Home

Displaying Category 'Persoonlijk'

11 dec 2009
Posted by Menno, and filed under Film, Persoonlijk, Recensie

Het is gebeurd. Gister heb ik The Box gezien, de derde film van Richard Kelly, de boy wonder die in 2001 de cultklassieker Donnie Darko maakte. Niet alleen een wereldwijd bejubeld meesterwerkje, ook mijn persoonlijke filmfavoriet tot nu toe. Na de flop en immense tegenvaller Southland Tales uit 2006, kwam in 2009 dan eindelijk The Box uit. En deze had alles mee om weer net zo intrigerend te zijn als Donnie. Je begrijpt dat ik dan ook een tikkie nerveus was toen de film aanving.

The Box

Een film van Richard Kelly is nooit zomaar een film. Ze zijn gelaagd en intelligent en zetten je aan het denken. Zo ook The Box. De film is gebaseerd op het 6 pagina’s tellende verhaal Button, Button van Richard Matheson, die in 1986 reeds werd verfilmd voor televisie als episode van de Twilight Zone reeks. Bij de meeste mensen gaat er dan wel een belletje rinkelen. De plot verhaalt over een stel, Norma en Arthur, in financiële crisis die op een dag een pakketje zonder afzender op hun stoep zien liggen. Het blijkt een doos te zijn met daarop een knop. De bezorger, Arligton Steward, die die middag langs komt, laat Norma weten dat als ze de knop indrukt er twee dingen gebeuren: iemand op de wereld die ze niet kent zal sterven én ze ontvangt 1 miljoen dollar, belastingvrij. En dan begint het dilemma. Kun je de last dragen een moord op je geweten te hebben? Valt dat te compenseren met 1 miljoen dollar?

The Twilight Zone, episode Button, ButtonDe Twilight Zone aflevering, die overigens in zijn geheel online te bekijken is, eindigt met de vrouw die op de knop drukt en een tweede bezoek van meneer Steward die het stel het geld overhandigt, de doos weer meeneemt en hen verlaat met de woorden: “The button unit will be reprogrammed and offered to someone else, with the same terms and conditions. I can assure you it will be offered to someone whom you don’t know”. Het moge duidelijk zijn dat het stel zich nu realiseert dat zij wel eens de volgende kunnen zijn die sterven.

In The Box gebeurt grotendeels hetzelfde (hier speelt ook de zoon een rol), maar dan zijn we pas een half uur verder en sluit akte 1 af. Aktes 2 en 3 gaan vervolgens over de consequenties van de daad en het “verhaal” achter deze vreemde meneer Steward. Geloof me als ik zeg dat de film goed is. Erg goed. Maar dat moet je zelf ervaren. Ik ga nu wel wat zaken uit de doeken doen en proberen uit te leggen WAAROM The Box zo goed is, maar niet zonder eerst te waarschuwen voor spoilers. Komt ‘ie:

VANAF HIER SPOILERS!
Lees niet verder als je de film nog wilt zien en verrast wilt worden!

Arlington Steward (Frank Langella) in The BoxJa? Alles veilig? Mooi, dan kunnen we verder. Wat kunnen we maken van Kelly’s versie van The Box?
In elk geval kunnen we de optie wegstrepen dat Steward een ziek, moordend mannetje is die graag speelt met de gevoelens en gewetens van mensen, een aanname die open blijft na het zien van de Twilight Zone aflevering. In Kelly’s versie is hij niemand minder dan de dood. Het is zo simpel als dat. En al die dozen met knoppen staan voor niets anders dan het einde van de wereld. Denk er eens over na: als iedereen maar op een knop gaat drukken en iemand anders vermoord, enkel om er zelf financieel beter van te worden, dan is het einde van het menselijk ras snel in zicht.

De hel, dat zijn de anderen
Het ligt er, als je er op let, zelfs erg dik bovenop. De film zit namelijk vol met verwijzingen naar dit scenario. Belangrijk is Jean-Paul Sartre, de Franse schrijver die in 1944 het existentialistische toneelstuk No Exit schreef. Hierin stelt hij: ‘L’enfer, c’est les autres’, ofwel ‘De hel, dat zijn de anderen’. In dit toneelstuk zien we drie mensen die voor altijd opgesloten zitten in een kamer (de hel), met enkel een gesloten deur. Stuk voor stuk martelen ze elkaar door het ophalen van pijnlijke herinneringen, zonden en wensen. The Box verwijst hier een aantal keer naar: De vrouw van het stel, onderwijzeres Norma, behandelt No Exit tijdens een college, samen met haar man Arthur bezoeken ze het toneelstuk en later staat op hun beslagen autoruit geschreven: ‘no exit’. De hel, dat zijn de anderen. Maar wie zijn dan de anderen? En wat heeft meneer Steward/de dood ermee te maken? Alles.

No exit

Arlington Steward was namelijk een oud-collega van Arthur bij NASA. Hij werd ooit door de bliksem getroffen (hij mist zijn kaak, een pretty creepy beeld, zoals je hierboven kunt zien) en kan sindsdien communiceren met “hen die de bliksem beheren”. De ‘anderen’ in de film zijn dan ook de mensen om Norma en Arthur heen, die zich ineens vreemd gedragen. Ze krijgen bloedneuzen en zielloze uitdrukkingen. Het zijn de “employers” van meneer Steward, zoals hij ze noemt. Sja, wat we hier van moeten maken, ik weet het niet. Misschien kunnen we stellen dat het buitenaardse wezens zijn die via meneer Steward de mensen controleren. De doos met de knop is een test om te kijken hoe ver de mens gaat.

Een employer in The Box

Ah, daar zijn de portals weer!
Net als in Donnie Darko hebben we ook in The Box weer te maken met het fenomeen reizen in ruimte en tijd middels ‘portals’. Het lijkt een fascinatie van Richard Kelly te zijn. Op een gegeven moment in de film -de doodenge scène in de bibliotheek- zien we Arthur geconfronteerd worden met drie portalen, gevisualiseerd als drie eh…zwevende deuren van water. Slechts één leidt naar verlossing. Eerdere hints in de film leerden hem dat nummer twee om wat voor vage redenen de juiste keuze was, dus hij gaat voor portal nummer twee en stapt in het water. Het volgende moment zien we Arthur boven zijn vrouw hangen in hun slaapkamer. Hij letterlijk in het water. Een paar seconden later valt hij naar beneden, samen met de duizenden liters water. De vraag is nu: was het de juiste keuze of niet?

Water in The Box

Het kan niet anders dan dat dit een religieuze betekenis heeft. Arthur is gedoopt en heeft een glimp van het hiernamaals gezien. En de dame die hem de portalen liet zien laat er ook geen onduidelijkheid over bestaan. Als dit geen referentie is naar Da Vinci’s Laatste Avondmaal…

Portalen in The Box
Ter vergelijking: (zie de drie ramen op de achtergrond)

We zijn gedoemd, of niet?
Het valt niet te ontkennen dat Kelly het idee van Button, Button heeft aangegrepen om het verhaal te vertellen van de gedoemde mensheid. We zijn ten prooi gevallen aan hebberigheid en moord (door op de knop te drukken) en er is geen uitweg meer (no exit). De hel, dat zijn de anderen. Kelly waarschuwt, wat nog eens wordt benadrukt tegen het einde als Steward Sartre weer citeert:  “Er zijn twee manieren om de kamer te betreden: vrij en niet vrij. De keuze is aan ons”.

The Teleporting ManIs de theorie dat geld de bron van al het kwaad is, dan de enige conclusie die we uit The Box kunnen trekken? Wat dacht je van de theorie dat de vrouw het grootste kwaad is op deze aarde? Tenslotte was het Norma, een vrouw, die op de knop drukte en daarmee uit hebberigheid een moord verantwoordde. En was het niet de vader die zijn zoontje Walter redt door zijn vrouw dood te schieten en zijn zoon te behoeden de rest van zijn leven in stilte en duisternis te leven? Juist. Walter leest in de film ook een comic, getiteld ‘The Teleporting Man’; papa wordt ook geteleporteerd en redt zijn zoon. Een superheld!

Het is echter aannemelijker dat Kelly de aard van de mens wil blootleggen. Hij wil kijken of de mens echt zo rot is als dit doemscenario vertelt. Waarom wordt er bijvoorbeeld veel aandacht besteed aan de misvormde voet van Norma, dat een resultaat is van een foutje met een röntgenapparaat? Een antwoord lijkt te liggen in de HREM, de handleiding die Arthur in zijn handen krijgt ergens halverwege de film. HREM staat voor ‘Human Resource Exploitation Manual’ en het boekje toont de werking van de doos, de employers, de tests en de portalen. In de wetenschap staat HREM voor ‘High Resolution Electron Microscopy’ wat inhoudt dat de techniek gebruikt kan worden om via hogere resolutie röntgenstraling een verfijning van een model te verkrijgen. In deze context kun je zeggen dat het experiment met de doos de absolute kern van de mens bloot wil leggen. Door de mens heen kijken om te testen wat hij zal doen als er een doos met een knop voor hem staat.

HREM

Enfin. Zo zit de film vol met aanwijzingen, links, suggesties en knipoogjes. En wat betekent dit schilderij bijvoorbeeld? Van wie is het? Wat wordt er afgebeeld?

Schilderij in The Box

Ach, en zo is alles ook weer te ontnuchteren en te verklaren door het citaat van Arthur C. Clarke dat in de film opgelezen wordt: “Any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic”. Niet te onderscheiden van pure magie dus. Sja.

Ga de film zien. Echt. Al is het alleen maar om het prachtige production design: de film speelt zich af in 1976 en dat is tot in de puntjes verzorgd. Hulde! En dan heb ik het nog niet eens gehad over de soundtrack. Die is geschreven door Win Butler, Regine Chassagne en Owen Pallet, drie leden van de Canadese band The Arcade Fire.  Een prachtige score die af en toe het niveau van The Shining soundtrack evenaart. Brrr, eng en schitterend tegelijk! En over The Shining gesproken: de sfeer uit die film komt erg dichtbij in The Box. Stanley Kubrick moet een grote inspiratiebron zijn geweest. Net als Alfred Hitchcock en David Lynch. Aan dat rijtje kan wat mij betreft nu definitief ook Richard Kelly worden toegevoegd.

The Box verschijnt als het goed is op 4 februari 2010 in de bioscoop hier in Nederland, maar dat is nog maar afwachten. Kijk ook even op de website van The Box, die net zo intrigerend is als de film. En meer antwoorden vind je wellicht ook op de bijbehorende site www.youaretheexperiment.com. Overigens heb ik veel gehad aan de interpretaties van Nelson Carvajal op zijn blog en het discussieforum op IMDB.

10 aug 2009
Posted by Menno, and filed under Audio, Persoonlijk, TeeVee

Ergens in 1988 liep ik als 12 -jarige snotneus rond met een taperecorder. Alles wat een dag lang mijn pad kruiste werd op de cassettebandje opgenomen. Zo werd het geluid van een lopende kraan, een sluitende rits en een piepende cavia vereeuwigd, maar ook nam ik de gewone dagelijkse gesprekken tussen mijn ouders en geluiden op in huize Kooistra. Erg bijzonder om weer terug te horen zo’n 21 jaar later.

TVOok speciaal zijn de flarden van televisieprogramma’s die ik opnam. Meerdere malen zapte ik langs onze 16-kanalen tellende televisie met Play en Record op de taperecorder ingedrukt. Het levert, zeker in retrospectief, een fraai tijdsbeeld op. Liedjes van toen, reclames en opvallend veel tekenfilms; het was zeker in de ochtend dat ik het allemaal opnam.

Luister mee! Televisie anno 1988!
(met excuses voor de overal doorheen tetterende parkiet)

Fragment 1, waarin ik de animatieserie M.A.S.K. en de debuutsingle ‘Perfect’ van Fairground Attraction herken. Misschien ook een stukje Scooby Doo? Wat herken jij?

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Fragment 2. Wat is dat eerste stuk? Een make-over programma? Toen al? En ach, daar zul je Mel & Kim hebben. En wat is die cartoon? Heathcliff wellicht? Het fragment eindigt met ‘Stay on these roads’ van A-Ha.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

mel and kim

Fragment 3. “Temperatuur is goed. Wasmiddel is fout. Voor zulke mooie dingen moet u Dreft hebben”. Prachtig! En wie is de man aan het begin? Fred Oster? Willibrord Frequin? Zeg het me!

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

En tot slot fragment 4. Ja! Dat is He-Man! “By the power of Grayskull!” Wat horen we verder? Een Blue Band reclame, de ‘European Top 40′ en de ‘Supertimeclub’? Wat was dat? En weer cartoons. Maar welke. Het eindigt in elk geval met Jem.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

he-man

6 jul 2009
Posted by Menno, and filed under Persoonlijk

Ik woon in Amsterdam. In de De Pijp te Oud Zuid. Met veel genoegen overigens. Het is een verdomd mooi wijkje. De Pijp was voorheen een arbeiderswijk, maar is al een flink aantal jaren bezig te veryuppen. Langzaam aan overspoelen tweeverdieners de voorheen verwaarloosde en later flink gerenoveerde panden, die overigens niet goedkoop meer zijn. Een huis van 400.000 euro is eerder regel dan uitzondering bij ons in De Pijp.

yupDe yup staat voor young urban professional en volgens de Van Dale betreft het een jonge, stedelijke carrièremaker. Eigenlijk val ik hier dus ook onder, als eh ja, jonge, stedelijke carrièremaker. Laat ik de hier nevenstaande tekst die ik ergens bij mij om de hoek aantrof dan ook maar even vergeten.

Nee, het gaat mij om die andere yup. Die rijke. Die ballerige. Laten we ze maar even Lullo’s noemen. Tenslotte kan ik die huizen ook niet betalen. Ik huur dan ook als een van de laatsten der Mohanikanen in de Pijp. En mijn huis is verre van gerenoveerd. Nee, die Lullo’s, daar wil ik het even over hebben. Die hebben namelijk allemaal een scooter onder hun reet. En die scooter, díe irriteert mij.

scooter

Want die scooter maakt ten eerste een enorme bak herrie.Van dat vervelende monotone kutgeluid wat ervoor zorgt dat je gesprekken moet staken en de slaap niet kunt vatten. En als je er nu een beetje snel mee kan gaan, maar een kleuter haalt ze nog in op z’n driewieler. Ten tweede gaat altijd, maar dan ook altijd het alarm af. Ze zijn nogal populair onder Lullo’s, dus er moet een beveiliging op. Drie kettingen voldoen blijkbaar niet meer. En bij het minste briesje gaat het alarm al af. Duurt een minuut. Ten derde parkeren de Lullo’s hun scooter midden op de stoep. Bewijs? Heb ik voor je:

yup2

En kijk, dat is allemaal niet zo’n hele grote ramp, als het bij een paar van die veredelde puchjes per dag bleef, maar het lijkt wel of het een hype van jewelste is onder Lullo’s, want de scootershops schieten als paddenstoelen uit de grond hiero. Het is een af- en aanrijden van scooters. Allemaal rijke fatsige ballen en tuttige hockeymeisjes die zichzelf te goed vinden om op de fiets te stappen. En ondertussen maar schreeuwen tegen elkaar want ze willen ook blijven beppen tijdens het scooteren. Oh, en dat het drie uur ‘s nachts is en de hele buurt wakker wordt, vinden ze ook niet erg.

holleeder_444925bMisschien is dat wel mijn grootste ergernis. Het zijn statussymbolen voor de Lullo’s. Ze kunnen gewoon fietsen, maar ze verpesten het milieu liever, want ze hebben het geld toch wel en hun vrindjes zien ze op de nieuwste Vespa LX 50 FL PINK 45 à 2.924 euro. Kijk, de Neus was er ook zo’n één.

Dus. Wat gaan we hier aan doen? Juist, saboteren die boel. Als je ergens zo’n patserige Lulloscooter ziet staan, draai gewoon even de ventieltjes los. Of steek een stokje door de spaken. Of tap de benzine eruit (pas op met die eerste slok!) Doe het voor mij, de stad Amsterdam, je land en jezelf. Degene met het hoogste aantal krijgt een cadeaubon van Scootercity!

Dit mag ook
Dit mag ook

22 jun 2009
Posted by Menno, and filed under Games, Persoonlijk, Recensie

Begin deze maand kwam de computergame Prototype uit. Fijn, dacht ik, want de trailer zag er goed uit. Tevens had ik net F.E.A.R 2 uitgespeeld, een game die een paar maanden eerder uitkwam (ja, ik ben een trage speler). Prototype is, net als F.E.A.R 2 een horror actie avontuur en zieke horrorfreak als ik ben wrijf ik in mijn handen bij dit soort releases. Maar is ‘ie ook echt eng? Is het wat?

PrototypePrototype speelt zich af op Manhattan, waar een virus uitbreekt dat mensen in allesvernietigende monsters veranderd. Jij speelt Alex die nogal vreemde krachten heeft. Zo kan hij het lichaam incluis gedachten en geheugen van zijn vermoorde slachtoffers overnemen, tegen gebouwen oplopen, metershoge sprongen maken en errug hard rennen. Ook kan hij een immens zwaard als hand tevoorschijn toveren. En nu maar achterhalen hoe hij aan deze krachten komt. Wat houden de overheid en het leger achter?

Wil ik het echt weten?

Neen. Het interesseert me niet. Ik wil namelijk lekker springen door The Big Apple en zoveel mogelijk mensen vermorzelen met mijn special powers. De filmpjes die stapje voor stapje uit proberen te leggen wat er allemaal met je gebeurd is en waar dit virus in hemelsnaam vandaan komt sla ik over. Kan ik weer door de stad vliegen, want de wereld van Prototype is een zogenaamde sandbox wereld; je kunt overal heen waar je wilt. Zin om midden op Times Square een paar auto’s de lucht in te mieteren? Dan doe je dat! Tegen het Empire State Building op rennen? Kan hoor. Ook leuk: politieagentje pesten. Alles kan en mag. Net als in Grand Theft Auto IV dus (zie mijn eerdere post daarover).

PrototypeThat’s gotta hurt

Maar eerlijk gezegd houdt de lol daar ook op. Want als je aan een opdracht begint wordt het retemoeilijk. Je moet met tienduizend dingen rekening houden en constant blijven bewegen anders wordt je of in elkaar getimmerd door een boosaardige muppet of kapotgeschoten door soldaten. De pc-versie (die ik speel) vereist bijna het complete toetsenbord om acties voor elkaar te krijgen en duurt wel heel lang om onder de knie te krijgen. Met andere woorden: ik ben steeds binnen een paar minuten dood. Kan ik weer opnieuw beginnen. Wéér from scratch. En dat gaat vervelen. Helemaal frustrerend dat je pas meer en betere special powers krijgt als je opdrachten correct afrondt. Ik blijf dus lang steken met een minimum aan speciale krachten en dan is de lol aan het vliegen en springen door de vrije sandbox-wereld er al snel af.

PrototypeAchter je!

Wordt een en ander dan goedgemaakt door goeie scares of nagelbijtende scènes? Neu. Waar het spelen van F.E.A.R 2 en vooral Dead Space (zie de recensie van EW’er Gerard Sombroek) hier en daar ware hartverzakkingen oplevert door het hoofdpersonage door donkere gangen te laten lopen met de wetenschap dat er elk moment een of andere creep kan verschijnen, is Prototype vrij vlak en gewoontjes. Tuurlijk, je hebt monsters achter je kont zitten en half New York bestaat uit geïnfecteerde freaks, maar echt eng wil het niet worden.

Niks an dus? Nou, voor mij is Prototype het niet, nee. Echter, ik speelde het spel op de pc. Ik kan me heel goed voorstellen dat Prototype op de Playstation 3 of XBox 360 uitstekend werkt. Tevens wil ik ook wel even kwijt dat het spel er prachtig uit ziet. De open wereld van Manhattan is zeer gedetailleerd en elk stukje, van stoeptegel tot het dak van het Chrysler Building, is een lust voor het oog. En je kunt wel erg coole moves uitvoeren als Alex.

Helaas red je het daarmee niet. Ik houd het bij de trailer die -nogmaals- zeer de moeite waard is. Kijk maar:

Prototype ligt nu in de winkel.

6 apr 2009
Posted by Menno, and filed under Persoonlijk

Zaterdag heb ik een prullenbak gekocht.

Maar niet zo maar één. Neen. Een Leifheit 36 liter, van het type Hausrein KICK. Abfallsammler staat er in het Duits op het label. In het Frans is het een Collecteur de déchets en de Engelsen noemen ‘m Waste collector. Mooi! Alsof het een luxueuze handgevlochten rieten mand uit Zimbabwe betreft. Bijzonder ook dat het ding een verzamelaar wordt gelabeld. Wij doen ‘m wat dat betreft tekort met afvalemmer. Of prullenbak. Collecteur de déchets verantwoord in één klap de belachelijke prijs van ruim 70 euro.

Maar voordat ik verder ga, een plaatje van het kleinood. Lezer: Leifheit, 36 liter, type Hausrein KICK.

76169ada8e

Wat maakt deze collecteur de déchets nu zo bijzonder? Welnu, niet alleen is hij met zijn stevige stalen afwerking en conische vorm een plaatje om te zien, deze robuuste prullenbak heeft tevens een brede rubberen onderzijde die ervoor zorgt dat het geheel stevig op de vloer staat en niet verschuift als je met je lompe poten op het fraai afgeronde voetpedaal trapt. Daarnaast is de zilveren rakker uitgerust met een uitneembare emmer, die naast het feit dat het makkelijk op te tillen is middels de ruim openklappende deksel, ook nog eens vuurvast is. De binnenemmer is eenvoudig schoon te maken en na het plaatsen van een vuilniszak glijdt ‘ie zo soepel als een aal terug in de hoofdcollecteur.

f1c33c3f44Echter, en het volgende zult u zonder twijfel herkennen, wat het allerfijnste is aan deze vuilnisemmer is toch wel de deksel die niet naar BINNEN, maar naar BUITEN opengaat. Nu moet je weten dat mijn voorganger een plastieke witte prullenbak betrof, die een scharnierdeksel had. Er tegenaan drukken met je bord vol etensresten deed de klep naar binnen toe openen. Maar deze prullenbak zal altijd vol. Na een halve dag al. Met als gevolg dat wanneer je vol goede moed in een soepele beweging richting deksel bewoog om deze open te drukken, de boel blokkeerde vanwege de volle emmer. Etensresten op de vloer, goede humeur verdwenen.

Not anymore. Niet met mijn Hausrein KICK raccoglitore di rifiuti! In het Italiaans klinkt het zelfs als een goddelijke feestmaal van zeven gangen. Eén druk op het pedaal en de deksel opent soepel alsof de poorten van de hemel zich voor je openen. En middels zijn stevige magneet is het lid met minimale inspanning terug op de emmer te drukken.

Nog een plaatje? Vooruit, hier twee Hausrein KICKjes naast elkaar:

msde10017210ah1

5 Jaar garantie kreeg ik er op. Dat zijn vijf (!) jaren die ik nog met mijn afvalemmer mag doorbrengen zonder dat ‘m  ook maar íets overkomt. Want vijf jaar lang wordt ‘ie gratis verzorgd door de Leifheit fabriek. Een geruststellende gedachte, dat KICK en ik ook in 2014 nog onbekommerd afval kunnen delen.

Dat ik deze aankoop niet veel eerder heb gedaan blijft een raadsel. Dit is puur en intens genieten. Hausrein KICK. Onthoud die naam. Je vindt ‘m in de Blokker. Maar let op: de Hausrein familie is bijna uitverkocht, liet ik mij door een uiterst chagrijnige medewerker vertellen. De emmer die ik meekreeg was dan ook een van de aller-allerlaatsten. Ik denk eigenlijk dat het na deze wel eens gedaan kan zijn met de Hausrein KICK.

Update: inderdaad. Het was de allerlaatste. Nu ja.

15 jan 2009
Posted by Menno, and filed under Actualiteit, Persoonlijk, TeeVee

Hm, da’s niet veel. De Britse pond staat momenteel lager dan onze euro. Waar wij in Holland een frikandel kunnen trekken voor 1 euro, moet een Engelsman met een duppie extra over de brug komen. Een dramatisch dieptepunt. Gelukkig kunnen de Engelsen nog wel teevee maken. Dat bleek gisteravond weer, toen de BBC deel 1 van de wonderschone serie The city uncovered with Evan Davis uitzond. Onderwerp? De kredietcrisis.

In deze tijd van financiële krapte komt de Britse televisie met een 3-delige documentaireserie over de kredietcrisis. Het eerste deel, ‘Banks and how to break them’, behandelde de rol die banken spelen in de grootste financiële chaos ter wereld. De charismatische econoom Evan Davis (denk aan de oudere broer van Bond-acteur Daniel Craig, maar dan een tikkie loensend en met minder haar), tevens presentator van dat andere BBC programma Dragon’s Den, praat 60 minuten een programma aaneen over pittige materie. Nu ja, laat ik gewoon eerlijk zijn: ik snap de ballen van de oorzaken, gevolgen, en risico’s van de huidige kredietcrisis. Ik heb oprecht geprobeerd me er de afgelopen maanden in te verdiepen maar op een of andere manier schoten mijn gedachten na een minuut of twee alweer naar de puzzel die ik met Lara Croft aan het oplossen ben in Tomb Raider Underworld. Davis is er gisteren wonderwel in geslaagd mijn aandacht een uur (ik herhaal: een uur!) vast te houden.

Evan DavisEvan Davis

BBC
Hoe flikken ze het toch altijd weer, die Britten. Wat maakt hun programma’s, hoe simpel ook, zo goed? Ik weet het niet. Het valt wel op dat de presentatoren altijd op hun plek zijn. De juiste man in het juiste programma! Altijd geestig, intelligent, charismatisch, vakkundig. Neem Stephen Fry in QI, Jeremy Vine in Eggheads, Anne Robinson in The Weakest Link, Jeremy Clarkson, Richard Hammond en James May in Top Gear en om over Jonathan Ross nog maar te zwijgen. Ray Cokes was er overigens ook één, al was hij VJ bij MTV in de jaren ’90. Evan Davis misstaat geenszins in dit rijtje. Je hangt aan z’n lippen als hij het heeft over hypotheken, leningen, aandelen, investeringen en meer van dat soort saaie zaken.

The city uncovered with Evan Davis
The city uncovered with Evan Davis

Beeldtaal
Een andere kracht van het programma The city uncovered with Evan Davis (en andere documentaires van de BBC) is de wijze van het aan de man brengen. Zo worden de talking heads tot het minim beperkt. De geïnterviewden komen niet langer dan een halve minuut aan het woord, waarna er weer spannendere zaken in beeld worden gebracht. Ook praat Davis de aflevering, naast de voice-overs, aan elkaar op de locatie zelf. En dat zijn niet de minste plekjes. Kosten noch moeite worden gespaard om Davis zijn zegje te laten doen in Washington, Londen, Venetië en New York. En daar schieten de Engelse cameramannen mooie plaatjes. Maar de grootste aantrekkingskracht zit ‘m toch wel in de visualisatie. Het illustreren van hetgeen besproken wordt. En dat gebeurt op zo’n inventieve manier dat het wel móet boeien.
Voorbeeldje. Hoe illustreer je de wijze hoe de Lehman Brothers en Northern Rock banken om zijn gegaan met het lenen en betalen van hypotheken? Gewoon door de banken zelf, de immense wolkenkrabbers, bij nacht te filmen en via een computeranimatie de lichtjes aan en uit te schakelen. Zie een prachtige grafiek die niet treffender had kunnen worden vormgegeven.

LehmanRichard Fuld, de hoge baas van Lehman Brothers Holdings.
Volgens CNN een van de grootste schuldigen aan de huidige kredietcrisis. Foto: Reuters Pictures

Maar er zitten meer grapjes in de serie, die alles met de combinatie beeld en voice-over te maken hebben. Nog een voorbeeldje: Davis heeft een gesprek met een hondenbezittende professor. Dan is er een shot van de twee al pratend aan de wandel met de hond en een subtiele voice-over die de woorden ‘aan het lijntje houden’ bevat. Zo zit de serie uitstekend voorbereid en subliem nabewerkt vol met prachtige beeldtaal, welke me overigens ook deed denken aan weer een andere BBC documentaireserie: How Art made the World. Met wéér zo’n sjieke interessante presentator, Nigel Spivey.

Maar terug naar Evan Davis, die in klare taal de oorsprong van het woord ‘bank’ uitlegt, uiteenzet dat de term ‘rocket science’ helemaal niet misplaatst is als het op de ingewikkelde formules in de bankindustrie aankomt en het volkomen helder maakt hoe het allemaal mis kon gaan in de financiele wereld. Mij hield ‘ie in elk geval een uur lang voor de buis, iets wat écht niet makkelijk is.

De tweede en derde afleveringen van The city uncovered with Evan Davis zijn woensdag 21 en 28 januari te zien op BBC 2 om 22:00 uur Nederlandse tijd.
Mocht je in Engeland wonen dan kun je aflevering 1 hier online bekijken.

9 sep 2008
Posted by Menno, and filed under Film, Nieuwe media, Persoonlijk, TeeVee

Donderdag is het alweer zeven jaar geleden dat twee vliegtuigen de New Yorkse Twin Towers en het Pentagon in Washington doorboorden en ervoor zorgden dat we het tegenwoordig hebben over voor en na 11 september 2001. Iedereen weet nog exact wat hij of zij deed op het moment dat dit rampzalige nieuws bekend werd. Ruim drieduizend mensen kwamen deze dag om het leven en naast het instorten van de twee torens en het WTC 7 gebouw betekende 9/11 ook het startschot van een oorlog die tot op de dag van vandaag woedt.

Elk jaar weer grijpen de nationale en internationale tv-zenders de week voorafgaand aan 9/11 aan om flink uit te pakken met films en documentaires over deze rampdag. Het verhaal van vlucht 93 domineert, maar ook reconstructies en reportages over het instorten van de torens en de totale paniek van de New Yorkers komen aan bod. Opvallend is wel dat de zenders vooral op safe spelen en weinig tot geen ruimte laten aan meningen die verschillen met de “officiële” uitspraken. Een selectie van het tv-aanbod deze week.

Zondag 7 september vertoonde SBS6 in het programma Reportage de documentaire 9/11: De kaping van vlucht 93. Deze film gaat over de laatste minuten aan boord van vlucht 93, het vliegtuig dat richting het Witte Huis had moeten gaan, maar uiteindelijk op een open veld in Pennsylvania crashte. Dit terwijl het Duitse ZDF een reportage over een van de vele complottheorieën uitzond in Der 11. September – Das Geheimnis des dritten Turmes. Inderdaad, over het instorten van de toren die niet geraakt werd.

Gisteren, 8 september, was het weer SBS6 die aandacht schonk aan 9/11 met de zeer indrukwekkende film van de Franse Jules en Gedeon Naudet, die het enige beeld schoten van de eerste Toreninslag. 9/11, die in in 2002 door 39 miljoen Amerikanen werd bekeken, laat de ramp van gruwelijk dichtbij zien en volgt de brandweermannen die later tot ultieme helden werden geëerd.

Vanavond, 9 september is er weer veel aandacht voor vlucht 93 op ZDF met de film United 93 (2006, Paul Greengrass), gevolgd door een documentaire over deze vlucht (Flug 93 – Die Dokumentation).

Woensdag 10 september zijn het de Belgen op Ketnet die zendtijd vrijmaken voor een docudrama over 9/11 met 9/11: The Day the world changed (oorspronkelijk van de BBC). Wederom een reconstructie met de nadruk op de verhalen van betrokkenen. Op RTL 5 is United 93 weer te zien, gevolgd door dezelfde docudrama 9/11: The Day the world changed.

Op 11 september zendt de VPRO op Nederland 2 de omstreden en daardoor bekendste film over 9/11 uit: Fahrenheit 9/11 (2004). In deze documentaire probeert Michael Moore aan te tonen dat de Bush familie zakelijk gelieerd is aan die van Osama Bin Laden en George W. zijn olie-inkomsten belangrijker vindt dan de jonge soldatenlevens in de oorlog. RTL 7 gaat om half 9 voor de tv-film Flight 93 (2006, Peter Markle), ook al over de fatale vlucht 93.

Is this it?
Genoeg aandacht dus voor de catastrofes die op de ochtend van 11 september 2001 plaatsvonden. Het is alleen jammer dat enkel de VPRO en de ZDF net dat stapje verder durven te gaan en films uitzenden die een klein lichtje schijnen op die andere kant van het verhaal. Hoewel: Fahrenheit 9/11 is een intrigerende docu, maar er vallen veel vraagtekens te zetten bij de wijze waarop Moore aan zijn “waarheden” komt (wat overigens op 10 september aan bod komt in VPRO’s Import). Feit blijft dat het je aan het denken kan zetten. Net als de docu die ZDF op zondag uitzond. Maar is dit het? Moeten we het hier mee doen?

Wie durft?
Waarom niet ruimte maken voor documentaires die er stellig van overtuigd zijn dat de hele 9/11 ramp vooropgezet was? Dat het instorten van de WTC torens gebruikt werd om een smerige olie-oorlog te starten. Dat Bush en de zijnen ons manipuleren als de pest en met 9/11 dankbaar gebruik maken van de magische woorden ‘angst’ en ‘terrorisme’. Waarom geen films uitzenden als Loose Change, Zeitgeist of 911 In Plane Site? Okee, deze films bevatten ook leugens, complottheorieën en aannames, maar zeer zeker ook waarheden en bikkelharde feiten. En net als de vreselijke beelden van 9/11 zijn die ook niet leuk om te zien, maar ook niet verkeerd om je ogen voor te openen.

Waarom durft geen omroep dit aan? Zijn er belangen in het spel of is er wat anders? Het is wel typisch dat uitgerekend Rusland, dat – Derk Sauer zei het gister nog in De Wereld Draait Door - steeds meer anti-Amerika wordt op 12 september de zeer kritische documentaire ZERO: An Investigation into 9/11 uitzendt.

Doe jezelf een lol en kijk en luister, naast het tv-aanbod van deze week, ook eens naar andere verhalen omtrent 9/11. Het internet barst er van. Kan geen kwaad toch?

xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.