Elk schilderij, elk wandkleed, elke spiegel, elk shot en elke scène is zorgvuldig uitgekozen en geplaatst om niet alleen het doodenge verhaal briljant over te brengen maar ook de lagen daaronder. Metaforen te over.

Kijk naar de analyse in drie delen. You’ll be amazed.

Wil je er nog dieper in? Hier is een geschreven analyse van de heer Ager. Nóg uitgebreider en completer.

Overigens maakte hij ook een video over de onmogelijkheden van het hotel. Deuren en ramen die er helemaal niet kunnen zijn. Man, wat geweldig! Klik.

Inmiddels is mijn Amerikaanse theatrical cut HD blu-ray van The Shining aangekomen, met 25 minuten extra footage. Kan ik er ook even lekker diep in.

ZON 261
We beginnen in Zweden. Ziet er waanzinnig goed uit. Nu hopen dat de hele film dit niveau haalt.

Dead Season
Een jaar na de zombie-uitbraak vluchten twee overlevenden naar een veilge plek. Een onbewoond eiland. Yeah right, onbewoond.

Exit Humanity
Zombiehorror tijdens de Amerikaanse burgeroorlog in deze Canadese productie. De film is in post-productie maar de vrijgegeven foto’s zien er veelbelovend uit.

Fear Eats The Seoul
Seoul dus he, niet Soul. Grapje van regisseur NJ Calder. Koreaanse gekte.

Eaters
We reizen verder naar Italië, waar de zombiefilm Eaters werd gemaakt. Uwe Boll produceert en dan weten de kenners al genoeg. Maar het ziet er geweldig uit.

Zombie Roadkill
Tot slot Amerika, waar Sam Raimi een zomedy (zombie comedy) voor het web produceerde. 6 Afleveringen over zombie eekhoorns van de makers van Evil Dead en Drag me to Hell. Me like!

Je kent ze wel, de filmscènes waarin een personage een badkamerkastje opendoet om een potje pillen te pakken en bij het sluiten wordt geconfronteerd met de reflectie van een moordenaar/geest/monster. Hoe cliché wil je het hebben? Niks an. Dat kennen we nu wel. Triljoen maal interessanter is de badscène in de horrorfilm. Altijd verrassend in zijn voorspelbaarheid. Het ultieme rustmoment voor de dame in kwestie. Lekker de boel de boel laten en het warme met eucalyptusolie verrijkte water je nakende lichaam laten verwennen. De camera langzaam langs de badrand glijdend en de glimmende naaktheid in al zijn kwetsbaarheid filmend, vergezeld door een muziekje die langzaam maar zeker op een verdacht noodlottige climax afstevent.

Enfin. Die scènes. Heerlijk. Elk filmgenre bevat ze, maar vooral de thriller en de horror zijn interessant. Tenslotte moet de badende dame eraan. Of in elk geval zicht te pletter schrikken. In onderstaand overzicht de ultieme top 10. Hét overzicht der overzichten. Maar Eeuwig Weekend zou Eeuwig Weekend niet zijn als eerst niet alle mogelijke scènes de revue passeren. Ondergetekende zag ze dan ook allemaal. En dat zijn er wat. Om de boel nog enigszins af te bakenen stellen we een viertal regels op.

1. De scene moet een naakte dame bevatten die in bad zit of op het punt staat
2. Geen douchesessie (à la Psycho)
3. De dame schrikt, raakt gewond of overleeft de badsessie niet
4. De scene is afkomstig uit een horror- of thrillerfilm. Geen tv-serie

There. En dan kunnen we vanzelf al een aantal films wegstrepen. Bijvoorbeeld de beste horrorfilm ooit gemaakt, The Shining, met de  naakte jongedame in hotelkamer 217. Die is echter al dood, want: geest. Michelle Pfeiffer in het retespannende What Lies Beneath telt ook niet mee, want ze heeft haar kleren nog aan. Net als de dame met zeven orgasmes in Bad Biology. We moeten streng zijn. Weg ook met de jolige badscènes uit Pretty Woman en Short Circuit. En how about Dexter? Seizoen 4 begint met een bloederige badscène en nou ja, laat ik niet teveel verklappen. Maar helaas: het is een tv-serie. Dingt niet mee.

Datzelfde geldt voor de series Smalville en Supernatural, die ik toch even wil noemen vanwege te gekke scenes. In Smallville (aflevering ‘Leech’) wordt een dame (niemand minder dan Kelly Brooke) in bad door het water naar beneden gesleurd en in aflevering 3 van seizoen 1 van Supernatural, enfin, gaat het ook niet helemaal lekker.

Maar welke films maken dan wel kans op een plek in de top 10? Laten we beginnen.

Nummer 10: Saturday the 14th (1984)
Een film met als tagline “Just when you thought it was safe to look at the calendar again” kan al niet meer stuk. Deze horrorcomedy parodieert vanzelfsprekend de succesvolle Friday the 13th reeks en heeft een badscène die zo corny is, dat het een plek in de Top 10 verdient. Let vooral ook op het preutse badschuim dat precies op de voorgevel van de dame blijft plakken als ze uit het water opschrikt. Jaws: eat this.

Nummer 9: The Entity (1981)
Even serieus nu, want deze film is “supposedly based on true events”. Jawel. De hoofdpersoon uit deze film wordt geslagen en verkracht door een onzichtbare entiteit. Dat lijkt me lastig. De scene in de badkamer waar Barbara uit bad wordt getrokken en vervolgens te grazen wordt genomen ziet er dan ook behoorlijk nasty uit. In de trailer vanaf 01’03”:

Nummer 8: Body Snatchers (1993)
Uiteraard lang niet zo goed als de eerste remake uit 1978, bevat Body Snatchers van Abel Ferrara een behoorlijk creepy badscène waarin de jonge Marti in slaap valt in de badkuip (nooit doen!) en volgens de bekende regels van de Body Snatchers gekloond wordt. Haar dubbelganger plonst vanuit het plafond op haar neer in bad, wat Marti uiteraard wakker schudt. Niet zo slim van de buitenaardse wezens.

Nummer 7: Children of the Corn: Revelation (2001)
Het kostte de makers 7 delen om een fatsoenlijke badscène te eh, zaaien. Dat is wel de meest toepasselijke omschrijving:

Nummer 6: Shivers (1975)
De David Cronenberg film waarop Slither haar badscène liet inspireren. Vrouw in bad wordt gepenetreerd door een slijmerig wormpje, dat uit het badkuipputje komt gekropen. Verrassend, edoch logisch in dit fragment is het schuimloze water, anders was de worm namelijk niet te zien. Ach ja, details.
Bekijk de Slither variatie hier.

Nummer 5: Mirrors (2008)
Ja, dit moet wel een va de meest ranzige en brute killings ever zijn in een horrorfilm. De dame in kwestie heeft een evil spiegelbeeld die haar doen en laten kan overnemen. Zodoende zorgt kwade dame dat goede dame haar kaken zover uit elkaar trekt tot het scheurt. Een rood bloedbad is het resultaat. Kijken op eigen risico. Totaal niet sexy.

Nummer 4: Cabin Fever (2002)
Nu wordt het spannend. Nummer 4 is er dan ook weer één die iedereen ranzig vindt. Niet de nakende dame in kwestie, maar wel hoe ze haar benen scheert. Je moet namelijk weten dat deze film handelt over een vleesetend virus die ook de badende dame te grazen heeft genomen. Terwijl ze haar been scheert schraapt ze ook haar vel mee. Enfin. Geen pretje om te zien, laat staan om te horen. Daarom enkel een foto. Ik ben de kwaadste niet.

Nummer 3: Nightmare on Elm Street (1984)
Zou eigenlijk op één moeten staan. Deze badscène kent iedereen namelijk. Toch zijn de nummers twee en één belangrijker, maar dat zometeen. Eerst Nancy. Die is (ook alweer) in slaap gevallen in bad en tussen haar benen vanuit het badschuim verschijnt de hand met messen van Freddy Krueger. “One two, Freddy’s coming fo you”. Je kent de rest.

Nummer 2: Stigmata (1999)
Verslaat Nancy uit Elm Street met verve vanwege de prachtige opnames en sfeer. Bekijk het fragment maar, waarin Patricia Arquette haar eerste stigmata-verschijnselen ervaart (de wonden van Jezus Christus). Sexy onderwateropnames die nogal verontrustend worden. Helaas is het fragment niet te embedden, dus je moet even een uitstapje maken naar YouTube. Tot zo, voor nummer 1!

Nummer 1: Jack Frost (1997)
The world’s most pissed off snowcone! Had je niet verwacht he? Dit is goehoed! Zo over-the-top krijg je ze niet vaak. Jack Frost is een boze sneeuwman. Zelfs in een warm dampend bad duikt hij op. Wat hij vervolgens doet met het arme slachtoffer is niet zo vriendelijk. Overigens niet te verwarren met de gelijknamige familiefilm uit 1998.Kijk en huiver (voor de ongeduldigen: de actie begint op 02’14”):

There you have it. “Maar wacht eens!”, hoor ik je denken. “Waar is Slaughter High in dit rijtje? Of The Toolbox Murders? Of Sheitan, Ghost Son, Bride of Chucky of Carrie?” Ja, er zijn meer films met ass-kicking badscènes. Heel veel meer. Laat de titels dan ook vooral achter in de reacties. Maar weet je, soms moet je keuzes maken. Het is net het echte leven. Ik hoop dat ik je hiermee in elk geval een aantal minuten heb vermaakt.

Nu ga ik in bad.

P.S. Hier mijn lijst op IMDB.

Hieronder een sfeerimpressie van Michael Minneboo, die het begin vastlegde met de camera op zijn mobiele telefoon.

Later kwam ik meer op dreef en maakte ik dit soort prentjes.

Volgend jaar weer!

Ook erg fijn is het nieuws dat deze strip reeks as we speak verfilmd wordt in de US. Het wordt een tv-serie, geschreven en geregisseerd door Frank Daramont (regisseerde eerder juweeltjes als The Shawshank Redemption, The Green Mile en recentelijk The Mist). Dat belooft veel goed. Dat doen ook de foto’s en video’s die zo af en toe worden vrijgegeven op het wereldwijde web.

Daramont is een groot zombiefan en wilde altijd al eens een film maken met zombies. In onderstaand filmpje laat hij weten trouw te blijven aan de traag lopende zombies van zijn grote voorbeeld George Romero. Vette pech dus voor liefhebbers van zombies 2.0 (de rennende variant).

Strompelende zombies dus. Hier krijgen de vertolkers zombieles:

Op IMDB is een deel van de cast al bekend gemaakt. Zie zien we Andrew Lincoln (die gast die verliefd was op Keira Knightly in Love Actually) als hoofdrolspeler Rick Grimes en Dr. Sara Tancredi uit Prison Break, Sarah Wayne Callies als zijn vrouw Lori.

Daramont: “we hope to do for zombies what Mad Men has done for advertisers”. Grootse verwachtingen. Oktober zou de reeks klaar moeten zijn. Ik kan niet wachten. Tot die tijd houdt deze site (inclusief podcast!) me zoet: The Walking Dead podcast.

En om het feest helemaal compleet te maken: het boek uit 200 Pride and Prejudice and zombies wordt óók verfilmd!

Rammbock
Een Duitse zombiethriller

Raaaaaah!

Locatie van dit horrorfestijn was uiteraard bioscoop Tuschinski, waar het al gehuisvest was toen het nog Weekend of Terror heette in de jaren 80. De massa griezelfilmfans die voor de nog gesloten deuren van de bioscoop stonden, draaide zich warm op voorbijrijdende trams (“TRAMHOERRRRRRR”) en ME busjes (The A-Team deuntje). Hè, gezellig.
Met de tickets in de pocket konden we, na een voor lange vertraging zorgende securitycheck bij de ingang, plaatsnemen op het eerste balkon. De perfecte spot, want hier krijg je geen wc-rollen en popcorn op je harses. Het introductiepraatje van initiator Jan ‘Mr. Horror’ Doense was onhoorbaar door de HOERRRRRR- en HOMOOOOOOOO-koren die hem ten deel vielen. Dat we zouden aanvangen met de Spaanse zombiefilm [Rec 2] kon ik nog net uit het kabaal opmaken.

[REC 2] is -duh- het vervolg op [REC], het verrassende kleine meesterwerkje dat in 2007 het wereldwijde horrorpubliek meer dan tevree stelde. En dat ondanks de magere plot: in een appartementencomplex in Barcelona heerst een vreemd virus en wordt daarom hermetisch afgesloten. Het virus blijkt nogal agressief en verandert de geïnfecteerden, een aantal seconden nasterven, in bloeddorstige zombies. En dan is er stront aan de knikker. In deel 1 wordt het geheel op film gezet door een journaliste en haar cameraman die een tv-reportage over de locale brandweer maken en in deel 2 zijn het de camerahelmen van de mobiele eenheid die alles vastleggen.
Helaas verliest dit tweede deel halverwege z’n geloofwaardigheid, terwijl het de weg vrijbaant voor nog een vervolg. Jammer.

Het was mijn ontmaagding wat Night of Terror betreft en hoewel ik op geschreeuw en gegooi voorbereid was, moest ik even wennen. Ongelooflijk, wat een teringherrie. Vier films lang was het geen seconde stil. Elke vrouw is een HOERRRRRRR, elke man is een HOMOOOO, elk busje of klusje krijgt het A-Team deuntje voor z’n kiezen en iedereen moet zijn of haar broek uit, tieten laten zien of neuken. Ik besef dat dit nogal ordinair en platvloers overkomt. En dat is het ook. Maar wat is het leuk!

Een voorbeeld. Hieronder 2 minuten uit de tweede film, The Crazies. Krijg je een indruk:

Knus hè?

Overigens wijkt het verhaal van The Crazies niet gek veel af van [Rec 2], want ook in deze remake van George A. Romero’s klassieker uit 1973 wordt de bevolking van een stadje besmet. Via het drinkwater raakt men geïnfecteerd en gaat men crazy doen, inclusief moordneigingen. Geen slechte film hoor, maar wel erg Hollywood. Lekker veilig allemaal en volgens de bekende clichématige verhaallijntjes. Desondanks een vermakelijke rit en mooie effecten.

Dan is het tijd voor de Scream Queen competitie. Wie kan het meest overtuigend het volgende simuleren: schrik-schreeuw-sterf. Een paar matige pogingen volgden van dappere dames die zich niet van de kaart moesten laten brengen door de oorverdovende hoertirades. Geinig maar tam. Nu weer snel naar de films.

Film drie, het is inmiddels rond vijven, is er wederom één in het zombiegenre (wat bof ik toch): La Horde. Da’s Frans voor de horde. En ja, dat slaat op zombies. Heel veel zombies. Een prima horror die begint als stevige actie-thriller waarin een groepje smerissen wraak willen nemen op een groepje criminelen. Als het virus zijn intrede doet zijn ze geneigd hun vete opzij te zetten en samen te vechten tegen de ondoden. Snoeiharde film waarin het brute geweld de hoofdrol speelt. De zombies zien er pico bello uit en ondanks het flinterdunne verhaal kijkt de film heerlijk weg.

Hierna haakten veel mensen af. De zon scheen al weer vrolijk en men was schor en moe. Ik niet natuurlijk en ga all the way voor de slotfilm: Vampire Girl vs Frankenstein Girl.

Japanse Troma. Mijn god, wat een vage film. Fout fouter foutst en dat had ook wel wat. Na een uur uur had ik genoeg van het rondspuitende bloed, de Japanse giechelmeisjes en slechte special effects en was blij dat ‘ie was afgelopen. Via de vluchtroute werden we naar buiten geloodst (over half uurtje begon de eerste kindervoorstelling alweer) en kregen een promo dvd mee met daarop twee afleveringen van de horror tv-serie Fear Itself. Zal mij benieuwen.

Dat was het. Als een zombie sleepte ik mezelf naar mijn tweewieler en trapte mezelf langs allemaal hoeren en homo’s naar huis. Een unieke ervaring rijker en een uiterst vermakelijke nacht achter de rug. Dit is absoluut een aanrader en count me in voor volgend jaar.

Het Imagine festival speelt nog tot en met 24 april in Kriterion, Amsterdam

Update: een featurette

Enne…dit is evenzo erg. De posters van de tv-serie True Blood en de recente horrordraak Jennifer’s Body. Diepe diepe zucht.

Dit stukkie is overigens een vervolg op dit stukkie, waar ik me ook al opwond over dit trieste fenomeen…