Zo. Terug van een tijdje weggeweest. MennoKwis 35. Wegens succes nog éénmaal gemaakt door een hartstochtelijke MennoKwis fan:  Leonieke (LeoLoves).

De opdracht is wederom hetzelfde: los de 11 vragen op, zet ze in het antwoordformulier en stuur de boel op. Appeltje eitje toch?

Deadline: a.s. woensdag 06:00 uur (ja, dat is in de ochtend (of nacht, wat je wilt)).
Voor vragen over de strenge MennoKwis regels: klikkerdeklik.
Te winnen: een MennoKwis Joker én een prachtige, prachtige DVD set met enkel kwaliteitsfilms. Echt!

Het is niet meer mogelijk in te zenden.

Ik heb een nieuwe serie ontdekt. Na het volgen van drie reeksen Dexter en een vierde aan de gang (mijn god, wat goed), werd het tijd voor iets anders. Wederom Amerikaans en alweer vol “soapie” verhaallijnen, maar ditmaal gestript tot de absolute basis: talking heads. Psychiater en patiënt. Eén kamer. That’s it. In Treatment.

Gabriel Byrne (een acteur die ik al hoog had zitten na zijn sublieme rollen in The Usual Suspects en Stigmata. Een tweede Al Pacino. Mag ik dat zeggen? Ja dat mag ik zeggen) vertolkt psychiater Paul Weston die elke week dezelfde vier patiënten aanhoort (in Amerika werd de serie werkdagelijks uitgezonden). De vijfde dag gaat hij zelf in treatment bij een bevriende therapeut, want al die zware verhalen gaan je niet in de koude kleren zitten (“I’m losing patience with my patients”).

De HBO serie heeft alles mee: ijzersterke acteurs, intelligent scenario, de juiste muziek, prima montage, maar vooral uitstekend camerawerk. Twee mensen tegenover elkaar, pratend. Dat kan al snel boring as hell worden. Gelukkig is dat het geenszins en dat ligt echt niet alleen aan het acteerwerk. De camera is een derde persoon. Net zo aanwezig als de zielenknijper en de hulpwillende en verantwoordelijk voor de helft van de intensiteit. Als kijker zit je er bovenop. Mediumshots worden afgewisseld met extreme close-ups en een subtiele zoom zuigt je langzaam maar zeker in de wereld van de hoofdpersonen.

Camera-as
De afleveringen van In Treatment zitten uitermate vernuftig in elkaar. In principe is elk half uurtje hetzelfde, patiënt X zit tegenover de psychiater en vertelt zijn verhaal en elke sessie heeft rond een minuut of 15 een kwinkslag. Dan start er heel zachtjes een muziekje. Er gebeurt iets. De patient heeft een doorbraak of de psychiater komt met een onverwachte analyse. De camera speelt op zulke momenten mee en overschrijdt de camera-as (de denkbeeldige lijn die loopt tussen de twee personen).
Een voorbeeld uit aflevering 5, de tweede sessie met Laura. Na een kwartier krijgt het gesprek een twist. Paul legt een gevoelig punt bloot en de sfeer veranderd. Een kwartier lang vond het gesprek plaats met de kijker aan de ene kant van de as (screenshot 1 en 2) en plots staat ‘ie aan de andere kant (screenshot 3 en 4). Iets wat absoluut “not done” is, heb ik geleerd toen ik Camera studeerde aan de Filmacademie. Nimmer overschrijd je de camera-as, want dat wekt verwarring. En laat dat nu precies de bedoeling van de regisseur zijn!

In minder drastische gevallen wordt deze switch eerst aangekondigd door de camera die langzaam over de grens rijdt. Het betekent echter altijd verandering.

Alleen hierom al is het kijken naar In Treatment een genot. Maar het is natuurlijk ook het voyeuristische aspect. Lekker meegluren bij de sessies van een psychiater. En het volgen van de ontwikkelingen, de doorbraken, de bekentenissen en de problematieken. Intelligente soap. Vijf dagen in de week, negen weken lang. Als je het via de beeldbuis volgde natuurlijk. Inmiddels ben ik bij aflevering 20 en zijn alle patiënten vier keer langsgekomen. Ik ben nog niet eens op de helft. Seizoen 1, alweer van januari 2008, telt namelijk 43 afleveringen. En dan is er ook nog een tweede seizoen en een derde is in de maak. Prachtige televisie. Na deze winter heb ik therapie nodig.

Wauw. Ik liep tegen dit korte filmpje aan en MOEST ‘m met je delen.
The Facts in the Case of Mister Hollow van Rodrigo Gudiño en Vincent Marcone is een film van 6 minuten waarin enkel een foto wordt getoond. Gedurende de video wordt op alle elementen in de foto ingezoomd, waarbij de camera zich werkelijk in alle hoeken en bochten wringt en op die manier een intrigerend en morbide verhaal vertelt. Zoals de slogan al vermeld: Look closely!

Update: een featurette

Exact twintig jaar geleden werd de Berlijnse Muur opengebroken en viel het communisme. De bouw van deze door Oost Duitsers ‘anti-fascistische berschermwal’ gedoopte muur, een absoluut dieptepunt in de menselijke omgang, werd een absoluut hoogtepunt, toen deze 28 jaar later weer neer werd gehaald. Het is bijna niet meer te bevatten dat een buurland van ons slechts twee decennia geleden nog gescheiden werd door een muur.  Een letterlijke  muur. En dat 40.000 duizenden mensen gepoogd hebben te vluchten van oost naar west, 75.000 mensen hiervoor vervolgd werden en 1300 mensen de dood vonden tijdens deze acties.

Onmenselijk. En toch is het gebeurd. Nog altijd lees ik vol ongeloof de verhalen uit deze tijd en met open mond kijk ik naar films en documentaires die hierover verhalen. De meest recente documentaire die ik zag heet De val van de muur. Een uitgave van ZDF-enterprises. De dubbel-dvd laat aan de hand van historisch beeldmateriaal, interviews en betrokkenen en vooral in prachtige computeranimaties de opkomst en val van de muur zien.

Over hoe men in 1961 uit pure wanhoop besluit Berlijn in tweeën te delen en hoe de Westerse wereld daar op reageert. Hoe Oost-Duitsers gescheiden worden van familie en vrienden in West-Duitsland en hoe zij alsmaar vernuftigere manieren vinden om in het westen te komen. De documentaire vertelt verhalen van door wanhoop gedreven mensen die tunnels graven onder de muur om maar in het westen te geraken. Of via een touw en katrol van een huis in oost naar een huis in west glijden. Of nog gekker: via een zelfgemaakte luchtballon. Of windsurfend via Denemarken naar de BRD. En natuurlijk “gewoon” over de muur klimmen, wat vrijwel zéker je reinste zelfmoord is.

Te bizar allemaal. En dat in een tijd ná de Tweede Wereldoorlog. Het was niet eens oorlog! Hoewel dat ook weer niet helemaal waar is. De Koude Oorlog heerste natuurlijk. Ook dit komt uitgebreid aan bod in De val van de muur. En nogmaals: het wordt prachtig geïllustreerd door de animaties die duidelijk maken waar de muur exact liep en hoe deze alsmaar beter werd beveiligd. Een absolute meerwaarde van deze documentaire.

DVD 1 behandelt de opkomst en DVD 2 de val van de muur. En vanzelfsprekend is deel 2 het meest opbeurend wanneer er wordt uitgeweid over de dag in november 1989 als Günter Schabowski zich tijdens een persconferentie verspreekt en meldt dat de mensen “per direct” vrij mogen reizen van oost naar west. Dit moest “morgen” zijn. Binnen drie uur werden de checkpoints overspoelt met mensen en was het hek van de dam. De autoriteiten in de DDR hadden absolute controle verloren en totale hysterie ontsproot zich onder de bevolking van de twee Duitslanden. De muur ging eraan!

De documentaire De val van de muur smaakt naar meer. Met z’n 102 minuten is het veel te kort. Gelukkig zijn er boeken vol geschreven over de periode en zijn er films en tv-series te over.

De val van de muur ligt nu in de winkel. Op de website bij de documentaire kun je al een zeer fraaie animatie zien en veel meer informatie.

Op de dag af, vier jaar geleden overleed mijn kleine groene vriend Sammie.
Ik maakte destijds onderstaand eerbetoon voor hem.
(Klik voor groter formaat)

Het is alweer ruim drie maanden geleden dat Michael Jackson overleed. Dat wordt groots gevierd met de release van de bioscoopkraker This is it. Sja. Ik ben nooit een groot fan geweest van Jackson, maar de man heeft absoluut mooie muziek gemaakt. There’s no denying in that. Groter fan was ik van David Bowie. Wat zeg ik! Vanaf 1987 werd ik obsessief fan van Bowie!

Mijn beste vriend en ik vergeleken destijds de mate van belangrijkheid van Bowie en Jackson altijd met elkaar. Wie heeft het meeste impact op de muziekwereld? Hoeveel mensen kennen Michael Jackson en hoeveel mensen kennen David Bowie? Vanzelfsprekend was ik voor Bowie en hij voor Jackson.

We kwamen er niet uit en achteraf bekeken zijn de twee artiesten niet met elkaar te vergelijken. Bowie heeft zich, afgezien van zijn Let’s Dance periode, nooit op een commerciële carrière gefocust en is in “alternatieve” kringen vele malen groter en geliefder.

De drift om Bowie te supporten bleef en blijft in mij. Ook nu weer, want ik MOET even kwijt dat Bowie zelfs eerder was met de Moonwalk. Wat? Ja, echt! Reedsch in de jaren ’60, tijdens zijn experimenten met mime. Concreter werd het in 1974, tijdens zijn Diamond Dogs tour. Tijdens een theatrale vertolking van ‘Aladdin Sane’ liep Bowie achteruit alsof hij vooruit liep, de bekende moonwalk dus. Okay, hij staat stil tijdens de loop, maar het is ‘m echt! De King of Pop stond naar verluid in het publiek en keek ernaar (om zijn versie negen jaar later publiekelijk te showen tijdens ‘Billy Jean’).

Beeld? Heb ik!
Bowie dunner dan ooit en zijn neus dieper in de coke dan ooit, maar moonwalken doet ‘ie!

Overigens neemt Bowie de naam Michael Jackson nog even in de mond in het nummer ‘Shopping for Girls’ van Tin Machine (Bowie’s hobby bandje eind jaren ’80, begin jaren ’90):

A small black someone jumps over the crazy white god
Cranking up the volume on a Michael Jackson song

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Hier de beide heren samen in 1983, backstage tijdens Bowie’s Serious Moonlight tour: