gelezen zal er worden. Tot de letters dansen.

Het moet 19-nogwat geweest zijn. ’83 of ’84 ongeveer. Ik deed voor de gein mee aan een tekenwedstrijd van Eru ‘ze smelten de kazen’ Goudkuipje. Van die ranzige smeerkaas die ik nog steeds niet door mijn strot krijg. Tekengod als ik toen ook al was, krabbelde ik een heus ruimteschip op papier dat op weg was naar een grote Eru-planeet. Logisch. Naast mijn tekenblok lag een stripboek van Strijd der Planeten en het moederschip van de hoofdpersonen diende als voorbeeld case. Zorgvuldig tekende ik het na en voorzag mijn variant van kleurtjes met behulp van mijn grote verzameling kleurpotloden.

Na een dosis bloed, zweet en tranen en na goedkeuring van mijn ouders (alsof zij ‘m zouden afkeuren) deed ik ‘m in een envelop en stuurde ‘m naar de Grote Eru fabriek. Wachten en hopen. Ik deed tenslotte mee om de brute hoofdprijs die bestond uit een flink geldbedrag dat vrijelijk te besteden was in een filiaal van speelgoedtoco De Speelboom. Handenwrijvend en schuimbekkend wist ik al waar ik al die centen aan zou uitgeven: Star Wars poppetjes! Het was namelijk tijdens de hoogtijdagen van de Star Wars gekte en mijn broer en ik hadden reeds een behoorlijke verzameling Luke Skywalkers, Princess Leia’s en Han Solo’s. Ook Bib Fortuna, Yoda en de te ontleden C3PO ontbraken niet in onze collectie.

Tot mijn grote verbazing won ik de tekenwedstrijd. Dat wil zeggen, ik werd tweede ofzo. Of derde. Daar wil ik vanaf wezen. Feit was wel dat ik de prijs van 200 gulden (!) aan speelgoed had gewonnen en dit hoogstpersoonlijk mocht komen ophalen tijdens een of andere fandag in de hoofdstad. Euforie van jewelste, dat snap je. Helemaal naar de Grote Stad (we woonden in het hoge noorden) en 200 harde knaken te spenderen aan Star Wars. The force was strong in me. Het feestfestijn zou overigens gepresenteerd worden door mr. Ren je Rot Martin Brozius. Niet dat dat mij iets boeide; ik wilde naar De Speelboom.

Toen de dag was aangebroken en mams, bro en ik in de auto naar oma reden (die woonde in Amsterdam) werd mijn opwinding bruut verstoord door de mededeling dat ik van die 200 gulden één achtste moest afstaan aan mijn broer. ‘Dat is wel zo aardig’, vond mijn moeder. Belachelijk vond ik het. ‘Wie had op die fokking prent zitten ploeteren? Waarom moest ik nu zo nodig een broer hebben? Kan jij niet dood?’ En meer van dat soort doodnormale gedachten voor een kind van 8 gingen door mij heen. Maar goed. So be it. Had ik nog 175 gulden. Handje contantje van de Broziusmeister. Kon ik nog voldoende Star Wars goud voor scoren.

In de feestzaal aangekomen was het druk. Harde muziek en honderden ouders met kids schreeuwden als bezetenen. Of zoiets. Eerlijk gezegd weet ik het niet meer zo goed. Ik weet wel dat Martine Bijl in de jury zat en ik haar en nog twee juryleden tijdens het officiële gedeelte met links de hand schudde. Met mijn rechterhand moest ik de stapels cadeau’s die ik naast mijn 200 gulden had gekregen vasthouden. Ik deed daar niet moeilijk over.

Martin Brozius zelf herinner ik me als een zeer vriendelijke clowneske man met kleurrijke kostuums. Ik weet nog dat hij mij tijdens zijn praatjes een paar keer aankeek. Vond ik wel een beetje eng. Tenslotte was hij Ren je Rot in persoon en die kende ik alleen van de televisie. Nu stond ‘ie daar echt. Beetje het Sinterklaas gevoel, zeg maar. Er werd die middag nog een potje live Ren je Rot gedaan. ‘Ja zeg, take forever!’ verzuchtte ik ongeduldig, al was dat destijds ongetwijfeld niet in het Engels.

Na de show mochten we dan ein-de-lijk naar De Speelboom. Ik rende me rot richting de Star Wars hoek en ik kocht een Jabba de Hutt op een plateautje compleet met dat irritante beestje dat altijd bij hem zit, een Tauntaun met verwijderde ingewanden zodat Luke erin opgewarmd kon worden, een speeder-bike en weet ik veel wat nog meer. De adrenaline spoot in elk geval door mijn lichaam. Ik was de koning te rijk. Het was een van de mooiste ervaringen in mijn prille kapitalistische leventje.

Terwijl ik dit tiep ligt al het Star Wars speelgoed dat mijn broer en ik bezitten in een doos in een opbergkast boven. De Tauntauns zijn een beetje beschadigt en een aantal poppetjes missen wat ledematen daar onze hond die destijds afbeet, maar het merendeel heeft de tand des tijds doorstaan. Ook mijn broer leeft gelukkig nog.

Martin Brozius helaas niet. Hij stierf dinsdagavond in een ziekenhuis hier ergens in Amsterdam. De beste man werd 67 jaar. Een jeugdheld die ik bij deze wil bedanken voor een bijzondere dag.

Update: nu ook met fotografisch bewijsmateriaal:

Dit stuk schreef ik voor Eeuwig Weekend.

Het moet 19-nogwat geweest zijn. ’83 of ’84 ongeveer. Ik deed voor de gein mee aan een tekenwedstrijd van Eru ‘ze smelten de kazen’ Goudkuipje. Van die ranzige smeerkaas die ik nog steeds niet door mijn strot krijg. Tekengod als ik toen ook al was, krabbelde ik een heus ruimteschip op papier dat op weg was naar een grote Eru-planeet. Logisch. Naast mijn tekenblok lag een stripboek van Strijd der Planeten en het moederschip van de hoofdpersonen diende als voorbeeld case. Zorgvuldig tekende ik het na en voorzag mijn variant van kleurtjes met behulp van mijn grote verzameling kleurpotloden.

Na een dosis bloed, zweet en tranen en na goedkeuring van mijn ouders (alsof zij ‘m zouden afkeuren) deed ik ‘m in een envelop en stuurde ‘m naar de Grote Eru fabriek. Wachten en hopen. Ik deed tenslotte mee om de brute hoofdprijs die bestond uit een flink geldbedrag dat vrijelijk te besteden was in een filiaal van speelgoedtoko De Speelboom. Handenwrijvend en schuimbekkend wist ik al waar ik al die centen aan zou uitgeven: Star Wars poppetjes! Het was namelijk tijdens de hoogtijdagen van de Star Wars gekte en mijn broer en ik hadden reeds een behoorlijke verzameling Luke Skywalkers, Princess Leia’s en Han Solo’s. Ook Bib Fortuna, Yoda en de te ontleden C3PO ontbraken niet in onze collectie.

Tot mijn grote verbazing won ik de tekenwedstrijd. Dat wil zeggen, ik werd tweede ofzo. Of derde. Daar wil ik vanaf wezen. Feit was wel dat ik de prijs van 200 gulden (!) aan speelgoed had gewonnen en dit hoogstpersoonlijk mocht komen ophalen tijdens een of andere fandag in de hoofdstad. Euforie van jewelste, dat snap je. Helemaal naar de Grote Stad (we woonden in het hoge noorden) en 200 harde knaken te spenderen aan Star Wars. The force was strong in me. Het feestfestijn zou overigens gepresenteerd worden door mr. Ren je Rot Martin Brozius. Niet dat dat mij iets boeide; ik wilde naar De Speelboom.

Toen de dag was aangebroken en mams, bro en ik in de auto naar oma reden (die woonde in Amsterdam) werd mijn opwinding bruut verstoord door de mededeling dat ik van die 200 gulden één achtste moest afstaan aan mijn broer. ‘Dat is wel zo aardig’, vond mijn moeder. Belachelijk vond ik het. ‘Wie had op die fokking prent zitten ploeteren? Waarom moest ik nu zo nodig een broer hebben? Kan jij niet dood?’ En meer van dat soort doodnormale gedachten voor een kind van 8 gingen door mij heen. Maar goed. So be it. Had ik nog 175 gulden. Handje contantje van de Broziusmeister. Kon ik nog voldoende Star Wars goud voor scoren.

In de feestzaal aangekomen was het druk. Harde muziek en honderden ouders met kids schreeuwden als bezetenen. Of zoiets. Eerlijk gezegd weet ik het niet meer zo goed. Ik weet wel dat Martine Bijl in de jury zat en ik haar en nog twee juryleden tijdens het officiële gedeelte met links de hand schudde. Met mijn rechterhand moest ik de stapels cadeau’s die ik naast mijn 200 gulden had gekregen vasthouden. Ik deed daar niet moeilijk over.

Martin Brozius zelf herinner ik me als een zeer vriendelijke clowneske man met kleurrijke kostuums. Ik weet nog dat hij mij tijdens zijn praatjes een paar keer aankeek. Vond ik wel een beetje eng. Tenslotte was hij Ren je Rot in persoon en die kende ik alleen van de televisie. Nu stond ‘ie daar echt. Beetje het Sinterklaas gevoel, zeg maar. Er werd die middag nog een potje live Ren je Rot gedaan. ‘Ja zeg, take forever!’ verzuchtte ik ongeduldig, al was dat destijds ongetwijfeld niet in het Engels.

Na de show mochten we dan ein-de-lijk naar De Speelboom. Ik rende me rot richting de Star Wars hoek en ik kocht een Jabba de Hutt op een plateautje compleet met dat irritante beestje dat altijd bij hem zit, een Tauntaun met verwijderde ingewanden zodat Luke erin opgewarmd kon worden, een speeder-bike en weet ik veel wat nog meer. De adrenaline spoot in elk geval door mijn lichaam. Ik was de koning te rijk. Het was een van de mooiste ervaringen in mijn prille kapitalistische leventje.

Terwijl ik dit tiep ligt al het Star Wars speelgoed dat mijn broer en ik bezitten in een doos in een opbergkast boven. De Tauntauns zijn een beetje beschadigd en een aantal poppetjes missen wat ledematen daar onze hond die destijds afbeet, maar het merendeel heeft de tand des tijds doorstaan. Ook mijn broer leeft gelukkig nog.

Martin Brozius helaas niet. Hij stierf dinsdagavond in een ziekenhuis hier ergens in Amsterdam. De beste man werd 67 jaar. Een jeugdheld die ik bij deze wil bedanken voor een bijzondere dag.

Het is alweer een maandje geleden dat ‘ie uitkwam, maar dan heb ik ‘m ook goed kunnen beluisteren, de nieuwe mash-up cd van Bowie’s The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars: Ziggy Stardust Remixed.

Een vijftal DJ’s luisterend naar de pakkende namen Atom, A Plus D, World Famous Audio Hacker, ToTom en DJ BC hebben de klassier stevig onder handen genomen en alle 11 nummers gestript, geript, geremixed en gecombineerd met muziek van andere artiesten. Zo horen we in ‘Ziggy Stardust’ ook Shawn Mullins en The Beatles voorbijkomen en herkennen we in ‘It Ain’t Easy’ (omgedoopt tot ‘Easy Hypocrities’) ‘Silly Hipocrities’ van Bob Marley. Ook rap van Jay Z komt aan bod in de ‘Starman’. Waarom niet?

Lees verder! »

Tjielp, tjielp! Boeken vliegen ons om de oren deze week. Complete bossen zijn er gekapt om de mensheid, bij wie deze week de interesse voor het lezen weer is opgewekt, te kunnen voorzien. En dat terwijl het een stuk milieuvriendelijker kan. Digitaal bijvoorbeeld. Nee, niet via e-books want die tak schiet nog niet op. Ik heb het over het luisterboek. Ik luíster sinds een half jaartje naar boeken in plaats van dat ik ze lees en voorlopig hoef ik niet anders. Wacht, ik leg het uit met wat voorbeelden.

Sinds ik een tijd geleden voor deze site het luisterboek van Dimitri Verhulst, Godverdomse dagen op een godverdomse bol (2008), recenseerde, heb ik de smaak te pakken. Verhulst heeft, naast het feit dat het een geweldige schrijver is, zo’n prettige vertelstem dat ik aan mijn iPod was gekluisterd. Na het geheel twee keer te hebben afgeluisterd ben ik overgestapt naar diens voorganger, Mevrouw Verona daalt de heuvel af (2006). Alwéér een voltreffer, zij het een stuk droeviger, maar nog immer met de bekende Verhulst-humor. Hierin het verhaal van de oude mevrouw Verona, gek op honden (en vooral andersom), die op een dag haar huis op de heuvel in het Belgische dorpje Oucwègne verlaat en afdaalt in de wetenschap dat het de laatste keer is. Beneden aangekomen gaat ze op een bankje zitten, klaar om te sterven. De schrijver laat nog eenmaal haar leven voorbij komen middels anekdotes en herinneringen. Moment, ik zoek even een mooi stukje voor je op.

Ah ja, hier een ontroerende vertelling van slechts 2 minuten waarin meneer Koekenbakker, de man van mevrouw Verona, op zijn sterfbed ligt en afscheid neemt. Pfff, dit is toch je reinste kippevelliteratuur?

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Stemmige stem
Wat een stem hè? Essentieel voor de luisterervaring. Want daar waar Dimitri Verhulst met zijn stem een meerwaarde biedt aan de luisterversie van het boek, stelt bijvoorbeeld Tommy Wieringa teleur. Ook hij leest zijn eigen roman voor. Joe Speedboot (2005), zijn doorbraak en nu al klassieker, is als luisterboek een ramp. Wieringa heeft haast en raffelt de zinnen af, punten en komma’s negerend. En dat terwijl zijn monotome stem al niet prettig is om naar te luisteren. Jammer.

Nee, neem dan Midas Dekkers. Sowieso een geweldige schrijver, maar ook hij kan voorlezen als een grote. Het luisterboek  Het Beest (2007), een verzameling radiocolumns over sja, beesten, maar toch voornamelijk de mens, is subliem. Zo komt de huiskat voorbij, de brontosaurus, de kloothommel, het bananenvliegje en zelfs het lam Gods.

Misschien wel het mooist vond ik het kerstverhaal over de grijze roodstaart. Een zeer mooi (maar zielig) verhaal van 5 minuten:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Spiegelogie
Nog één dan! Meesterverteller pur sang. Willem de Ridder! Een genot om naar te luisteren. Maakt niet uit wat hij zegt. Niet voor niets verkoopt de Melkweg al jaren uit als De Ridder elke eerste dinsdag van de maand een oeroud sprookje komt vertellen. Jong en oud hangt aan zijn lippen. Ik heb zijn Handboek Spiegelogie beluisterd, de Spiegelogie CD. Hierop een relaxte stem die uiteenzet wat dat nou precies is, dat Spiegelogie. De Ridder zit in het zonnetje omringt door bijenkorven en miljoenen zoemende bijen voor de microfoon en praat. Hierna volgen een aantal oefeningen en een heuse Spiegelogie rap. Ach ja, waarom niet.

Gun je ogen eens wat rust na al dat leesgeweld. Je oren nemen het wel over!

Deze bijdrage maakte deel uit van de Boekenweek op Eeuwig Weekend.

Hee! Alison Goldfrapp aapt Penny Lane (Kate Hudson) uit Almost Famous na:

Een klein half jaar geleden maakte ik je deelgenoot van mijn geschiedenis van gsm’s. Zo kwamen er lompe koelkasten voorbij, maar ook hippe state-of-the-art phones wat heb ik jou daar. In november trok ik de stoute schoenen aan en kocht de allernieuwste Sony Ericsson, de Xperia X1. Logisch, want Sony beviel me reeds twee modellen ruimschoots en ja, hee, come on, de Xperia had alles wat je je maar kon wensen: uitschuifbaar toetsenbord, goeie camerafunctie, uitstekende touchscreen, uit te breiden en te pimpen tot bijna alles en zelfs een prima belbereik.

Echter, de telefoon beviel niet.

Grootste struikelblok: Windows Mobile. Het is en blijft een lomp en klungelig OS, hoe fraai het (Sony Ericsson) jasje er ook uit ziet. Regelmatig had ik de bekende vastlopers en veel was het nét niet. De knopjes en menuutjes waren te klein (voor mijn worstenvingers) en het opstarten duurde wel errug lang. Ook viel het veelbelovende panel-systeem tegen, waarmee je tussen een negental homescreens kon switchen. Ik gebruikte het nooit. Zelfs de camera was een achteruitgang in vergelijking met mijn vorige Sony.

Maar wat te doen? Ik had tenslotte een 1-jarig Vodafone abonnement en een flink bedrag neergeteld voor dat ding. Oplossing: verkopen die hap en een nieuwe simlockvrije telefoon kopen. Nou ja, ik deed het andersom en kocht een iPhone 3G en nu staat mijn Xperia X1 te koop (interesse?).

Maareh…iPhone? Jeppers, de iPhone. Le iPhone op z’n Frans. Ik heb het toch maar gedaan. Want zonder de in Nederland enkel via T-Mobile verkrijgbare telefoon is ‘ie ineens een stuk aantrekkelijker. Ik ontdeed mij van de inmiddels versleten stoute schoenen en trok een stel goddamn thrillseeking sneakers aan. Want de iPhone scoorde ik op eBay. Retespannend kan ik je vertellen. De druk neemt namelijk behoorlijk toe in de laatste 10 seconden als iedereen als een idioot met hogere bedragen gaat gooien. Zo kun je geluk hebben en een prima iPhone kapen voor 300 euro, maar loop je ook het risico er één te kopen voor 450. En het lastige aan eBay is het feit dat eenmaal geboden kopen is, mocht jij overblijven met het hoogste bod. En dan maar hopen dat je niet opgelicht gaat worden. Risky business dus.

Zo stond ‘ie op eBay, mijn precioussss

Maar gelukkig, na een stuk of zes keer waaghalserij en liters angst- en zweetdruppels lichter lukte het me te bieden op een tweedehands iPhone 3G uit Oostenrijk. Kostte me 339 euro, plus 19 euro verzendkosten. Telefoon verder in perfecte staat, simlockvrij én ge-jailbreaked. Koopje dus. Vorige week ontving ik ‘m en wat is ‘ie mooi! Hoe kon ik ooit met Windows Mobile werken, durf ik nu al te denken. Wat beweerd wordt is gewoon waar: de iPhone 3G is écht de ultieme telefoon.