Sinds het vliegtuig van Turkish Airlines op 25 februari neerstortte bij Schiphol en dit nieuws als eerste via Twitter de wereld instuiterde is het medium in enorme populariteit gestegen (luister ook naar dit radiofragment). Nederlanders maken een Twitteraccount aan alsof het niets is. Inmiddels zo’n 15.000 volgens Jaap Stronks, internetjournalist. Hyves is nog Neerlands kampioen, maar Twitter volgt snel.

Niet zo raar, want het is een interessant medium. Internetcriticus en auteur Andrew Keen noemde het zelfs de toekomst van het internet. De opvolger van Web 2.0. En het zou best eens waar kunnen zijn. Nieuws volg je tegenwoordig via Twitter. Het is “microbloggen”, een alternatieve vorm van een RSS feed of een nieuwsbrief; je volgt diensten wanneer en waar jij wilt. Met vrienden, collega’s en familie onderhoud je dagelijks contact en via followers blijf je op de hoogte van de laatste nieuwtjes, vind je antwoord op je vragen en deel je links, wetenswaardigheden en passies.

Ook de sterren twitteren. Model en vrouw-van-David-Bowie Iman twittert. Britney Spears twittert. Stephen Fry is een fanatiek en komisch twitteraar. En zelfs Obama (nou ja, zijn mannetjes) twittert. De kaaskoppen zijn ook flink vertegenwoordigt. Berucht is natuurlijk de tweet van Maxime Verhagen die een foto van een vergadering publiceerde op Twitter. Dat kon niet. Maar ook Erben Wennemars twittert, Catherine Keyl twittert, Kluun en Ronald Giphart twitteren.

En Youp van ‘t Hek twittert.

Althans, dat gelooft niet iedereen. Het is ook niet bevestigt dat hij het is. Er zijn dan ook ongelovigen op Twitter. Niet vreemd overigens, want er zijn veel nepaccounts. Afgelopen donderdag nog was de fake account van NOS journaliste Marieke de Vries in opspraak; die zou beweren op de PVV gestemd te hebben. Ikzelf ben ervan overtuigd dat Youp het wél is. En als je een beetje nadenkt is dat ook niet zo moeilijk te achterhalen.

Lees verder! »

Sinds het vliegtuig van Turkish Airlines op 25 februari neerstortte bij Schiphol en dit nieuws als eerste via Twitter de wereld instuiterde is het medium in enorme populariteit gestegen (luister ook naar dit radiofragment). Nederlanders maken een Twitteraccount aan alsof het niets is. Inmiddels zo’n 15.000 volgens Jaap Stronks, internetjournalist. Hyves is nog Neerlands kampioen, maar Twitter volgt snel.

Niet zo raar, want het is een interessant medium. Internetcriticus en auteur Andrew Keen noemde het zelfs de toekomst van het internet. De opvolger van Web 2.0. En het zou best eens waar kunnen zijn. Nieuws volg je tegenwoordig via Twitter. Het is “microbloggen”, een alternatieve vorm van een RSS feed of een nieuwsbrief; je volgt diensten wanneer en waar jij wilt. Met vrienden, collega’s en familie onderhoud je dagelijks contact en via followers blijf je op de hoogte van de laatste nieuwtjes, vind je antwoord op je vragen en deel je links, wetenswaardigheden en passies.

Ook de sterren twitteren. Model en vrouw-van-David-Bowie Iman twittert. Britney Spears twittert. Stephen Fry is een fanatiek en komisch twitteraar. En zelfs Obama (nou ja, zijn mannetjes) twittert. De kaaskoppen zijn ook flink vertegenwoordigd. Berucht is natuurlijk de tweet van Maxime Verhagen die een foto van een vergadering publiceerde op Twitter. Dat kon niet. Maar ook Erben Wennemars twittert, Catherine Keyl twittert, Kluun en Ronald Giphart twitteren.

En Youp van ‘t Hek twittert.

Althans, dat gelooft niet iedereen. Er zijn dan ook ongelovigen op Twitter. Niet vreemd overigens, want er zijn veel nepaccounts. Afgelopen donderdag nog was de fake account van NOS journaliste Marieke de Vries in opspraak; die zou beweren op de PVV gestemd te hebben. Ikzelf ben ervan overtuigd dat Youp het wél is. En als je een beetje nadenkt is dat ook niet zo moeilijk te achterhalen.

Nu moet je weten dat ik een Youp liefhebber ben. Als kind al zette ik zijn cabaretprogramma’s op cassettebandje en luisterde deze avondenlang af op mijn Walkman. Heerlijk voor het slapen. Zijn oude shows Hond op het ijs, Man Vermist en Alles of nooit kan ik dan ook nog altijd in zijn geheel meedreunen. Zijn cynische humor spreekt me aan en ondanks zijn grachtengordel-attitude trek ik Youp wel.
Ik heb dan ook nimmer getwijfeld aan de authenticiteit van zijn Twitteraccount. De schrijfstijl, humor, spitsvondigheid is typisch Youp.

En zijn tweets zijn ook nog eens razendknap. Want zoals bekend heb je voor een bericht via Twitter slechts 140 tekens ter beschikking en Youp vult deze bijna altijd exact. Het zijn perfect doordachte grapjes die buitengewoon knap in 140 tekens zijn gepropt. Dat moet je kunnen! En ze zijn ook nog eens grappig:

Voor diegenen die nog steeds niet zijn overtuigd dat @youpvanthek de échte Youp van ‘t Hek is, moet zijn laatste column in de NRC maar eens lezen, Dalai Lamaar. Het is een opeenstapeling van alle tweets die hij de afgelopen dagen twitterde. Dezelfde grapjes, dezelfde bewoordingen, dezelfde conclusies.

Verwarring over authenticiteit Youp van ‘t Hek op Twitter. Misschien wel de beste grap.

Groet,
@mennomail

Een klein half jaar geleden maakte ik je deelgenoot van mijn geschiedenis van gsm’s. Zo kwamen er lompe koelkasten voorbij, maar ook hippe state-of-the-art phones wat heb ik jou daar. In november trok ik de stoute schoenen aan en kocht de allernieuwste Sony Ericsson, de Xperia X1. Logisch, want Sony beviel me reeds twee modellen ruimschoots en ja, hee, come on, de Xperia had alles wat je je maar kon wensen: uitschuifbaar toetsenbord, goeie camerafunctie, uitstekende touchscreen, uit te breiden en te pimpen tot bijna alles en zelfs een prima belbereik.

Echter, de telefoon beviel niet.

Grootste struikelblok: Windows Mobile. Het is en blijft een lomp en klungelig OS, hoe fraai het (Sony Ericsson) jasje er ook uit ziet. Regelmatig had ik de bekende vastlopers en veel was het nét niet. De knopjes en menuutjes waren te klein (voor mijn worstenvingers) en het opstarten duurde wel errug lang. Ook viel het veelbelovende panel-systeem tegen, waarmee je tussen een negental homescreens kon switchen. Ik gebruikte het nooit. Zelfs de camera was een achteruitgang in vergelijking met mijn vorige Sony.

Maar wat te doen? Ik had tenslotte een 1-jarig Vodafone abonnement en een flink bedrag neergeteld voor dat ding. Oplossing: verkopen die hap en een nieuwe simlockvrije telefoon kopen. Nou ja, ik deed het andersom en kocht een iPhone 3G en nu staat mijn Xperia X1 te koop (interesse?).

Maareh…iPhone? Jeppers, de iPhone. Le iPhone op z’n Frans. Ik heb het toch maar gedaan. Want zonder de in Nederland enkel via T-Mobile verkrijgbare telefoon is ‘ie ineens een stuk aantrekkelijker. Ik ontdeed mij van de inmiddels versleten stoute schoenen en trok een stel goddamn thrillseeking sneakers aan. Want de iPhone scoorde ik op eBay. Retespannend kan ik je vertellen. De druk neemt namelijk behoorlijk toe in de laatste 10 seconden als iedereen als een idioot met hogere bedragen gaat gooien. Zo kun je geluk hebben en een prima iPhone kapen voor 300 euro, maar loop je ook het risico er één te kopen voor 450. En het lastige aan eBay is het feit dat eenmaal geboden kopen is, mocht jij overblijven met het hoogste bod. En dan maar hopen dat je niet opgelicht gaat worden. Risky business dus.

Zo stond ‘ie op eBay, mijn precioussss

Maar gelukkig, na een stuk of zes keer waaghalserij en liters angst- en zweetdruppels lichter lukte het me te bieden op een tweedehands iPhone 3G uit Oostenrijk. Kostte me 339 euro, plus 19 euro verzendkosten. Telefoon verder in perfecte staat, simlockvrij én ge-jailbreaked. Koopje dus. Vorige week ontving ik ‘m en wat is ‘ie mooi! Hoe kon ik ooit met Windows Mobile werken, durf ik nu al te denken. Wat beweerd wordt is gewoon waar: de iPhone 3G is écht de ultieme telefoon.

Onlangs heeft Hyves zonder het wereldkundig te maken de nietsvermoedende Hyver met voor- en achternaam zoekbaar gemaakt op Google. Sinds 30 januari 2009 is iedereen die een Hyves pagina aanmaakt ook terug te vinden via ‘s werelds grootste zoekmasjien. Dus óók de mensen die reeds een Hyves pagina hadden. Niet heel netjes van Hyves en Google. En dit is nog maar één voorbeeld van hoe privacy steeds minder betekenisvol wordt op internet.

Ook zeer recentelijk kwam Google met Latitude op de proppen. Middels deze functionaliteit is het mogelijk om in Google Maps je locatie te delen met vrienden en familie. Via gsm-masten, wifi punten en GPS. Google heeft hiermee de een-na-laatste stap afgerond om werkelijk alles van jou te weten te komen. Zo scannen ze je Gmail al af om je met persoonsgerichte advertenties te kunnen spammen en houden ze reeds nauwkeurig je zoekgeschiedenis in de smiezen. Wist je niet? Klik op google.nl dan maar eens rechtsboven op ‘Mijn account’ en vervolgens op ‘Webgeschiedenis’.
En nu weten ze dus ook je locatie. En nee, natuurlijk geef je je mobiele nummer en Latitude-toegang niet zomaar aan Jan en alleman, maar geef toe, de kans is aanwezig dat je mobiel in bezit komt van derden. Of dat je bijvoorbeeld een telefoon koopt (of krijgt van je baas) waarop Latitude reeds aanstaat zonder dat je het weet.

Door Bob Englehart

Eigenlijk verbaast ‘t me ook helemaal niets. Natuurlijk kan Google of elke overheidsinstantie (of zijn dat dezelfden?) inzicht krijgen in jouw internetgebruik. En dat doen ze natuurlijk ook allang. Probleem is echter dat ze wettelijk nog niet alles mogen. Et voila, daar is de laatste stap. Even nog wat wetten erdoor drukken die de privacy stapje voor stapje ondergeschikt maken. En wat helemaal grappig is: mensen werken zelf al mee door een “coole” gadget als Latitude te activeren, waarmee je eigenlijk zegt: ‘Alsjeblieft, hier is mijn locatie. Doe ermee wat je wilt’. En dat in combinatie met ons geschaduwde internetgebruik, geregistreerde aankopen (via creditcard of pinpas) en een camera op elke straathoek is de Orwelliaanse toekomstvisie gerealiseerd.

Misschien overdrijf ik hoor. Zou best kunnen. Maar hoe leuk sommige diensten ook zijn, ik vind het soms gewoon een beetje eng. Werkelijk enig om te zien dat Pietje momenteel van Groningen naar Stadskanaal snort en Bepje nu in Zimbabwe vertoeft (Google Latitude). Dolletjes om te zien dat Harry twee minuten geleden naar Goldfrapp luisterde, maar nu is over geschakeld naar Wolter Kroes (Last.fm). Prachtig om kennis te nemen van het feit dat Klazientje nu koffie drinkt en zometeen de Linda op de wc gaat doornemen met de nieuwe U2 op haar iPod. (Twitter). Lachen om de tot in detail ingevulde curriculum vitae van Sjonnie door te nemen en te zien dat hij ooit poep schepte in Artis (LinkedIn). Wat dat betreft hebben we die RFID-chip onder onze hersenpan helemaal niet meer nodig. Men weet alles al!

Last.fm. Ik respecteer de privacy van mijn vrienden

Maar zolang Big Brother ons nog niet legaal begluurt en bespied, kun je er voor kiezen om je privé-gegevens zo veel mogelijk te beschermen op het wereldwijde web. Gewoon door niet op elke (social network-) site je volledige naam en locatiegegevens rond te strooien. En door huis, tuin en keuken-kiekjes voor jezelf te houden.
Maar -en hier komt de in- en in trieste conclusie van dit betoog- daarvoor is het al te laat. Heb je allang niet meer zelf in de hand. Want wat jij zo gedreven probeert veilig te stellen pleurt dat ene lollige vriendje van jou prompt online. Of ben jij nog nooit een foto van jezelf tegengekomen uit een dronken verleden waarvan je toch echt liever hebt dat niemand die ooit ziet? Tuurlijk wel. Ook jij staat wel ergens al moonend op het net met een bezweet en fatsig hoofd op een smoezelige camping in Frankrijk. Out of your hands. Vette pech tijdens een sollicitatie, want je bent al lang en breed gegoogled.

En vluchten kan ook al niet meer met Latitude. Wat een ellende.

Ken je Sarah nog? Jeweetwel, Sarah van het nummer ‘Labyrint’. Dus niet de Sarah uit de film Labyrinth (1986, Jim Henson), zeg maar.

Sarah (Geels, want zo heet ze) had deze zeer bescheiden hit in 2000. Ik kan me herinneren dat de niet onaantrekkelijke dame breeduit in de media werd gesmeten, compleet met hippe clips, dancemuziek en een voor die tijd vooruitstrevende trendy website, www.sarah.nl. Op dit stukje internet kon je haar videoclips bekijken, muziek luisteren, dagboekfragmenten lezen en zelfs videochatten met de échte Sarah. Als 24-jarige snotneus spendeerde ik redelijk wat tijd met het gluren naar de video’s en de site, want, en laat ik er gewoon eens niet omheen draaien, ik vond Sarah een lekker ding.

Sarah

Als je de URL nu intypt krijg je een foutmelding en ook het Internet Archief geeft niets meer prijs van de oorspronkelijke site. Ja, “groetjes van Sarah”, maar wat heppik daar nu aan?

Wat is er met Sarah gebeurt na de muzikale flops, vroeg ik me laatst af toen ‘Labyrint’ voorbij kwam in mijn iTunes. Het surfen leverde een en ander op.
Sarah, overigens de dochter van Laurens Geels (filmproducent van o.a. Flodder, Amsterdamned, etc.), wist ook wel dat ze het vooral van haar hoofd en lijf moest hebben dus na de slappe dansmuzak volgde al snel een kinky fotoshoot in het fraaie ‘literaire fotoboek’ Heldinnen van Eric van de Elsen en Ronald Giphart. Hierin ook foto’s van o.a. Sophie Hilbrandt, Birgit Schuurman en Carice van Houten.

(kuch, alle foto’s uit het boek zijn hier te zien, kuch).

Sarah kreeg een vriendje, een bekende Nederlander zoals dat hoort (Cas Jansen) en toerde hier en daar wat. Wat ze daarna deed weet ik niet. Ik geloof niemand. Ja, momenteel zingt ze in een vreselijk coverbandje genaamd Tour de Funk.

Sja, Sarah. Slachtoffer van een mislukte marketingstunt. Geflopt als zangeres en “merknaam”, maar geslaagd als sexy naaktmodel anno 2003. Wie weet maakt ze ooit nog eens comeback. Zou wel geinig zijn. Moet er wel flink gesleuteld worden aan de muziek, want die was om te huilen. Ervaar het voor jezelf op haar MySpace pagina. Kijk ik nog even naar ‘Labyrint’.

Klikkerdeklik…

Lees verder! »

Een tijdje geleden zag ik Reverb (2007, Eitan Arrusi), een film over verborgen boodschappen in muziek. Na drie kwartier zette ik de flop maar uit. Jammer, want het gegeven is interessant.

We kennen allemaal de verhalen over satanische boodschappen in Led Zeppelin’s ‘Stairway to Heaven’ en de subtiele hints op The Beatles’ Abbey Road dat Paul zo dood is als een pier. De ene keer bewust in het muziekstuk gestopt (denk aan Pink Floyd’s ‘Empty Spaces’), de andere keer ontdekt door een iets te enthousiaste fan. Een verontrustend voorbeeld van het laatste is dat van de band Judas Priest en de zelfmoord van twee tieners. De Amerikaanse James Vance en Ray Belknap luisterden vlak voor kerst 1985 naar het nummer ‘Better by you, Better than me’ van deze metalband en de subtiele tekst ‘do it!’ deed de boys (mede) besluiten een kogel door hun hoofd te jagen. Belknap slaagde heirin, terwijl Vance de big bang overleefde en met een zwaar misvormd gezicht voort moest (drie jaar later lukte z’n zelfmoord overigens wel). Het resulteerde in een lange rechtzaak die uiteindelijk gewonnen werd door de band. Een interessante documentaire over dit incident is op Google Video te vinden.

Subliminale boodschappen
Deze zogenaamde subliminale boodschappen in de muziek houden de gemoederen flink bezig. Terecht, want afgezien dat het treurig kan eindigen, zoals hierboven beschreven, is het erg leuk en soms griezelig verrassend om ze te vinden. Het zijn de easter eggs in de muziek. En in tegenstelling tot vroegah, toen je je platenspeler moest verbouwen om een plaat achterstevoren te draaien om eventuele verborgen teksten hoorbaar te maken, gaat het tegenwoordig een stuk makkelijker met een pc en een simpel audioprogramma. En als je ook nog wat research kunt doen op het internet kun je op intrigerende gevallen stuiten.
Hieronder een aantal voorbeelden.

Lees verder! »

Donderdag is het alweer zeven jaar geleden dat twee vliegtuigen de New Yorkse Twin Towers en het Pentagon in Washington doorboorden en ervoor zorgden dat we het tegenwoordig hebben over voor en na 11 september 2001. Iedereen weet nog exact wat hij of zij deed op het moment dat dit rampzalige nieuws bekend werd. Ruim drieduizend mensen kwamen deze dag om het leven en naast het instorten van de twee torens en het WTC 7 gebouw betekende 9/11 ook het startschot van een oorlog die tot op de dag van vandaag woedt.

Elk jaar weer grijpen de nationale en internationale tv-zenders de week voorafgaand aan 9/11 aan om flink uit te pakken met films en documentaires over deze rampdag. Het verhaal van vlucht 93 domineert, maar ook reconstructies en reportages over het instorten van de torens en de totale paniek van de New Yorkers komen aan bod. Opvallend is wel dat de zenders vooral op safe spelen en weinig tot geen ruimte laten aan meningen die verschillen met de “officiële” uitspraken. Een selectie van het tv-aanbod deze week.

Zondag 7 september vertoonde SBS6 in het programma Reportage de documentaire 9/11: De kaping van vlucht 93. Deze film gaat over de laatste minuten aan boord van vlucht 93, het vliegtuig dat richting het Witte Huis had moeten gaan, maar uiteindelijk op een open veld in Pennsylvania crashte. Dit terwijl het Duitse ZDF een reportage over een van de vele complottheorieën uitzond in Der 11. September – Das Geheimnis des dritten Turmes. Inderdaad, over het instorten van de toren die niet geraakt werd.

Gisteren, 8 september, was het weer SBS6 die aandacht schonk aan 9/11 met de zeer indrukwekkende film van de Franse Jules en Gedeon Naudet, die het enige beeld schoten van de eerste Toreninslag. 9/11, die in in 2002 door 39 miljoen Amerikanen werd bekeken, laat de ramp van gruwelijk dichtbij zien en volgt de brandweermannen die later tot ultieme helden werden geëerd.

Vanavond, 9 september is er weer veel aandacht voor vlucht 93 op ZDF met de film United 93 (2006, Paul Greengrass), gevolgd door een documentaire over deze vlucht (Flug 93 – Die Dokumentation).

Woensdag 10 september zijn het de Belgen op Ketnet die zendtijd vrijmaken voor een docudrama over 9/11 met 9/11: The Day the world changed (oorspronkelijk van de BBC). Wederom een reconstructie met de nadruk op de verhalen van betrokkenen. Op RTL 5 is United 93 weer te zien, gevolgd door dezelfde docudrama 9/11: The Day the world changed.

Op 11 september zendt de VPRO op Nederland 2 de omstreden en daardoor bekendste film over 9/11 uit: Fahrenheit 9/11 (2004). In deze documentaire probeert Michael Moore aan te tonen dat de Bush familie zakelijk gelieerd is aan die van Osama Bin Laden en George W. zijn olie-inkomsten belangrijker vindt dan de jonge soldatenlevens in de oorlog. RTL 7 gaat om half 9 voor de tv-film Flight 93 (2006, Peter Markle), ook al over de fatale vlucht 93.

Is this it?
Genoeg aandacht dus voor de catastrofes die op de ochtend van 11 september 2001 plaatsvonden. Het is alleen jammer dat enkel de VPRO en de ZDF net dat stapje verder durven te gaan en films uitzenden die een klein lichtje schijnen op die andere kant van het verhaal. Hoewel: Fahrenheit 9/11 is een intrigerende docu, maar er vallen veel vraagtekens te zetten bij de wijze waarop Moore aan zijn “waarheden” komt (wat overigens op 10 september aan bod komt in VPRO’s Import). Feit blijft dat het je aan het denken kan zetten. Net als de docu die ZDF op zondag uitzond. Maar is dit het? Moeten we het hier mee doen?

Wie durft?
Waarom niet ruimte maken voor documentaires die er stellig van overtuigd zijn dat de hele 9/11 ramp vooropgezet was? Dat het instorten van de WTC torens gebruikt werd om een smerige olie-oorlog te starten. Dat Bush en de zijnen ons manipuleren als de pest en met 9/11 dankbaar gebruik maken van de magische woorden ‘angst’ en ‘terrorisme’. Waarom geen films uitzenden als Loose Change, Zeitgeist of 911 In Plane Site? Okee, deze films bevatten ook leugens, complottheorieën en aannames, maar zeer zeker ook waarheden en bikkelharde feiten. En net als de vreselijke beelden van 9/11 zijn die ook niet leuk om te zien, maar ook niet verkeerd om je ogen voor te openen.

Waarom durft geen omroep dit aan? Zijn er belangen in het spel of is er wat anders? Het is wel typisch dat uitgerekend Rusland, dat – Derk Sauer zei het gister nog in De Wereld Draait Door - steeds meer anti-Amerika wordt op 12 september de zeer kritische documentaire ZERO: An Investigation into 9/11 uitzendt.

Doe jezelf een lol en kijk en luister, naast het tv-aanbod van deze week, ook eens naar andere verhalen omtrent 9/11. Het internet barst er van. Kan geen kwaad toch?