Home

Displaying Category 'Persoonlijk'

16 mei 2012
Posted by Menno, and filed under Literatuur, Persoonlijk

2 juni is het VPRO Boeken Festival in de Nes in Amsterdam. In aanloop naar dit festival komen op de interne pagina van de VPRO medewerkers aan het woord over boeken en schrijvers. Vandaag was het mijn beurt. Tevens exclusief op Mennomail.nl!

Menno Kooistra, webbeheerder VPRO Digitaal en striptekenaar.

Wat is je favoriete boek en waarom is dit je favoriete boek?
Dat zijn er veel. Het meeste indruk hebben 1984 en Cristianne F: Wir Kinder vom Bahnhof Zoo en Ik, Jan Cremer gemaakt.Ik ben vooral een fervent lezer van graphic novels, of beter: stripboeken, want het zijn natuurlijk gewoon strips. En dan niet de Astrixen en Lucky Lukes, maar een boek als Blankets van Craig Thompson. Een aangrijpend autobiografisch verhaal over een ontluikende eerste liefde in het winterse landschap van Wisconsin. Ook is de uitgebreide reeks The Walking Dead zeer mooi, over een groepje overlevers in een wereld vol levende doden. Inmiddels ook verfilmd als tv-serie, maar die haalt bij lange na niet de spanning en survivalhorror van de strip en vertelt ook een ander verhaal. En de meesterverteller en tekenaar Peter Pontiac heeft de beste graphic novel van ons land gemaakt: Kraut, een open brief aan zijn overleden vader die “fout” was in de oorlog. Toch, als ik één boek moet kiezen is dat 1984. Heb ‘m denk ik zo’n vijf keer gelezen. De verontrustende visionaire vertelling van Orwell is zo scherp en zo ongelofelijk boeiend en leest heerlijk weg.

Van welk boek heb je spijt dat je het opengeslagen hebt?
Ik heb veel boeken opengeslagen die tegenvielen. Dan ga ik gewoon niet verder. Het leven is kort genoeg en er is teveel. NEXT dus.

Welke zin uit een boek vind je de mooiste of is je het meest bijgebleven?
Een lekker optimistisch stukje uit 1984:
“We shall abolish the orgasm. Our neurologists are at work upon it now. There will be no loyalty, except loyalty towards the Party. There will be no love, except the love of Big Brother. There will be no laughter, except the laugh of triumph over a defeated enemy. There will be no art, no literature, no science. When we are omnipotent there will be no need of science. There will be no distinction between beauty and ugliness. There will be no curiosity, no enjoyment of the process of life. All competing pleasures will be destroyed. But always—do not forget this Winston—always there will be the intoxication of power, constantly increasing and constantly growing subtler. Always, at every moment, there will be the thrill of victory, the sensation of trampling on an enemy who is helpless. If you want a picture of the future, imagine a boot stamping on a human face—forever.”

Met welke schrijver zou je 24 uur opgesloten kunnen/willen zitten in één ruimte?
Met veel Nederlandse striptekende jeugdhelden ben ik inmiddels bevriend sinds het uitbrengen van mijn eigen stripbundel Bloeddorst in 2007, waarin meer dan dertig tekenaars en scenaristen een kort horrorverhaal publiceerden. Dat was dancing with the big boys en een mooie ervaring. Die “wens” is dus inmiddels vervuld. Misschien is een avondje borrelen met Cristiane F wel interessant; heb genoeg vragen aan haar.

Als ik zelf een boek zou schrijven zou het gaan over…
Een horrorstripbundel. Maar dat heb ik al gedaan. Ben momenteel bezig met het tekenen, samenstellen en bouwen van een iPad app voor Bloeddorst, samen met vrienden. Daarnaast wil ik een groot koffietafelboek uitbrengen met daarin alle getekende albumhoezen van David Bowie en de (deels fictieve) totstandkoming daarvan verstript.

5 mrt 2012
Posted by Menno, and filed under Nieuwe media, Persoonlijk

Iedereen heeft bij het openen van zijn of haar webbrowser wel een aantal vaste sites die hij/zij altijd frequenteert.
Ik wel.

Hieronder een vijftal sites die ik standaard elke dag bezoek. Doe je mee? Welke vijf sites vereer jij dagelijks met een bezoek? Facebook en Twitter tellen niet mee.

Schlijper.nl
Een dagelijks kijkje in de mooiste stad van Nederland. Thomas Schlijper fotografeert Amsterdam elke keer weer op z’n interessantst.

Cinema Sewer online journal
De Amerikaanse Robin Bougie is een viezerik. En een begenadigd tekenaar. De combinatie levert leuke blogposts en lekkere vieze tekeningetjes op.

This isn’t happiness
Een plaatjesblog, zoals er zo velen zijn. Maar de selectie van Peter Nidzgorski spreekt me erg aan.

NOS Nieuws
Voor mij de beste nieuwssite. Let wel, niet de chaotische nos.nl he, maar nos.nl/nieuws. Prettig ook de audio- en videofragmenten uit het tv- en radiojournaal.

Vimeo
De arty variant van YouTube, met een betere player en interessantere inhoud. Elke dag de beste korte films en clips. Het feit dat ik zelf een betaalde account heb en regelmatig upload speelt ook mee.

Nu jij!

 

Tags:
10 mei 2010
Posted by Menno, and filed under Foto, Persoonlijk

Gister was het mei. Vandaag ook, maar gister was het zondag. Een zondag in mei moet zonnig en zomers zijn. Ook al is het lente. Dat hoort gewoon. Helaas was het gister koud en herfstig. En lagen er geen bladeren op de koude straatstenen, maar bergen vuilnis. Het passeert. Ondergetekende toog met zijn eega en baby de straat op op zoek naar iets zonnigs. Vrolijks. Warms. Liefdevols. Iets meis.

Weinig warmte hier

Deze filmposter van Zwartboek is er ook niet vrolijker op geworden (wel cool overigens).


Hier dan! Twee tortelduifjes op de hoek Sarphatipark- Eerste Jan Steenstraat? Nope. Mannetjes die elkaar de kleine hersenpan inpikken.


Dan het park maar in. De rommel en stank achterlatend.


Met je geliefde op een bankje zitten? Vergeet het maar. Zwaar bewaakt. Zonder brood geen toegang.

De hoop bijna opgevend stuitten we op een morsig tiepje met zakken broodkruimels die wel toegang kreeg tot een bankje. We stonden erbij en keken ernaar toen een dappere moeder eend en haar enige nog levende kindje vochten voor hun leven tussen tientallen lompe duiven die alsmaar de stukjes brood voor hun snavels wegkaapten. De man streek over zijn hart en beroerde de onze toen hij speciaal voor de kleine rakker een flink stuk brood reserveerde en ervoor zorgde dat hij alleen kon toehappen.

Liefde gevonden!
En zo werd Amsterdam op een kille stinkende meizondag toch nog warm.

11 dec 2009
Posted by Menno, and filed under Film, Persoonlijk, Recensie

Het is gebeurd. Gister heb ik The Box gezien, de derde film van Richard Kelly, de boy wonder die in 2001 de cultklassieker Donnie Darko maakte. Niet alleen een wereldwijd bejubeld meesterwerkje, ook mijn persoonlijke filmfavoriet tot nu toe. Na de flop en immense tegenvaller Southland Tales uit 2006, kwam in 2009 dan eindelijk The Box uit. En deze had alles mee om weer net zo intrigerend te zijn als Donnie. Je begrijpt dat ik dan ook een tikkie nerveus was toen de film aanving.

The Box

Een film van Richard Kelly is nooit zomaar een film. Ze zijn gelaagd en intelligent en zetten je aan het denken. Zo ook The Box. De film is gebaseerd op het 6 pagina’s tellende verhaal Button, Button van Richard Matheson, die in 1986 reeds werd verfilmd voor televisie als episode van de Twilight Zone reeks. Bij de meeste mensen gaat er dan wel een belletje rinkelen. De plot verhaalt over een stel, Norma en Arthur, in financiële crisis die op een dag een pakketje zonder afzender op hun stoep zien liggen. Het blijkt een doos te zijn met daarop een knop. De bezorger, Arligton Steward, die die middag langs komt, laat Norma weten dat als ze de knop indrukt er twee dingen gebeuren: iemand op de wereld die ze niet kent zal sterven én ze ontvangt 1 miljoen dollar, belastingvrij. En dan begint het dilemma. Kun je de last dragen een moord op je geweten te hebben? Valt dat te compenseren met 1 miljoen dollar?

The Twilight Zone, episode Button, ButtonDe Twilight Zone aflevering, die overigens in zijn geheel online te bekijken is, eindigt met de vrouw die op de knop drukt en een tweede bezoek van meneer Steward die het stel het geld overhandigt, de doos weer meeneemt en hen verlaat met de woorden: “The button unit will be reprogrammed and offered to someone else, with the same terms and conditions. I can assure you it will be offered to someone whom you don’t know”. Het moge duidelijk zijn dat het stel zich nu realiseert dat zij wel eens de volgende kunnen zijn die sterven.

In The Box gebeurt grotendeels hetzelfde (hier speelt ook de zoon een rol), maar dan zijn we pas een half uur verder en sluit akte 1 af. Aktes 2 en 3 gaan vervolgens over de consequenties van de daad en het “verhaal” achter deze vreemde meneer Steward. Geloof me als ik zeg dat de film goed is. Erg goed. Maar dat moet je zelf ervaren. Ik ga nu wel wat zaken uit de doeken doen en proberen uit te leggen WAAROM The Box zo goed is, maar niet zonder eerst te waarschuwen voor spoilers. Komt ‘ie:

VANAF HIER SPOILERS!
Lees niet verder als je de film nog wilt zien en verrast wilt worden!

Arlington Steward (Frank Langella) in The BoxJa? Alles veilig? Mooi, dan kunnen we verder. Wat kunnen we maken van Kelly’s versie van The Box?
In elk geval kunnen we de optie wegstrepen dat Steward een ziek, moordend mannetje is die graag speelt met de gevoelens en gewetens van mensen, een aanname die open blijft na het zien van de Twilight Zone aflevering. In Kelly’s versie is hij niemand minder dan de dood. Het is zo simpel als dat. En al die dozen met knoppen staan voor niets anders dan het einde van de wereld. Denk er eens over na: als iedereen maar op een knop gaat drukken en iemand anders vermoord, enkel om er zelf financieel beter van te worden, dan is het einde van het menselijk ras snel in zicht.

De hel, dat zijn de anderen
Het ligt er, als je er op let, zelfs erg dik bovenop. De film zit namelijk vol met verwijzingen naar dit scenario. Belangrijk is Jean-Paul Sartre, de Franse schrijver die in 1944 het existentialistische toneelstuk No Exit schreef. Hierin stelt hij: ‘L’enfer, c’est les autres’, ofwel ‘De hel, dat zijn de anderen’. In dit toneelstuk zien we drie mensen die voor altijd opgesloten zitten in een kamer (de hel), met enkel een gesloten deur. Stuk voor stuk martelen ze elkaar door het ophalen van pijnlijke herinneringen, zonden en wensen. The Box verwijst hier een aantal keer naar: De vrouw van het stel, onderwijzeres Norma, behandelt No Exit tijdens een college, samen met haar man Arthur bezoeken ze het toneelstuk en later staat op hun beslagen autoruit geschreven: ‘no exit’. De hel, dat zijn de anderen. Maar wie zijn dan de anderen? En wat heeft meneer Steward/de dood ermee te maken? Alles.

No exit

Arlington Steward was namelijk een oud-collega van Arthur bij NASA. Hij werd ooit door de bliksem getroffen (hij mist zijn kaak, een pretty creepy beeld, zoals je hierboven kunt zien) en kan sindsdien communiceren met “hen die de bliksem beheren”. De ‘anderen’ in de film zijn dan ook de mensen om Norma en Arthur heen, die zich ineens vreemd gedragen. Ze krijgen bloedneuzen en zielloze uitdrukkingen. Het zijn de “employers” van meneer Steward, zoals hij ze noemt. Sja, wat we hier van moeten maken, ik weet het niet. Misschien kunnen we stellen dat het buitenaardse wezens zijn die via meneer Steward de mensen controleren. De doos met de knop is een test om te kijken hoe ver de mens gaat.

Een employer in The Box

Ah, daar zijn de portals weer!
Net als in Donnie Darko hebben we ook in The Box weer te maken met het fenomeen reizen in ruimte en tijd middels ‘portals’. Het lijkt een fascinatie van Richard Kelly te zijn. Op een gegeven moment in de film -de doodenge scène in de bibliotheek- zien we Arthur geconfronteerd worden met drie portalen, gevisualiseerd als drie eh…zwevende deuren van water. Slechts één leidt naar verlossing. Eerdere hints in de film leerden hem dat nummer twee om wat voor vage redenen de juiste keuze was, dus hij gaat voor portal nummer twee en stapt in het water. Het volgende moment zien we Arthur boven zijn vrouw hangen in hun slaapkamer. Hij letterlijk in het water. Een paar seconden later valt hij naar beneden, samen met de duizenden liters water. De vraag is nu: was het de juiste keuze of niet?

Water in The Box

Het kan niet anders dan dat dit een religieuze betekenis heeft. Arthur is gedoopt en heeft een glimp van het hiernamaals gezien. En de dame die hem de portalen liet zien laat er ook geen onduidelijkheid over bestaan. Als dit geen referentie is naar Da Vinci’s Laatste Avondmaal…

Portalen in The Box
Ter vergelijking: (zie de drie ramen op de achtergrond)

We zijn gedoemd, of niet?
Het valt niet te ontkennen dat Kelly het idee van Button, Button heeft aangegrepen om het verhaal te vertellen van de gedoemde mensheid. We zijn ten prooi gevallen aan hebberigheid en moord (door op de knop te drukken) en er is geen uitweg meer (no exit). De hel, dat zijn de anderen. Kelly waarschuwt, wat nog eens wordt benadrukt tegen het einde als Steward Sartre weer citeert:  “Er zijn twee manieren om de kamer te betreden: vrij en niet vrij. De keuze is aan ons”.

The Teleporting ManIs de theorie dat geld de bron van al het kwaad is, dan de enige conclusie die we uit The Box kunnen trekken? Wat dacht je van de theorie dat de vrouw het grootste kwaad is op deze aarde? Tenslotte was het Norma, een vrouw, die op de knop drukte en daarmee uit hebberigheid een moord verantwoordde. En was het niet de vader die zijn zoontje Walter redt door zijn vrouw dood te schieten en zijn zoon te behoeden de rest van zijn leven in stilte en duisternis te leven? Juist. Walter leest in de film ook een comic, getiteld ‘The Teleporting Man’; papa wordt ook geteleporteerd en redt zijn zoon. Een superheld!

Het is echter aannemelijker dat Kelly de aard van de mens wil blootleggen. Hij wil kijken of de mens echt zo rot is als dit doemscenario vertelt. Waarom wordt er bijvoorbeeld veel aandacht besteed aan de misvormde voet van Norma, dat een resultaat is van een foutje met een röntgenapparaat? Een antwoord lijkt te liggen in de HREM, de handleiding die Arthur in zijn handen krijgt ergens halverwege de film. HREM staat voor ‘Human Resource Exploitation Manual’ en het boekje toont de werking van de doos, de employers, de tests en de portalen. In de wetenschap staat HREM voor ‘High Resolution Electron Microscopy’ wat inhoudt dat de techniek gebruikt kan worden om via hogere resolutie röntgenstraling een verfijning van een model te verkrijgen. In deze context kun je zeggen dat het experiment met de doos de absolute kern van de mens bloot wil leggen. Door de mens heen kijken om te testen wat hij zal doen als er een doos met een knop voor hem staat.

HREM

Enfin. Zo zit de film vol met aanwijzingen, links, suggesties en knipoogjes. En wat betekent dit schilderij bijvoorbeeld? Van wie is het? Wat wordt er afgebeeld?

Schilderij in The Box

Ach, en zo is alles ook weer te ontnuchteren en te verklaren door het citaat van Arthur C. Clarke dat in de film opgelezen wordt: “Any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic”. Niet te onderscheiden van pure magie dus. Sja.

Ga de film zien. Echt. Al is het alleen maar om het prachtige production design: de film speelt zich af in 1976 en dat is tot in de puntjes verzorgd. Hulde! En dan heb ik het nog niet eens gehad over de soundtrack. Die is geschreven door Win Butler, Regine Chassagne en Owen Pallet, drie leden van de Canadese band The Arcade Fire.  Een prachtige score die af en toe het niveau van The Shining soundtrack evenaart. Brrr, eng en schitterend tegelijk! En over The Shining gesproken: de sfeer uit die film komt erg dichtbij in The Box. Stanley Kubrick moet een grote inspiratiebron zijn geweest. Net als Alfred Hitchcock en David Lynch. Aan dat rijtje kan wat mij betreft nu definitief ook Richard Kelly worden toegevoegd.

The Box verschijnt als het goed is op 4 februari 2010 in de bioscoop hier in Nederland, maar dat is nog maar afwachten. Kijk ook even op de website van The Box, die net zo intrigerend is als de film. En meer antwoorden vind je wellicht ook op de bijbehorende site www.youaretheexperiment.com. Overigens heb ik veel gehad aan de interpretaties van Nelson Carvajal op zijn blog en het discussieforum op IMDB.

10 aug 2009
Posted by Menno, and filed under Audio, Persoonlijk, TeeVee

Ergens in 1988 liep ik als 12 -jarige snotneus rond met een taperecorder. Alles wat een dag lang mijn pad kruiste werd op de cassettebandje opgenomen. Zo werd het geluid van een lopende kraan, een sluitende rits en een piepende cavia vereeuwigd, maar ook nam ik de gewone dagelijkse gesprekken tussen mijn ouders en geluiden op in huize Kooistra. Erg bijzonder om weer terug te horen zo’n 21 jaar later.

TVOok speciaal zijn de flarden van televisieprogramma’s die ik opnam. Meerdere malen zapte ik langs onze 16-kanalen tellende televisie met Play en Record op de taperecorder ingedrukt. Het levert, zeker in retrospectief, een fraai tijdsbeeld op. Liedjes van toen, reclames en opvallend veel tekenfilms; het was zeker in de ochtend dat ik het allemaal opnam.

Luister mee! Televisie anno 1988!
(met excuses voor de overal doorheen tetterende parkiet)

Fragment 1, waarin ik de animatieserie M.A.S.K. en de debuutsingle ‘Perfect’ van Fairground Attraction herken. Misschien ook een stukje Scooby Doo? Wat herken jij?

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Fragment 2. Wat is dat eerste stuk? Een make-over programma? Toen al? En ach, daar zul je Mel & Kim hebben. En wat is die cartoon? Heathcliff wellicht? Het fragment eindigt met ‘Stay on these roads’ van A-Ha.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

mel and kim

Fragment 3. “Temperatuur is goed. Wasmiddel is fout. Voor zulke mooie dingen moet u Dreft hebben”. Prachtig! En wie is de man aan het begin? Fred Oster? Willibrord Frequin? Zeg het me!

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

En tot slot fragment 4. Ja! Dat is He-Man! “By the power of Grayskull!” Wat horen we verder? Een Blue Band reclame, de ‘European Top 40′ en de ‘Supertimeclub’? Wat was dat? En weer cartoons. Maar welke. Het eindigt in elk geval met Jem.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

he-man

6 jul 2009
Posted by Menno, and filed under Persoonlijk

Ik woon in Amsterdam. In de De Pijp te Oud Zuid. Met veel genoegen overigens. Het is een verdomd mooi wijkje. De Pijp was voorheen een arbeiderswijk, maar is al een flink aantal jaren bezig te veryuppen. Langzaam aan overspoelen tweeverdieners de voorheen verwaarloosde en later flink gerenoveerde panden, die overigens niet goedkoop meer zijn. Een huis van 400.000 euro is eerder regel dan uitzondering bij ons in De Pijp.

yupDe yup staat voor young urban professional en volgens de Van Dale betreft het een jonge, stedelijke carrièremaker. Eigenlijk val ik hier dus ook onder, als eh ja, jonge, stedelijke carrièremaker. Laat ik de hier nevenstaande tekst die ik ergens bij mij om de hoek aantrof dan ook maar even vergeten.

Nee, het gaat mij om die andere yup. Die rijke. Die ballerige. Laten we ze maar even Lullo’s noemen. Tenslotte kan ik die huizen ook niet betalen. Ik huur dan ook als een van de laatsten der Mohanikanen in de Pijp. En mijn huis is verre van gerenoveerd. Nee, die Lullo’s, daar wil ik het even over hebben. Die hebben namelijk allemaal een scooter onder hun reet. En die scooter, díe irriteert mij.

scooter

Want die scooter maakt ten eerste een enorme bak herrie.Van dat vervelende monotone kutgeluid wat ervoor zorgt dat je gesprekken moet staken en de slaap niet kunt vatten. En als je er nu een beetje snel mee kan gaan, maar een kleuter haalt ze nog in op z’n driewieler. Ten tweede gaat altijd, maar dan ook altijd het alarm af. Ze zijn nogal populair onder Lullo’s, dus er moet een beveiliging op. Drie kettingen voldoen blijkbaar niet meer. En bij het minste briesje gaat het alarm al af. Duurt een minuut. Ten derde parkeren de Lullo’s hun scooter midden op de stoep. Bewijs? Heb ik voor je:

yup2

En kijk, dat is allemaal niet zo’n hele grote ramp, als het bij een paar van die veredelde puchjes per dag bleef, maar het lijkt wel of het een hype van jewelste is onder Lullo’s, want de scootershops schieten als paddenstoelen uit de grond hiero. Het is een af- en aanrijden van scooters. Allemaal rijke fatsige ballen en tuttige hockeymeisjes die zichzelf te goed vinden om op de fiets te stappen. En ondertussen maar schreeuwen tegen elkaar want ze willen ook blijven beppen tijdens het scooteren. Oh, en dat het drie uur ‘s nachts is en de hele buurt wakker wordt, vinden ze ook niet erg.

holleeder_444925bMisschien is dat wel mijn grootste ergernis. Het zijn statussymbolen voor de Lullo’s. Ze kunnen gewoon fietsen, maar ze verpesten het milieu liever, want ze hebben het geld toch wel en hun vrindjes zien ze op de nieuwste Vespa LX 50 FL PINK 45 à 2.924 euro. Kijk, de Neus was er ook zo’n één.

Dus. Wat gaan we hier aan doen? Juist, saboteren die boel. Als je ergens zo’n patserige Lulloscooter ziet staan, draai gewoon even de ventieltjes los. Of steek een stokje door de spaken. Of tap de benzine eruit (pas op met die eerste slok!) Doe het voor mij, de stad Amsterdam, je land en jezelf. Degene met het hoogste aantal krijgt een cadeaubon van Scootercity!

Dit mag ook
Dit mag ook

22 jun 2009
Posted by Menno, and filed under Games, Persoonlijk, Recensie

Begin deze maand kwam de computergame Prototype uit. Fijn, dacht ik, want de trailer zag er goed uit. Tevens had ik net F.E.A.R 2 uitgespeeld, een game die een paar maanden eerder uitkwam (ja, ik ben een trage speler). Prototype is, net als F.E.A.R 2 een horror actie avontuur en zieke horrorfreak als ik ben wrijf ik in mijn handen bij dit soort releases. Maar is ‘ie ook echt eng? Is het wat?

PrototypePrototype speelt zich af op Manhattan, waar een virus uitbreekt dat mensen in allesvernietigende monsters veranderd. Jij speelt Alex die nogal vreemde krachten heeft. Zo kan hij het lichaam incluis gedachten en geheugen van zijn vermoorde slachtoffers overnemen, tegen gebouwen oplopen, metershoge sprongen maken en errug hard rennen. Ook kan hij een immens zwaard als hand tevoorschijn toveren. En nu maar achterhalen hoe hij aan deze krachten komt. Wat houden de overheid en het leger achter?

Wil ik het echt weten?

Neen. Het interesseert me niet. Ik wil namelijk lekker springen door The Big Apple en zoveel mogelijk mensen vermorzelen met mijn special powers. De filmpjes die stapje voor stapje uit proberen te leggen wat er allemaal met je gebeurd is en waar dit virus in hemelsnaam vandaan komt sla ik over. Kan ik weer door de stad vliegen, want de wereld van Prototype is een zogenaamde sandbox wereld; je kunt overal heen waar je wilt. Zin om midden op Times Square een paar auto’s de lucht in te mieteren? Dan doe je dat! Tegen het Empire State Building op rennen? Kan hoor. Ook leuk: politieagentje pesten. Alles kan en mag. Net als in Grand Theft Auto IV dus (zie mijn eerdere post daarover).

PrototypeThat’s gotta hurt

Maar eerlijk gezegd houdt de lol daar ook op. Want als je aan een opdracht begint wordt het retemoeilijk. Je moet met tienduizend dingen rekening houden en constant blijven bewegen anders wordt je of in elkaar getimmerd door een boosaardige muppet of kapotgeschoten door soldaten. De pc-versie (die ik speel) vereist bijna het complete toetsenbord om acties voor elkaar te krijgen en duurt wel heel lang om onder de knie te krijgen. Met andere woorden: ik ben steeds binnen een paar minuten dood. Kan ik weer opnieuw beginnen. Wéér from scratch. En dat gaat vervelen. Helemaal frustrerend dat je pas meer en betere special powers krijgt als je opdrachten correct afrondt. Ik blijf dus lang steken met een minimum aan speciale krachten en dan is de lol aan het vliegen en springen door de vrije sandbox-wereld er al snel af.

PrototypeAchter je!

Wordt een en ander dan goedgemaakt door goeie scares of nagelbijtende scènes? Neu. Waar het spelen van F.E.A.R 2 en vooral Dead Space (zie de recensie van EW’er Gerard Sombroek) hier en daar ware hartverzakkingen oplevert door het hoofdpersonage door donkere gangen te laten lopen met de wetenschap dat er elk moment een of andere creep kan verschijnen, is Prototype vrij vlak en gewoontjes. Tuurlijk, je hebt monsters achter je kont zitten en half New York bestaat uit geïnfecteerde freaks, maar echt eng wil het niet worden.

Niks an dus? Nou, voor mij is Prototype het niet, nee. Echter, ik speelde het spel op de pc. Ik kan me heel goed voorstellen dat Prototype op de Playstation 3 of XBox 360 uitstekend werkt. Tevens wil ik ook wel even kwijt dat het spel er prachtig uit ziet. De open wereld van Manhattan is zeer gedetailleerd en elk stukje, van stoeptegel tot het dak van het Chrysler Building, is een lust voor het oog. En je kunt wel erg coole moves uitvoeren als Alex.

Helaas red je het daarmee niet. Ik houd het bij de trailer die -nogmaals- zeer de moeite waard is. Kijk maar:

Prototype ligt nu in de winkel.

xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.