Zijt gerust, wat nu volgt is geen geile verafgoding van dit charmante bandlid. Integendeel. Het is een onschuldige ode. Een eerbetoon in het algemeen zelfs, want de bassist van het vrouwelijke geslacht, dat is echt iets waar even bij moet worden stilgestaan. Waarvan akte, beste lezer.

Mijn muzikale kennis reikt helaas niet ver genoeg om een ganse geschiedenis van bassistes te revue te laten passeren. Is ook helemaal niet de strekking van dit artikeltje. Echter, voordat ik loos kan gaan over Sophia Burn van The Veils MOET ik even wat collega’s noemen die de aan de basgitaar plukkende vrouw aan haar imago heeft geholpen. Want wat is er allemaal aan de hand? Wat maakt een bassiste in een rockbandje zo speciaal? Welnu, kijk eens naar Melissa af der Maur hier rechts. Is dat niet sexy? Ja natuurlijk!

Het is de rol van de bassist in de band: op de achtergrond. Stil, maar o zo belangrijk. Het is het lange haar dat het gezicht bedekt, waardoor haar identiteit nooit écht wordt prijsgegeven. Het zijn de vrouwelijke bewegingen die door het bespelen van een bas extra benadrukt worden. Het is dat enorme apparaat dat in veel gevallen te groot uitvalt en de vrouw wel heel stoer maakt. Het is die lange hals met vier dikke snaren die met passie bespeeld en gestreeld worden. Het zijn de rondingen van de vrouw én de basgitaar die als puzzelstukjes in elkaar schuiven. Het is gewoon fucking rock ‘n’ roll om de basgitaar te bespelen als vrouw!

Nog niet overtuigd? Hier Ginger Reyes, die D’arcy Wretzky en Melissa auf der Maur opvolgde in The Smashing Pumpkins:

En wie dit is weet ik niet eens, maar wat maakt het uit?

Need I say more? Juist.

Maar nu Sophia. Want dat is een geval apart. Sophia is namelijk niet zomaar een bassiste, maar bassiste van The Veils. En een heel bescheiden, verlegen meiske van 26 jaar. Zingen kan of wil ze niet want tijdens het concert afgelopen donderdag verscheen voor de backing vocals een ánder meisje.

Maar de bas bespelen kan ze met verve en souplesse. En ze misstaat voor geen meter naast Finn. Eigenlijk kun je wel stellen dat Sophia de perfecte basvrouw is. Ze voldoet aan alle kenmerken en, laat ik er niet langer omheen lullen, het is een lekker ding. Hieronder dan ook, als uitsmijter, een tweetal foto’s van Sophia. Mijn kleine ode aan Sophia. I rest my spreekwoordelijke case.

Backstage nog wel, want ik was er namelijk voor zakelijk. Heb gewoon gewerkt, maar uiteraard ook een paar concertjes gezien, zoals Danko Jones, Blood Red Shoes, Thrice, The Kooks en The Pigeon Detectives. Hoogtepunten? Ik trok The National goed. Ook Elbow schopte kont. Zelfs De Jeugd Van Tegenwoordig was zeer vermakelijk. Helaas heb ik het optreden van dEUS gemist en ook The Sex Pistols, die ik voor de gein wilde zien, liep ik mis. Nou ja.

Voordeel van mijn werk (ik was een van de crewleden bij 3voor12) was dat ik alle concerten voorbij zag komen, live of anders iets later (overigens mocht niet alles uitgezonden worden ivm rechten of het afkeuren door de artiest zelf). En daar zaten zeer memorabele concerten tussen, zij het wonderschoon of ja, laten we zeggen apart. Neem het concert van Sigur Ros, dat er prachtig uitzag, maar ik totaal niet trok (die monotome hoge stem!). Of de deprimerende saaie muziek van Iron & Wine. Poe. Ook had ik weinig met Jamie Lidell. Hoe origineel en gedurfd de muziek ook is. Wel heb ik erg genoten van een aantal studio sessies die 3voor12 ter plekke opnam en uitzond. Zo was de sessie met De Jeugd van Tegenwoordig erg grappig, raakte de mannen van Claw Boys Claw me wel en luisterde ik ademloos naar de mooie stem van Miles Kane van The Rascals (ja, de andere helft van The Last Shadow Puppets).

Miles, Joe en Greg van The Rascals – Foto: 3voor12

Eigenlijk zijn er alleen maar voordelen aan het backstage vertoeven. Want ook al kun je niet alle concerten zien, je hebt genoeg tijd om arrogant je backstage-polsbandje omhoog te houden en langs de security-mensen te lopen, het terrein op. En als je geen zin meer hebt ga je weer terug en plof je neer op een zitzak (ik wil écht wel een Fatboy) met een blikje Grolsch in je hand. En dan maar liggen. Beetje kijken naar The Pigeon Detectives die voorbij lopen. Of Tom Barman die komt buurten. Of Ane Brun die een interview geeft. Of een kleurrijk uitziend groepje Japanners die luisteren naar de naam Asakusa Jinta, die erg leuke muziek maken (hier de hele sessie). En slapen in een tent? No way. Een echt bed op een botel. Niet rock-’n-roll, maar ik heb een Grote Hekel aan kamperen. En zie je die massagestoel hierboven? Zat ik ook in.

Bijzonder was het wel toen tijdens het werk ineens Danko Jones achter me stond. Ik had de macho-rocker een uur geleden nog live gezien, waar hij op zijn Danko Jones duidelijk maakte dat hij het liefst 25 uur per dag oraal bevredigd wil worden en een snoeiharde en prima rockshow neerzette. Het arrogante en stoere imago van deze Amerikaan verdween als sneeuw voor de zon toen ik op 1 meter van hem zat. Danko is klein, iel, bijna lief. Onderstaand lichtbeeld kon ik even later nog van hem schieten.

Danko, links dus

Ook Vieze Fur van De Jeugd schoof nog even aan in de studio

Ja, het was een mooi weekend en hele bijzondere ervaring. Ook los van het backstage gebeuren. Lowlands rockt de fokking pan uit. Het is een prachtfestival met een geweldige sfeer, mooie aankleding, goeie bands, zeer relaxed publiek en genoeg leuke dingen te doen en te zien. Neem bijvoorbeeld Achterwerk in de Kast, Lowlands stijl. Jeweetwel, die van het bekende jeugdprogramma van de VPRO. Hier kon iedereen in 30 seconden, ladderzat of broodnuchter, zijn of haar zegje doen of kunstje uitvoeren. En daar werd fanatiek gebruik van gemaakt. Binnen een paar minuten stond je op internet (op de Lowlands Mashup, die nog immer aangevuld wordt) en hier vind je een prachtig overzicht van alle filmpjes. Pas op, je bent zo een half uur aan het kijken! Hier een voorbeeld van iemand met een wereldverbeterende uitspraak:

Op de speciale feestsite kun je vanaf 21.00 uur live schakelen tussen 16 locaties in heel het land waar optredens van bands plaatsvinden. Met andere woorden: jij bepaalt wat je wilt zien en wanneer.

Hoe cool is dat?
Meer info hiero.

Ik zal beginnen.
2007 was voor mij qua live muziek vooral een ouwe lullenjaar. Zo zag ik helden van vroeger (Alan Parsons, The Police en Roger Waters), een afknapper van jewelste (David Sylvian) en zelfs vergane glorie (Billy Ocean). Spetterend veel nieuwe ontdekkingen heb ik niet gedaan dit jaar. Wel een band die lang op mijn wenslijst stond (The Shins). Voor de rest waren het vooral bands die ik al eens eerder zag (Saybia, Maximo Park). Volgend jaar weer wat actiever de poppodia bezoeken.

Op 5: Maximo Park in de Melkweg. Gewoon lekkere recht toe-recht aan rock. Elke keer weer.
Op 4: Wir Sind Helden in Paradiso. Duits feestje. Heerlijke popmuziek.
Op 3: Steve Vai in de Melkweg. Showpikkie eerste klas met het hartverscheurend mooie ‘For the Love of God’.
Op 2: Alan Parsons Project in Paradiso. Onverwacht genot voor oog en oor. Anderhalf uur lang.

Maar met stip op 1: Roger Waters in Sportpaleis Antwerpen. Deze man is een levende legende en zijn teksten snijden eersteklas eikenhout. Om over de perfect uitgebalanceerde muzikale begeleiding en decor nog maar te zwijgen. Prachtliedjes van Waters solo en Pink Floyd klassiekers.
Zie ook mijn recensie alhier.

Waters op z’n bassie

En nu jij!

Billy Ocean, de hitmachine uit de jaren ’80. Na een radiostilte van weet ik veel hoeveel jaar is de man terug. Dat moest ik meemaken! Het druiperige ‘Suddenly’ op herhaling. Evenals de klassiekers ‘When the going gets tough’ en ‘Get out of my dreams’. Mijn all time favorite was altijd ‘Loverboy’. Gewoon een cool nummer. Komt ook door die vette science fiction clip. Beetje als de kroegscène in Star Wars (IV).

Vanavond speelde hij in Paradiso. En om je een indruk te geven van de Billy van nu:

Rastafari! Maar afgezien van deze drastische andere look is zijn stem nog immer hetzelfde en ook de liedjes zijn nog even glad. Billy zelf is een genot om naar te kijken. Wat een lol heeft de man. Wat wil je, na bijna twintig jaar! De 57-jarige soulpopper springt en danst op het podium met constant die enorme smile op zijn gezicht. De dreads vliegen heen en weer. Hij maakt grapjes en sjanst met de dames vooraan. En zoals het een rastafari betaamd, begon hij over de coffeeshops in Amsterdam. Nu doet bijna elke artiest dat in Amsterdam, maar Billy lust er oprecht wel pap van. Hij wilde er eigenlijk wel gelijk heen. Toen hem echter een verse joint uit het publiek werd aangeboden bedankte hij toch maar vriendelijk.

Sja, wat zal ik zeggen. Het was leuk om Billy eens live te zien, maar muzikaal kon het me niet boeien. De nummers zijn lang en eentonig. Het reggae uitstapje was wel weer leuk de band speelde gewoon goed, maar op een gegeven moment verlies ik mijn aandacht. Pas toen de bekende hits langskwamen, had ook ik écht lol. Maar Billy is ook niet gek en stelde dit tot het eind uit. En dan, hoppa, ook gelijk alle vier achter elkaar: Suddenly, Loverboy, When the going gets tough en Get out of my dreams.

Nou, vooruit. Een beeldverslag:

Toen het eerste nummer begon vreesde ik heel even even een avond lang naar ‘synthesizers greatest’ te moeten luisteren, maar o, wat had ik het mis. Er stonden zes topmusicanten op het podium, die om en om, naast hun instrument ook de zang voor hun rekening namen. Anderhalf uur retestrak, perfect geluid en ijzersterke, kippenvel opwekkende songs. En het plezier spatte er van af. Van de mannen van The Alan Parsons Project zelf en zeker ook in het publiek. Zo kan het ook.

En ja, tijdens Old and Wise had ook ik een brokje in de keel. Wat een prachtig nummer blijft dat toch.

Een filmpje, versch uit mijn mobilofoon:

Fiction Plane

Gelukkig klonk het geluid van The Police wat beter, maar de Arena blijft de meest vreselijke plek om een concert te geven. Okee, er kunnen 50.000 man in en het ligt in Mokum, maar meer voordelen kan ik niet verzinen.
Het trio begon lekker met ‘Message in a bottle’ en liet zien en horen dat het sound niets had ingeboet. Wat een strot heeft meneer Sting. Drummer Copeland ging zichtbaar enthousiast los en gitarist Summers zette functionele slagjes neer.

Tijdens ‘Roxanne’

Ik kon me echter niet aan gevoel onttrekken dat drummer Copeland en Sting hun ruzie hadden bijgelegd. Er was nul contact met elkaar en ik kreeg de indruk dat de mannen de nummers wel met lol, maar ook als een soort verplichting afwerkten. Vriend H. liet me weten dat The Police nooit het grote geld heeft binnengehaald in de periode dat ze samen waren. Sting begin pas te cachen toen zijn solo-carriere begon. Zou deze reünietour er zijn om het pensioen van Copeland en Summers veilig te stellen? Hoe dan ook, het is ze gegund.

Bijzonder concert. Werd echter geen één keer warm van binnen. En de Arena heeft het definitief verbruikt.

‘Every little thing she does is magic’ met publiek

…waren de eerste woorden die Roger Waters woensdagavond om iets na achten voor een uitverkocht Antwerps Sportpaleis zong. Uiteraard afkomstig van de tweede ‘In the Flesh’-versie van ‘The Wall’, maar tevens een gepast welkom. Eindelijk dan het concert waar ik zo naar uitkeek.

Roger Waters is nog altijd boos. Nog steeds vindt hij het essentieel om zijn nummers ten gehore te brengen en zijn boodschap te verspreiden. Dus klonken deze avond naast de bekende solo- en Floydklassiekers ook enkele prachtnummers van ‘The Wall’, maar nu met een andere lading. ‘Does anybody here remember Vera Lynn?’ en ‘Bring the boys back home’ waren rechtstreeks naar de ‘jongens in Irak’ gericht. En dat hij het niet eens is met de politiek van ene meneer G.W. Bush, schuift Waters ook niet onder de duizenden stoelen en banken die het Sportpaleis rijk is. De teksten op het inmens grote varken dat ineens boven de hoofden van het publiek zweefde logen er ook niet om: ‘Stop Bush now!’ en ‘Fear builds walls’.

Ook noemenswaardig, het mooie en redelijk nieuwe nummer ‘Leaving Beirut’ , dat verhaalt over de liefdevolle wijze waarop hij als 17-jarige jongen behandeld werd in het Midden-Oosten. Prachtige muziek en tekst begeleid door een stripverhaal op het scherm.

Waters speelde deze avond integraal het Pink Floyd album ‘Dark side of the Moon’, maar voor mij waren de ‘Wall’-nummers, samen met het nog immer ijzersterke en kippenvel opwekkende nummer ‘Perfect Sense’ (”And the Germans killed the Jews. And the Jews killed the Arabs. And the Arabs killed the hostages. And that is the news / Can’t you see? It all makes perfect sense. Expressed in dollars and cents. Pounds shillings and pence“). Hoor en zie maar:

Een politiek verantwoord avondje dus, maar bovenal een muzikaal spektakel. Waters was in topvorm en had een dijk van een begeleidingsband bij zich, met hierin o.a. zijn zoon Harry en niemand minder dan Snowy White op gitaar. En zoals te verwachten was het voor het oog ook een feest met vliegende varkens, ruimtemannen, een enorm beeldscherm met begeleidende filmpjes en de bekende vloeistofprojecties en natuurlijk een flitsende lasershow. Een dikke 9! Zo. En zo bleef het nog lang onrustig in het warme en gezellige Antwerpen.