Een schitterende documentaire, temeer omdat het het werk is van een doodgewone fan. George Lucas of Lucasfilm heeft er niets mee te maken. Davdar heeft alle drie de films (van de eerste trilogie) onder handen genomen en ze genieten een enorme populariteit op het net. Helaas zijn ze onlangs van YouTube gehaald, dus nu zijn ze te vinden op het overigens uitstekende Vimeo (in deze volgorde gaat het vaak) of via downloadsites. Ga de drie documentaires zien, want dit zijn absolute musts voor de originele trilogie Star Wars fan.

De film bevat ook shots uit de originele Marvel Comic strip die in 1980 tegelijkertijd met het uitkomen van de film gemaakt werd. Hierin zijn zelfs scenes opgenomen die uiteindelijk niet in de film terecht zijn gekomen. Uniek materiaal dus, zeker anno 2012, nu George Lucas zijn films maar blijft aanpassen en scènes verwijderen of “verrijken”.
Het leuke is dat yours truly dit stripalbum óók in zijn bezit heeft. Hij valt bijna uit elkaar maar ik heb ‘m. Dat wil zeggen, de Nederlandse versie: Revanche in het heelal.

Het scenario is van Archie Goodwin en de tekeningen van de handen van Al Williamson en Carlos Garzon. Een vrij rommelig boekje met veel nagetekende filmstills, maar zeker de moeite waard. Ik vrat het als kind als mierzoete koek! Hieronder een aantal bijzondere pagina’s uit het album.

Oef, Yoda is nog vrij onherkenbaar in 1980

De At At scène

Moge de kracht met u zijn. Het klinkt toch wat lulliger in het Nederlands...

Het Star Wars speelgoed. Ik was er idolaat van. Spaarde ze allemaal. Kenner, je blijft 'r mee spelen!

Blijkbaar ging de film in Nederland op 11 december 1980 in première, hoewel IMDB 18 december beweert.

Samen met de speelgoedgekte werd ook andere merchandising ingezet, zoals deze verzamelalbums met foto's

]]> http://www.mennomail.nl/2012/02/05/building-empire-en-revanche-in-het-heelal/feed/ 1 http://www.mennomail.nl/2011/07/06/het-kleine-grote-boek-van-de-beatles/ http://www.mennomail.nl/2011/07/06/het-kleine-grote-boek-van-de-beatles/#comments Wed, 06 Jul 2011 19:59:22 +0000 Menno http://www.eeuwigweekend.nl/?p=16633 Het komt niet vaak voor dat ik omver word geblazen door een stripboek. Sterker: de laatste keer was bij deel 1 The Walking Dead uit 2003. Afgelopen week gebeurde het me eindelijk weer toen ik de graphic novel van Hervé Bourhis in handen kreeg. Hij schreef en tekende de opkomst en ondergang van The Beatles in Het kleine boek van de Beatles.

Een vierkant formaat met in het midden een gat, alsof het een elpee is, zo ziet het boek eruit. Op de cover de vier koppen van de fab four maal vier. De inhoud is na eerste bladersessie indrukwekkend. 168 Pagina’s zwart wit pagina’s met hier en daar een kleurenprentje. Maar vooral veel tekst. Niet zo vreemd want Bourhis neemt het complete verhaal van niet alleen de Beatles, maar ook de solocarrières van de vier leden onder de loep. Van 1940 tot en met 2009. Dat is 69 jaar Beatles in één bundel. Het ‘kleine’ in de titel mag wel met een slagje om de arm genomen worden.

Fan/liefhebber
Bourhis is een illustrator, wonende en werkende in Bordeaux en naast zijn werk voor verschillende bladen groot Beatles liefhebber. Dat moet ook wel als je zo’n uitgebreid boek vult. De tekeningen in Het kleine boek van de Beatles zijn voornamelijk nagetekende foto’s, albumhoezen en filmstills. Op deze manier is er geen enkele foto te bekennen in het boek. Zelfs de elpees van de Beatles, McCartney, Starr, Harrison en Lennon die Bourhis behandelt zijn met zijn vlotte maar duidelijke tekenstijl vastgelegd.

Voor de Beatles leek, waar ik onder viel, is de graphic novel misschien nog wel interessanter dan voor de fan. Die weet tenslotte veel, zo niet alles al. In mijn geval las het weg als een jongensboek. Ik kende natuurlijk wel de muziek van de Beatles en ik wist wie de leden waren en een beetje wat ze uitgevroten hebben, maar daar hield het wel zo’n beetje bij op. Dat de vier jongen muzikanten bijvoorbeeld officieel als de Beatles bestonden van 1960 tot 1970 was nieuw voor me. Bizar om te beseffen dat toen de jongens stopten met de band, ze allemaal pas eind twintig waren. En dan heb je al in een van de grootste en invloedrijkste band van de wereld gezeten.

Gedetailleerd
Bourhis beschrijft in Het kleine boek van de Beatles elk detail, elk album, elke scheet van elke Beatle. Alles is er in terug te vinden, keurig gerangschikt op jaar. Hij is fan, maar laat zijn eigen mening goed doorschemeren, wat het een persoonlijk relaas maakt. Het is zijn versie van het Beatles verhaal. En zoals met elke biografie is ‘ie nooit af. Zo kon Bourhis, die in zijn boek tot 2010 ging, niet meer documenteren dat McCartney in 2011 weer gaat trouwen en een nieuw album uitbrengt. Wellicht voor latere edities.

Laten we er even doorheen bladeren.

Lees dit muzikale boek dat Uitgeverij Oog & Blik nu ook in Nederland uitgaf. Ik ga The Beatles weer opzetten.

De actualiteit was niet de enige reden dat ik dit boek deze week las, ik was al groot fan van het tekenwerk van Milan Hulsing, die ook illustreert voor het tijdschrift en mijn lijfblad Schokkend Nieuws. De in Caïro wonende en werkende tekenaar heeft een schilderachtige, losse en bijna abstracte stijl die mij erg aanspreekt. De tekeningen in Stad van klei lijken met een snelle losse pols op het papier gezet, maar zijn wel degelijk doordacht. Kijk maar eens door je wimpers en je zult fotografische nauwkeurigheid waarnemen met prachtig schaduwwerk in de gezichten.

Los van de tekenstijl en de link met de huidige situatie in Egypte is het verhaal ook sterk. Hoofdpersoon Salem, een ambtenaar, beraamt een plan om geld te innen op basis van politiesalarissen uit het stadje Khaldiya. Het fictieve stadje Khaldiya, that is. Een meesterlijk idee, want “het departementsarchief staat vol met stadjes met dat soort namen. En niemand die die plaatsen ooit heeft gezien”. En terwijl Salems bankrekening groeit krijgt hij het steeds moeilijker om aannemelijke redenen te verzinnen om geld op te vragen.
Om enig zicht op de infrastructuur en locaties in deze fictieve stad te krijgen, bouwt hij ‘m in zijn geheel na in zijn appartement. Met klei. De grens tussen de werkelijke en de nepwereld wordt steeds schimmiger en Salem verliest zichzelf steeds meer.

De graphic novel (sjiek woord voor stripboek) is gebaseerd op het boek Al-Khaldiya (Over the Bidge) van de Egyptische schrijver Mohamed El Bisatie en werkt uitstekend in de grafische vorm. Zo heeft Hulsing gekozen voor een grauw en grijs kleurenpalet voor de wereld van Salem de ambtenaar en een geelbruine en (hoe kan het anders) klei-kleurige stijl voor de wereld van Salem de corrupte politie-inspecteur.

Kortom: een sterk verhaal over sociale ongelijkheden en smerige smerissen dat voor een deel laat zien waartegen de bevolking van Caïro vorige week in opstand kwam. Tel hier de uitmuntende tekenstijl van Milan Hulsing bovenop en je hebt een boek van goud te pakken.

En zo blader je er in 52 seconden van achter naar voren doorheen:

Stad van klei – Milan Hulsing
Oog & Blik/De Bezige Bij
144 pagina’s, 19,90 euro’s

(Hier de eerste drie afleveringen)

Benieuwd naar de fragmenten die hierboven genoemd worden? Een groot deel is hieronder te zien:

David Bowie speelt My Death. Let op de traan rond de vijfde minuut:

He-Man leader:

Een liedje uit De Familie Knots. Alles was eigenlijk leuk:

Niels Holgersson. Mijn god, wat vreselijk om nu terug te zien:

Dr. Snuggles. Djies, die hoge kinderstemmetjes. Doet gewoon pijn aan de oren!

Rembo en Rembo. Heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Scènes als deze dus:

Een van de vele geweldige shots uit La Haine. Waar is de camera in de spiegel? Zo zit de film vol met cinematografische hoogstandjes:

Fragmentje uit MTV Most Wanted met de onvolprezen Ray Cokes. Wat mis ik zoiets authentieks op tv tegenwoordig:

Bottom. Need I say more?

De engste scene uit The Shining:

Fragment uit The 18 Bronzemen. Een kung-fu film uit 1976. Zag ‘m als kind en bleef voor altijd hangen:

Een videoclip van de ADHD’er David Lee Roth is altijd een spektakel. Hier Just a Gigolo:

Trailer van Star Wars episode V: The Empire Strikes Back. De beste van de drie:

Hier twee schetsen en een eerste oipzet van de eerste cover: The Man Who Sold The World.

En hierna ga ik de strip maken. Waarom ligt hij daar als vrouw verkleed? Waarom een ruitenheer in zijn hand? Waarom de rest van het kaartenpak op de grond? Wie is de dame in het fotolijstje rechts?

Mijn Bowie-documentatie:

Enfin. Ik vermaak me wel de komende twee jaar (dat heb ik me gegeven). Bowie maakte in zijn carrière 26 solo albums en dan heb ik de live albums niet meegerekend. En de twee Tin Machine albums. En de soundtracks en verzamelaars.

Op 7 december 2010 verscheen een interviewtje met mij in de VPRO Gids. Hier een scan (klik voor groot), gevolgd door een uitgebreidere FAQ.

1. Wat houdt het Bowie-project precies in?
Ik ben van plan om van elke platenhoes van David Bowie een strip én covertekening te maken. In het uiteindelijke boek komt op de linkerpagina de strip en op de rechterpagina de cover. Full-color. De strip vertelt beknopt en geheel op eigen wijze de totstandkoming van de cover. Op waarheid gebaseerd, maar met eigen inbreng.

2. Hoe ben je op het idee voor dit project gekomen?
Ik ben al fan van Bowie sinds mijn elfde, toen ik in 1987 de film Labyrint (Jim Henson) zag. Hierin speelde Bowie de gemene Goblinkoning. Datzelfde jaar kwam zijn album ‘Never Let Me Down’ uit, achteraf zijn slechtste plaat aller tijden, maar ik was toen verkocht. Ik ging me in de man verdiepen, huurde boeken van de bieb, maakte een werkstuk en nam alle Bowie elpees van mijn oom op op cassettebandjes. Sindsdien ben ik obsessief fan. Ik koop, zie, lees en luister alles wat Bowie is. Inmiddels wat minder fanatiek, maar nog altijd intrigeert de man mij. Zijn muziek is subliem en hijzelf is een intelligente en interessante persoonlijkheid. Aangezien tekenen een andere hobby van mij is, besloot ik een paar maanden geleden zijn hoezen maar eens te verstrippen.

3. Er zijn nogal wat covers; hoe pak je dit in godsnaam aan?
Klopt. Bowie heeft tot nu toe 26 studioalbums gemaakt, plus een groot aantal live platen, soundtracks en twee ‘Tin Machine’ (zijn hobbybandje) albums. Ik begin gewoon. Eerst de albumhoes, dan de totstandkoming in stripvorm, met zo veel mogelijk links naar de tracks op dat album. Verder leg ik mezelf geen grenzen op. Alles mag en alles kan. Ook in tekenstijl. Zo zou ik zomaar het camerastandpunt van een albumhoes kunnen wijzigen. Of de actie 2 seconden later laten plaatsvinden. En als ik Bowie in een strip een strontvlieg wil laten zijn, dan doe ik dat. Mag jij raden over welke albumhoes ik het dan heb.

4. De cover van ‘The Man Who Sold the World’, is de eerste die door je verstript is, waarom heb je besloten met deze cover de spits van het project af te bijten?
Het is zijn tweede plaat en die hoes intrigeert me. Hij ligt er op een bank met lang haar en een lange jurk aan. Waarom een ruitenheer in zijn hand? Waarom de rest van de speelkaarten verspreid over de grond? Wie is de dame in het fotolijstje rechts? Die antwoorden geef ik in de strip.

5. Zijn je ‘striptuele interpretaties’ van de covers op feiten gebaseerd?
Voor het grootste deel wel. Ik kan niet om de bestaande cover heen. Het verhaal erachter verzin ik zelf. En misschien verstop ik ook wel wat fictieve elementen in mijn versie van de cover.

6. Waarom leent het personage David Bowie, in het bijzonder zijn covers, zich goed voor een strip?
De covers van Bowie zijn altijd al bijzonder geweest. Ze vertellen een verhaal. Ze verrassen, verbazen en stellen vragen. De persoon Bowie was natuurlijk zelf ook jarenlang zo vaag als het maar kon. Heel de jaren ‘70 verstopte hij zich achter verschillende maskers en alter-ego’s in de meest kleurrijke verschijningen. Dat is heerlijk om te tekenen!

7. Wanneer moeten we naar de winkel snellen voor het uiteindelijke album?
Ik heb mezelf twee jaar gegeven, maar ik vrees dat het langer gaat duren. Ik doe het in mijn vrije tijd en voor de lol (tenzij er een geïnteresseerde uitgever is die me sponsort). Ik hoop dat Bowie het boek zelf ook nog kan inzien. Hij is nu 63 jaar, dus dat moet te doen zijn.

8. Is de uiteindelijke album alleen leuk/interessant voor David Bowie fans en muziekliefhebbers?
Vooral Bowie-fans zullen smullen, maar omdat ik mijn eigen fantasie er ook op loslaat is het ook interessant voor de algemene strip- en muziekliefhebber. Het is de bedoeling er een groot koffietafelboek van te maken, vol met verschillende stijlen en tekenexperimenten. Dat moet ook een groot deel van kunstminnend Holland beroeren.

9. Kunnen we het project volgen?
Jazeker, op deze site zijn de vorderingen te volgen: http://bowie.mennomail.nl

Ook erg fijn is het nieuws dat deze strip reeks as we speak verfilmd wordt in de US. Het wordt een tv-serie, geschreven en geregisseerd door Frank Daramont (regisseerde eerder juweeltjes als The Shawshank Redemption, The Green Mile en recentelijk The Mist). Dat belooft veel goed. Dat doen ook de foto’s en video’s die zo af en toe worden vrijgegeven op het wereldwijde web.

Daramont is een groot zombiefan en wilde altijd al eens een film maken met zombies. In onderstaand filmpje laat hij weten trouw te blijven aan de traag lopende zombies van zijn grote voorbeeld George Romero. Vette pech dus voor liefhebbers van zombies 2.0 (de rennende variant).

Strompelende zombies dus. Hier krijgen de vertolkers zombieles:

Op IMDB is een deel van de cast al bekend gemaakt. Zie zien we Andrew Lincoln (die gast die verliefd was op Keira Knightly in Love Actually) als hoofdrolspeler Rick Grimes en Dr. Sara Tancredi uit Prison Break, Sarah Wayne Callies als zijn vrouw Lori.

Daramont: “we hope to do for zombies what Mad Men has done for advertisers”. Grootse verwachtingen. Oktober zou de reeks klaar moeten zijn. Ik kan niet wachten. Tot die tijd houdt deze site (inclusief podcast!) me zoet: The Walking Dead podcast.

En om het feest helemaal compleet te maken: het boek uit 200 Pride and Prejudice and zombies wordt óók verfilmd!

De strip gaat over Chatroulette en is letterlijk voor de lens van de webcam tot stand gekomen. Van potlood tot inkt. Onder de strip een screenshot van een uiterst vriendelijke dame uit Rusland. Zo kan het dus ook, heren!

Klik voor een groter formaat!

En the making of:

Hier deel 1.

Vanaf vandaag ben ik weer aan het tekenen geslagen. Mijn leven in stripvorm dus. Hieronder deel 1 van zoveel. Het was leuk om weer te doen. Had sinds begin 2007 niet meer écht getekend. Enjoy!

Klik voor groter formaat!

De Lijn is een amateurstripblad dat zich richt op jonge tekenaars met het accent op de verhalende  strip. Prachtig natuurlijk dat er in deze moeilijke tijd voor strips nog een papieren podium bestaat voor beginnende auteurs die wat anders pogen te maken dan cartoons of strookstrips. Hulde ook voor de prachtige cover (Aimée de Jongh), net als de rest van de vormgeving en thematiek een ode aan de Amerikaanse SF-comics uit de jaren ’50.

Gemiste Lijn
Helaas is niet alles perfect aan De Ruimtelijke Lijn. Zo opent het blaadje met een dodelijk saaie strip van tekenares Linda van Bruggen, die 4 pagina’s uittrekt om plaatjes te tekenen bij het nummer ‘Astronaut‘ van Spinvis. Afgezien van het feit dat dit niet bijster origineel is, voegen de plaatjes ook niks toe aan de songtekst. Het zijn letterlijke visualisaties, precies zoals je het zelf voor je zou kunnen zien. Maak het dan wat spannender door te spelen met beeld en tekst.

Ook de strip ‘Laatbloeiers’ van Roderick Leermakers leest niet prettig weg. Een verhaal dat van de hak op de tak springt, verbeeld door drukke houterige tekeningen. En de 18-jarige Yannick Schueler weet met zijn nog gebrekkige tekenkunst de clou van zijn stripverhaal niet duidelijk in beeld te brengen en laat de lezer gissend achter.

‘Da cuique suum’, door Emma Ringelberg (tekeningen) en Yannick Schueler (tekst). In al zijn rommeligheid toch een sympathiek verhaaltje

Rake Lijn
Gelukkig is er ook veel moois te zien in De Ruimtelijke Lijn. Zo is het verhaal ‘Contact’ van Martijn van Santen de absolute uitschieter van dit nummer. Prachtige tekeningen en een verhaal dat je potverdrie een traantje doet wegpinken. Knap. Ook de summiere bijdrage van Stephan Brusche, ‘Moon thriller’ is weer een plaatje. Net als in voorgaande edities is er in De Ruimtelijke Lijn tevens plek voor een samenwerking tussen een gevestigde en een beginnende artiest. Ditmaal Niwi en Hendrik J. Vos. Het resulteerde in een viertal fraaie pagina’s.

Een pagina van ‘Contact’ van Martijn van Santen

En zo zijn er nog een stuk of zes verhalen te lezen. Wisselend van kwaliteit, maar dat is te verwachten bij een amateurstripblad. En dat geeft ook helemaal niets, want met die bril op, lezen de verhalen prima weg en let je minder op schoonheidsfoutjes. Bindende factor is het aanstekelijke enthousiasme dat van de pagina’s spat. Stuk voor stuk hebben de auteurs hun hart en ziel in de pagina’s gestopt en dat is mooi om te zien. Alleen daarom al lees ik De Lijn, al 6 nummers lang, met ontzettend veel plezier.

De Ruimtelijke Lijn is in de betere stripwinkels in Nederland verkrijgbaar. Bestellen via de site kan natuurlijk ook.

Ik deed dit jaar voor de derde keer mee en net als vorige keren heb ik geen 24 pagina’s volgekregen. Sterker: ik haalde de 24 uur niet eens. Na 20 uren besloot ik de boel de boel te laten en naar huis te gaan. Te moe, te ongeïnspireerd, te afgeleid (veel te gezellig zoiets!) en te weinig zin. Hulde en respect dan ook voor de lieden die het wél volhielden. Een rijk geïllustreerd verslag van het evenement maakte Michael Minneboo op zijn site.

Afgehaakt of niet, ik krabbelde wel 9 stroken van mijn met Maarten Janssens verzonnen stripcreatie Zombieshit (werktitel) vol. Grappig bedoelde strookjes over een zombietje in een post-apocalyptische wereld.

Of dit concept geslaagd is mag jij zelf bepalen: