We schrijven 1994. Ik was 18 en reed lesauto voor mijn rijexamen. Ik denk dat ik een lesje of 30 gehad had voordat ik aan het examen kon beginnen. Ik zakte. Te snel op een kruispunt afgereden, te lang op een stilstaande tractor gewacht. Zoiets. Ik weet het niet meer precies. Feit was dat ik een herkansing niet heb aangepakt, want ik verhuisde naar de hoofdstad voor mijn studie. Zonde. Niet slim ook, maar ik had geen zin meer. Zou het een andere keer wel weer oppakken. Als ik er weer zin in en geld voor had.

Nu dus. 15 Jaar later.

Want ja, wat moet je met een auto in druk Amsterdam terwijl ik voor mijn werk heen en weer trein. Maar toch, het is wel handig. Zeker met een kleintje op komst (papa Menno in de auto, jeez wie had dat kunnen denken). Ik heb er inmiddels 11 lesuren opzitten en ja, ik merk wel dat die eerdere 30 uren hun vruchten hebben afgeworpen. Het zit nog in mijn bloed, al is het nog wel wennen. Vooral het kijkgedrag is een puntje van aandacht. Ik heb nog 4 lesuren te gaan en dan is de dag daar. Judgment Day.

Vandaag heb alvast een begin gemaakt en mijn theoriecertificaat behaald. Net als 15 jaar geleden weer in de bankjes met de knopjes en de zenuwslopende uitslag. En net als toen in één keer geslaagd. Er is wel veel veranderd. Zo is het certificaat nu maar één jaar geldig. Toen drie. Ook gelden er sinds maart dit jaar nieuwe regels en bestaat het theorie-examen uit twee delen: 25 vragen waarin je kennis over gevaarherkenning wordt getest (hiervan mag je er 12 fout hebben), gevolgd door een veertigtal kennis- en inzichtvragen waarvan er slechts vijf fout mogen zijn. Ik behaalde respectievelijk een foutenaantal van zeven en vier. Kan beter, maar ik vind het allang prima zo.

Want laten we eerlijk zijn: veel van de theorievragen zul je nimmer meer tegenkomen in je leven als praktiserend verkeersdeelnemer. Er zijn ook wel heel veel “nutteloze” feitjes. Maar goed, voor het examen moet je ze weten. Ik raad beginnende theoriestudenten overigens met klem aan om deze CD aan te schaffen, dan wel te lenen: de EduDrive Rijbewijs B Examen cd. Hierop heb je alle op het CBR voorkomende vraagsoorten plus tien proefexamens incluis voorleesstem en tijdsbalk. Ik had er veel aan.

Maar dat is allemaal dat. Ik heb ‘m en ik ga me weer concentreren op het praktijkexamen. Je hoort het wel.

Donderdag komt eindelijk de nieuwe Quentin Tarantino in de bios. Inglourious Basterds heet zijn nieuwste rolprent. Net als zijn vorige project, Grindhouse, is de film een eerbetoon aan en knipoog naar ouwe filmglorie. Sterker: Inglourious Basterds is een remake van een Italiaanse film uit 1978. Maar ook Kill Bill was één groot eerbetoon aan de (Aziatische vecht)film. En Pulp Fiction en Jackie Brown laten ook voldoende filmreferenties zien. Quentin Tarantino is een kenner. Een filmfreak. Een absolute liefhebber van alles wat film is. En juist daarom is een nieuw product van Tarantino een bijzondere ervaring in de meest positieve zin des woords. Elke keer weer.

Ook Inglourious Basterds laat het beste van de regisseur zien. Geloof me, het is er weer één, hoor! Een echte Tarantino. Met mooie vrouwen, extreem geweld, zwarte humor, ellenlange dialogen, spectaculaire cinematografie en natuurlijk een uitstekende soundtrack. Bovendien mogen we hier getuige zijn van gedetailleerde slachtpartijen van nazi’s. Ook lekker.

Good vs bad. You decide wie is wie!

Wat een cast
Tarantino heeft een sublieme cast bij elkaar gesprokkeld. Ongetwijfeld staan de acteurs in de rij om in een film van de man te mogen spelen, maar Tarantino pakt alleen de allerbesten. Ook daar heeft hij een oog voor. Zo zien we naast Brad Pitt in de hilarische rol van chef moffenkiller, de prima acteur/regisseur Eli Roth en de altijd prettige Daniel Brühl, jeweetwel, dat joch uit het Duitse kassucces Good Bye Lenin!. De vrouwelijke rollen worden uiterst vakkundig vertolkt door de stuk voor stuk mooie Diane Kruger en Mélanie Laurent. Vooral de laatste spettert van het scherm qua schoonheid, vrouwelijkheid en absolute coolness.

Mélanie Laurent als de Joodse Shosanna Dreyfus

De show wordt echter gestolen door Kolonel Hans Landa, gespeeld door de relatief onbekende Christoph Waltz. Deze Oostenrijkse acteur zet hier een überfoute nazi-officier neer waar je potverdrie bijna sympathie voor krijgt. Het is een aandoenlijk mannetje die met z’n quasi homofiele trekjes de lachers op zijn hand heeft. Een genot om naar te kijken.
Kleine rolletjes zijn er ook voor Mike “Austin Powers” Myers, Martin Wuttke als een griezelige Adolf Hitler en Samuel L. Jackson als verteller (zonder credits overigens).

Veel dialoog
Inglorious Basterds is een remake van Quel maledetto treno blindato, ofwel Inglourious Bastards (let op de letter a!). Nou ja, Tarantino liet zich echter eerder inspireren door de film. Vooral het idee sprak hem wel aan. Lekker Duitsers de pan in hakken. Het verhaal stelt dan ook niet veel voor. Alles is overdreven stereotiep en absoluut over-the-top. De karakters zijn, zoals in alle Tarantino films, bordkartonnen personages in een geromantiseerd jongetjesavontuur. Met z’n ruim twee-en-een-half uur wordt er vooral tijd genomen voor dialogen. Tarantino’s vorige film, Death Proof, spande de kroon qua lange dialogen, maar Inglourious Basterds kan er ook wat van. Zo begint de film met de ster van de film, Kolonel Hans Landa, die een bezoek brengt aan een Franse man die ervan verdacht wordt onderdak te bieden aan Joden. Het gesprek tussen deze twee heren duurt met gemak een minuut of 25. En nergens wordt het saai. Da’s knap!

Wat de mannen doen met de nazi’s is overigens niet altijd geschikt voor tere zieltjes

He did it again. Die gekke Tarantino. Inglourious Basterds is een absolute must-see. Ga ‘m wel in de bios zien, want daar komt ‘ie het best tot zijn recht. Lees: mooie beelden, brute explosies en indrukwekkende muziek (filmmuziek uit andere films overigens). Op teevee en op het net zul je wel doodgegooid worden met trailers en promotie voor deze film, dus ik eindig mijn verkooppraatje met een fragment uit Friday Night with Jonathan Ross waar Tarantino te gast was. Een interessant interview met deze spraakwaterval (en een leuk Ross-grapje om 7’09”).

Inglourious Basterds draait vanaf donderdag in de bioscoop.

P.S. Check ook dit artikel op NRC.nl, waar de citaten van Tarantino keurig op een rijtje staan. Razend interessant!

Van Kooten en De Bie waren briljant. Daar ben jij het mee eens. Ik ga niet uitweiden over hoe leuk de audio sketches over de Eurotex tandenborstelfabriek in Zwolle, de Videokeizer en het antwoordapparaat van Tineke Lamaker wel niet zijn. Nog maar te zwijgen over de ontelbare tv-opnames. Wat heb ik genoten van de heren. Helaas zijn ze niet meer samen op televisie, maar gelukkig hebben ze een enorm rijk archief achtergelaten op dvd’s en cd’s. Genieten doe ik dus nog steeds.

Wim de Bie is na de tv werkzaamheden verder gegaan op het net middels zijn weblog Bieslog. Hier publiceerde hij dagelijkse blogs en nam hij audio- en videosketches op welke in (inmiddels lage kwaliteit) RealAudio bestanden te beluisteren en bekijken waren. Ook dit is nog allemaal terug te halen op de site die op 13 mei 2008 na ruim zes jaar ophield te bestaan. Tijd voor nieuwe uitdagingen, liet de hoofdredacteur weten.

Wim ging als afsluiter nog heel even bloggen voor het Crossing Border festival op een speciaal voor hem ingericht weblogje. Een WordPress blogje! En daar was Wim nog niet bekend mee. Tijd dus voor een mini-cursus WordPress. En laat ondergetekende daar nu verantwoordelijk voor zijn bij de VPRO. Dus daar zat ‘ie. Wim de Bie. Naast me aan mijn bureau, keurig en rustig mijn instructies tot zich nemend, terwijl ik na elke zin hyperventilerend besefte wie er nou wel niet naast me zat. Wim de Bie! Een grootheid uit mijn jeugd en huidige leven.

Een bijzonder moment.

Een deel van de Bieslog audio en video wordt nog steeds als podcast aangeboden en is erg de moeite waard. Vooral ook de video’s van Coby de invaluitzendkracht in de zorgsector (Annet Malherbe). Ik raad je aan dit ook zeker eens te beluisteren en te bekijken. Hieronder een voorbeeld. Wim is verkouden. Lastig, maar het heeft wel een zeer coole bijkomstigheid!

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ben dol op dit plaatje. Is gewoon goed in al z’n eenvoud. Alles klopt, zelfs het platvloerse mopje. Wie de tekenaar weet mag het zeggen!

Edit: Het is Wally Wood. De strip is Sally Forth.

Vandaag heb ik de Japanse zombie samurai Versus kunnen bemachtigen. Het is dat Carice van Houten schitterde in Zomergasten vanavond, anders had ik deze knotsdolle rolprent gekeken. Naja, blijft die op de plank liggen. Heb ik nog wat voor later. Naast die andere zombiefilms die ik nog moet zien. Ik heb alles even in een lijstje gezet.

Klikt hier voor het overzicht van alle films met en over zombies die ik bezit, voorzien van een door mij geveld eindcijfer. Ik pende in december 2008 reeds mijn top tien ultieme zombiefilms (minus de Romero trilogie) neer voor EeuwigWeekend.nl. Voor de volledigheid plaats ik deze ook even op deze site.

Lees verder! »