In december van het vorige jaar kondigde ik de film Dead Snow aan. Een Noorse film met nazi-zombies. Dat ik er naar uit keek enzo. Zojuist heb ik ‘m eindelijk gezien. En ik kan je zeggen na een week Imagine festival waar ik enkel slappe horrorfilms zag, was Dead Snow een verademing!

Wat een heerlijk niemendalletje dat uitblinkt in originele cliché’s. Authentiek, puur en eerlijk pleurt regisseur Tommy Wirkola alles uit de kast om het flinterdunneverhaal moddertjevet te maken. Goeie spanningsopbouw, de juiste inktzwarte humor, brute kills en rondvliegende ledematen tot de sneeuw helemaal rood is.

Een film om naar uit te kijken, beste lezer. Nazi zombies galore. In het volle daglicht en de witter dan witte sneeuw. Niks geen duisternis en schaduw om je achter te verschuilen zoals die andere recente nazizombiefilm Outpost doet. Da’s te makkelijk. Dead Snow maakt het wél waar. Over the top, maar dan exact de juiste berg. Noren rulen. Dead Snow helemaal!

Dead Snow. Nee: Død snø.

Laat de plaatjes voor zichzelf spreken:

Hiero veel meer!

Tussen alle horror op het Imagine festival door kwam mij gisteravond echte horror ter oren. Martin Bril overleden. 49 Jaar. Slokdarmkanker. En dat vlak na zijn Rokjesdag, dat dit jaar een stuk vroeger plaatsvond. Gelukkig heeft de man wel alles uit het leven gehaald. Een schrale troost. Toch schrijf ik met een redelijk gevoel van zinloosheid onderstaand verslag van het Imagine festival dag zoveel. Ook al niet om vrolijk van te worden.

Want langzaam aan begin ik de moed te verliezen. Worden er dan echt geen goede horrors meer gemaakt? Vier stuks heb ik er weer gezien. Allevier ruk. Saai, clichematig, inspiratieloos of te vaag. Zoek ik nu de verkeerde films uit of is het aanbod dit jaar zo slecht? Moet ik de progammeurs fronzend aankijken? Ik weet het even niet.

Wat ik zag?

Autopsy (Adam Gierasch, VS 2008)
Groepje jongeren feest (gaap) en stapt lazerus in de auto. Rijdt een man aan (gaap gaap) en wordt in ambulance vervoert naar ziekenhuis voor checkup. Maar ojee, het blijkt een nepziekenhuis te zijn, waar een gekke dokter experimenteert met organen en nieuw vlees nodig heeft (zzzzzzzzzzzzz). Vul de rest maar in. Alles zit er in om het geheel boring as hell te maken. En de mooie jongedame die het verstandigst is overleeft alles. God, wat slecht.

Wijze dame en malle dokter

Strange Girls (Rona Mark, VS 2008)
Low-budget filmpje over een tweeling die zichzelf ontslaat uit het psychyatrisch centrum (jahoor, kan gewoon) en op zichzelf gaat wonen. De meisjes houden zich voor als zwijgzaam contactgestoord stel, maar als ze alleen zijn praten ze voluit en genieten van het leven, al schrijvend en zo nu en dan moordend. Maar oei, de seksuele gevoelens borrelen op en de eens zo innig aan elkaar gehechte tweeling raakt meer en meer van elkaar gedistantieerd, wat uiteraard ernstige gevolgen heeft tegen het einde van de film. Boooooring.

Van dat werk

The Children (Tom Shankland, GB 2008)
Hier keek ik oprecht naar uit. Een veelbelovende Britse rolprent over een knus kerstig samenkomen van twee gezinnen en hun vijf jonge kids. Maar in de bossen rondom het huis heerst een virus dat voor kinderen nogal besmettelijk is. De lieve spruitjes veranderen dan ook stuk voor stuk in emotieloze killers. Een fraai geschoten film die met z’n spannende opbouw en gebruik van de juiste soundtrack bleef boeien tot ongeveer de helft van de speelduur. Daarna stortte alles in als een smaakloze plumpudding en werden alle mogelijke cliché’s boven tafel gehaald, inclusief verdomd irritante vrouwen die alleen maar schreeuwen en hijgen. Ik had meerdere malen doorspoelneigingen. Helaas hebben bioscoopfilms geen afstandbediening. Had veel meer in kunnen zitten.

De tagline van The Children is wél goed: ‘You brought them into this world. Now… They will take you out’

Chemical Wedding (Julian Doyle, GB 2008)
Deze film beschreef Michael Minneboo reeds op deze site. Ik zag ‘m ook, maar ben het niet geheel eens met zijn redelijk positieve recensie. Hoewel deze film (overigens geen 100% horror, maar meer een fantasy/horror/thriller/sci-fi) me het meest aansprak van de vier, miste Chemical Wedding nét dat element wat de aandacht vasthoudt. Het verhaal is namelijk leuk, het uitgangspunt prima, het eerbetoon aan Aleister Crowley okay en de personages in orde. En toch was het een verdraaid lange zit. Zou het liggen aan het feit dat de film erg donker is? Of het scenario rommelig? Ik weet het niet. Als ik er aan terug denk herinner ik me een vermakelijke film. Maar dat had ik niet toen ik in zaal 4 van Tuschinski zat. Lijkt me geen goed teken.

Immersed in Crowley’s uniform of imagery (David Bowie – Quicksand)

Je leest het. Nog altijd niet dé ultieme film gezien. Ja, Let the right one in. Maar die zag ik reeds eerder. Als die niet de publieksprijs wint dan heb ik definitief de hoop op goeie smaak van het Amsterdamse fantasiepubliek verloren. Oja, The Good, the Bad, the Weird, die was ook erg goed. Maar twee films vind ik te mager. Dat kan beter. Gelukkig heb ik nog drie dagen te gaan. En ik ben een optimist.

Deze post maakt deel uit van de Imagine Special op Eeuwig Weekend

Het Imagine festival is een fantastisch festival (ha ha). Niet voor niets dat we hier op Eeuwig Weekend ruim baan maken voor deze filmdagen. Het biedt de kans om eindelijk eens kwalitatieve genrefilms op het grote scherm te bezichtigen in het gezelschap van enkel mede liefhebbers. Het is ook een genot om nu eens niet mainstream Hollywood horror voorgeschoteld te krijgen, want laten we eerlijk zijn: het laatste decennium is er geen écht verrassende horrorfilm uit de States gekomen. Neen. Hiervoor vestigen we onze hoop op Spanje, Japan, Zuid-Korea, Frankrijk en zelfs op de Scandinavische landen, die het de laatste jaren erg goed doen.

Dat gezegd hebbende moet me ook even van het hart dat het qua reservering en kaartverkoop elk jaar weer een puinhoop is. Vandaag voor de derde maal meegemaakt dat mijn perspas niet klaar lag, ondanks toezeggingen. Ook mijn online reserveringen waren niet doorgekomen, ondanks bevestigingen. Maar goed. Dit is snoeihard mierenneuken. Incidentjes die alweer vergeten zijn. Daarvoor draag ik dit sympathieke festival een te groot hart toe. Het is een evenement waar ik elk jaar weer naar toe leef.

Gisteren was mijn eerste dag bioscoophangen en ik zag op deze zonnige lentedag twee films. Geen horrors overigens. Ik zal de films per stuk van een persoonlijk verslagje voorzien. Wellicht heb je er iets aan als je weer eens als een zombie in de videotheek struint en niets kunt vinden. In de reguliere bioscoop zul je het merendeel van deze films niet aantreffen, spijtig genoeg. Daar draait de Hollywood meuk.

The Good, the Bad, the Weird
Deze Zuid-Koreaanse verrassing was de openingsfilm van het festival. De naam verraadt dat deze film leentjebuur heeft gedaan bij de grootmeester van de Western, Sergio Leone. The Good, the Bad, the Weird is dan ook een western (of moet ik zeggen eastern) van het meest stereotyperende soort en één grote hommage aan de spaghettiwesterns van Leone. Noem het een spaghettiwestern on speed, want hey, dit zijn Aziaten! En verdraaid, die weten wel van wanten met guns, cowboys, enorme zandvlaktes en kills. Laat staan inventieve camerashots, een moddertje vette soundtrack en denderende special effects. Deze film wil je zien, geloof me. Dit is een rollercoaster ride van 130 minuten die vanaf minuut 1 boeit.

Regisseur Ji-woon Kim maakte eerder het horrordrama A Tale of Two Sisters (2003), een trage griezelfilm die onlangs als The Uninvited (2009) werd geremaked door het ongeïnspireerde Hollywood . Het origineel van Kim deed mij niet zoveel, maar dat heeft hij met The Good, the Bad, the Weird ruimschoots goedgemaakt. Vooral “the Weird”, Kang-ho Song steelt de show. Hem kun je kennen van die andere Zuid-Koreaanse big budget rolprent The Host (2003). Ook al zo vet dat je er kroketten in kunt bakken. Gaat The Good, the Bad, the Weird zien, mensen. Je krijgt er geen spijt van!

Lesbian Vampire Killers
Dit was de verrassingsfilm, zoals Imagine dat noemt. De sneak preview, zoals je wilt. Een traditie die het festival hooghoudt. Af en toe pakt dit goed uit en kopen ze een crowdpleaser aan, zoals Bubba Ho-tep (2002) en Shaun of the Dead (2004), maar soms slaan ze de plank ook mis, zoals The Invincible (2007). Wat een rukfilm was dat. En dat terwijl het origineel goed was. Zweeds natuurlijk, ik zei het toch? Gister was het dus het Britse Lesbian Vampire Killers (2009) van Phil Claydon. Verhaal: oude (lesbische) vampierenvloek komt tot leven, juist op een plek waar veel mooie dames zijn en twee geile jongens. Uiteraard een knipoog naar de talrijke goede foute B-films uit de jaren ’70.

Maar Claydon heeft er geen serieuze film van gemaakt. Lesbian Vampire Killers is een komedie. Tenminste, dat wil het zijn. In werkelijkheid is het oninteressante, puberale, slechte onzin. Waar Shaun of the Dead er wel in slaagde humor en horror te combineren, faalt Lesbian Vampire Killers faliekant. Slechte grappen maken over tieten en neuken en dit vervolgens niet laten zien is saai. Bij gebrek aan een goed scenario mochten de personages ter compensatie lekker veel ‘fuck’ zeggen, maar dat maakte het alleen nog maar pijnlijker. Zelfs de kills waren slaapverwekkend. Werkelijk niets is leuk aan deze film, behalve de titel. Hoewel die onrecht doet aan klassiekers als Vampiros Lesbos (1971). Bah!

Morgen meer!

Deze post maakt deel uit van de Imagine Special op Eeuwig Weekend

Dit weekend vond in Arnhem een stripbeurs plaats onder de spannende naam ‘Stripbeurs Arnhem‘. Het is geen spetterende beurs en ook deze derde editie werd niet overspoeld met hordes mensen. Nee, deze stripbeurs is vooral heel gezellig voor de tekenaars zelf.

Het was mijn tweede bezoek aan Stripbeurs Arnhem. De eerste keer met Bloeddorst en Nieuw Gehoer, ditmaal omdat het bijna twee jaar geleden aangekondigde stripboek Oost West uitkwam. Dit 180 pagina’s tellende boekwerk bevat strips van een handvol Nederlandse en Belgische stripauteurs die hun visie geven op de Oosterse strip, ook wel bekend als manga. Oost meets west dus.

Nu heb ik helemaal niets met manga, sterker: ik vind bijna alle mangastrips stilistisch en inhoudelijk vreselijk en oninteressant, maar meedoen met dit project, geïnitieerd en gecoördineerd door Willem Ritstier en uitgegeven door Uitgeverij Bee Dee, leek me best leuk. Op deze site heb ik wel eens eerder wat schetsen laten zien van mijn bijdrage aan Oost West: Insomnia. Twee pagina’s vol schattige Pokemon rip-offs. Hiero en hiero.

Welnu, het boek is uit en is zeker de moeite waard. Absoluut en heulemaal voor de mangaliefhebber. Maar ook voor de rechtgeaarde stripfan is het interessant om te zien hoe tekenaars als Wout Paulussen, Schwantz, Mike & Alice Kok en Pieter Hogenbirk omgaan met deze stripvorm.

Hieronder presenteert Jan Verdegaal van Bee Dee het boek aan de organisator van de beurs:

Foto: Dio

En dus was het weer vrolijk boeken signeren daaro in het Arnhemse. Altijd leuk! En het is ook wel eens gezond om naast alle bloederige zombies met afgehakte ledematen wat aandoenlijks te tekenen:

Het boek Oost West is te koop in elke zichzelf respecterende boekwinkel. Anders zeker in de stripwinkel. Online kun je ‘m bestellen bij Uitgeverij Bee Dee.

John Belushi die Joe Cocker nadoet in Saturday Night Live. Op You Tube is deze hilarische video niet meer te vinden. Rechten enzo. Mag niet bladiebla. Gelukkig schieten andere videosites als paddestoelen uit de grond, en dus ook podia voor dit soort fimpjes. Want dit moet gewoon beschikbaar zijn en blijven. Daarom, als statement post ik ‘m ook hier. Maar ook omdat John Belushi zo’n briljant acteur en onvergetelijk komisch talent was.

Leeft Joe Cocker eigenlijk nog?

Lees verder! »