ZON 261
We beginnen in Zweden. Ziet er waanzinnig goed uit. Nu hopen dat de hele film dit niveau haalt.

Dead Season
Een jaar na de zombie-uitbraak vluchten twee overlevenden naar een veilge plek. Een onbewoond eiland. Yeah right, onbewoond.

Exit Humanity
Zombiehorror tijdens de Amerikaanse burgeroorlog in deze Canadese productie. De film is in post-productie maar de vrijgegeven foto’s zien er veelbelovend uit.

Fear Eats The Seoul
Seoul dus he, niet Soul. Grapje van regisseur NJ Calder. Koreaanse gekte.

Eaters
We reizen verder naar Italië, waar de zombiefilm Eaters werd gemaakt. Uwe Boll produceert en dan weten de kenners al genoeg. Maar het ziet er geweldig uit.

Zombie Roadkill
Tot slot Amerika, waar Sam Raimi een zomedy (zombie comedy) voor het web produceerde. 6 Afleveringen over zombie eekhoorns van de makers van Evil Dead en Drag me to Hell. Me like!

Hieronder een sfeerimpressie van Michael Minneboo, die het begin vastlegde met de camera op zijn mobiele telefoon.

Later kwam ik meer op dreef en maakte ik dit soort prentjes.

Volgend jaar weer!

Rammbock:

Resident Evil: Afterlife:

The Walking Dead (tv-serie):

Ook erg fijn is het nieuws dat deze strip reeks as we speak verfilmd wordt in de US. Het wordt een tv-serie, geschreven en geregisseerd door Frank Daramont (regisseerde eerder juweeltjes als The Shawshank Redemption, The Green Mile en recentelijk The Mist). Dat belooft veel goed. Dat doen ook de foto’s en video’s die zo af en toe worden vrijgegeven op het wereldwijde web.

Daramont is een groot zombiefan en wilde altijd al eens een film maken met zombies. In onderstaand filmpje laat hij weten trouw te blijven aan de traag lopende zombies van zijn grote voorbeeld George Romero. Vette pech dus voor liefhebbers van zombies 2.0 (de rennende variant).

Strompelende zombies dus. Hier krijgen de vertolkers zombieles:

Op IMDB is een deel van de cast al bekend gemaakt. Zie zien we Andrew Lincoln (die gast die verliefd was op Keira Knightly in Love Actually) als hoofdrolspeler Rick Grimes en Dr. Sara Tancredi uit Prison Break, Sarah Wayne Callies als zijn vrouw Lori.

Daramont: “we hope to do for zombies what Mad Men has done for advertisers”. Grootse verwachtingen. Oktober zou de reeks klaar moeten zijn. Ik kan niet wachten. Tot die tijd houdt deze site (inclusief podcast!) me zoet: The Walking Dead podcast.

En om het feest helemaal compleet te maken: het boek uit 200 Pride and Prejudice and zombies wordt óók verfilmd!

Rammbock
Een Duitse zombiethriller

Raaaaaah!

Ik deed dit jaar voor de derde keer mee en net als vorige keren heb ik geen 24 pagina’s volgekregen. Sterker: ik haalde de 24 uur niet eens. Na 20 uren besloot ik de boel de boel te laten en naar huis te gaan. Te moe, te ongeïnspireerd, te afgeleid (veel te gezellig zoiets!) en te weinig zin. Hulde en respect dan ook voor de lieden die het wél volhielden. Een rijk geïllustreerd verslag van het evenement maakte Michael Minneboo op zijn site.

Afgehaakt of niet, ik krabbelde wel 9 stroken van mijn met Maarten Janssens verzonnen stripcreatie Zombieshit (werktitel) vol. Grappig bedoelde strookjes over een zombietje in een post-apocalyptische wereld.

Of dit concept geslaagd is mag jij zelf bepalen:

Het goede nieuws: [REC 2] en Zombieland worden helemaal de hemel in geprezen. Over Zombieland: “Move over Shaun of the Dead!”. Beter dan de hilarische zombedy (zombie comedy) van Edgar Wright? Gekkenhuis! Een 8.5 krijgt de film van de site. [REC 2], het vervolg op misschien wel de beste zombiefilm van de laatste vijf jaar schijnt ook al briljant te zijn. De film begint 10 minuten na deel één en we krijgen meer te weten over het vreemde virus. “Did they top the blood, gore, and first-person camera head-smashing-in of the first film? Yes, yes, and hell yes”. Kijk. Dat hoor ik graag! En dit helemaal: “The script borders on genius”. Een 8 volgens Quiet Earth. Poe.

Maar dan het slechte nieuws. Survival of the Dead, George A. Romero’s zesde (!) zombiefilm is drie keer niks. Wat? Ja, echt, Quiet Earth zegt het zelf! Een mager zesje krijgt de film van de zombiemeister. Hoe kan dat nu weer? Amateuristisch en over-the-top acteerwerk, slechte dialogen, kneuterige regie, belabberde make-up, waardeloze CGI en “not likeable characters”. Glup. Die zit. En ja, dat doet pijn.
Nu was de voorganger, Diary of the Dead, ook al niet veel soeps, maar come on! We hebben het hier over Romero, de man van Night of the Living Dead, Dawn of the Dead en Day of the Dead (en ik trek zelfs Land of the Dead erg goed!)!! Sjongejonge. Even verwerken hoor.

Nu ja. We zullen het zien. Nog een tijdje wachten voor de films hier te zien zijn. Heb alvast wel de trailers voor je.

Zombieland (3 december in Nederland):

[REC 2] (11 februari in Nederland):

Survival of the Dead (releasedatum onbekend):

Het ziet er erg goed uit en begint uitstekend, maar eindigt wat zwakjes. Het idee is wel leuk. Zeker de moeite van het kijken waard. Zombies & Cigarettes:

Klikt hier voor het overzicht van alle films met en over zombies die ik bezit, voorzien van een door mij geveld eindcijfer. Ik pende in december 2008 reeds mijn top tien ultieme zombiefilms (minus de Romero trilogie) neer voor EeuwigWeekend.nl. Voor de volledigheid plaats ik deze ook even op deze site.

Top 10 allerbeste zombiefilms

Om het een beetje leuk te houden laat ik de Romero-trilogie (Night of the Living Dead (1968), Dawn of the Dead (1978) en Day of the Dead (1985) uit het lijstje. Die zouden namelijk respectievelijk om nummers 2, 1 en 3 zijn geëindigd. Een pré-Romero-trilogie lijstje dus. Here it goes.

10. Return of the Living Dead (1985, Dan O’Bannon)
Braaaaains! Een klassiekertje. Lekkere jaren ’80 sfeer in deze semi-grappige zombieprent. Een van de weinige films waar de zombies ook kunnen praten. Onderstaand fragment, dat eindigt met een Shakespeariaanse quote, geeft een indruk van het niveau. Eating brains makes the pain go away.

9. Undead (2003, Michael & Peter Spierig)
Sympathieke op en top Australische kleine film. Een vissersdorpje krijgt te maken met neerstortende meteorieten waardoor alle inwoners in levende doden veranderen. Klassiek zombie versus groepje overlevers verhaal, maar met de juiste zwarte humor en voldoende enge momenten en fraaie effecten.

De juiste gun om een zombie tot zwijgen te brengen

8. Flight of the Living Dead (aka Plane Dead) (2007, Scott Thomas)
Na het succes van Snakes on a Plane kon een zombievariant niet uitblijven in een tijd waarin het zombiegenre herleeft. De titel (ik kan me voorstellen dat ze het moeilijk hadden met de keuze, want beiden zijn meesterlijk) verraadt het al: de zombie-uitbraak vindt hier plaats in een vliegtuig. En it ain’t nice hier hoog in de lucht waar vluchten onmogelijk is. Extra spooky dus. Wederom een komische insteek (wat is dat toch steeds), maar al met al een zeer vermakelijke film.
De film heeft leuke vondsten, zoals de tandeloze zombie-oma en de paraplu in een zombie. En dan uitklappen. Ach ja.

Meelevende stewardessen

7. Dellamorte Dellamore (Cemetary Man) (1994, Michele Soavi)
Een aangename verrassing toen ik deze film voor het eerst zag. Fransesco Dellamorte heeft een nachttaak aan het voor de tweede maal doden van de overledenen die uit de grond komen kruipen. Heel bizar en heel sfeervol, deze Italiaanse film. Alles zit erin: horror, romantiek, seks, humor, zombies, maar bovenal mooie beelden. Op het kerkhof en in de film.

Dat bedoel ik!

6. Virgin Among the Living Dead (Christina, princesse de l’erotisme) (1973, Jesus Franco & Jean Rollin)
Ja, ik heb er een zwak voor: mooie jaren ’70 dames die de hele film naakt rondlopen in een totaal plotloos verhaal. En als er dan ook nog een horror-element in zit, ben ik je man. Welnu, bij de Italiaan Jesus Franco zit je wat dat betreft wel snor. Deze film inspireerde me overigens tot het stripverhaal ‘Nadine tussen de dolende zielen’ dat ik voor de bundel Bloeddorst maakte. Een behoorlijke flutfilm, maar man o man, wat een heerlijke sfeer daar in dat huisje in het bos midden in de zomer. Oja, de zombies duiken pas helemaal aan het eind op. In een droom. Maar een kniesoor die daar over klaagt.

Alleen de poster al!

5. Resident Evil: Extinction (2007, Russell Mulcahy)
Naar mijn mening de meest spetterende van de Resident Evil films. Deel drie dus. Gooi Day of the Dead en The Birds in een blender, strooi er een snufje Alice in Wonderland en een wolkje Through the Looking Glass door en mix het doorelkaar. Giet de pap in een kom en roer er een flinke dosis Mad Max en Alien: Ressurection doorheen en maak het af met een kopje The Walking Dead. Need I say more? Kijk:

4. The Evil Dead (1981, Sam Raimi)
Nou, dat is pas een enge film! Ik zag deze rolprent voor het eerst gansch alleen na middernacht in het pikkedonker in een vreemd huis. Ideale omstandigheid dus om je flink het leplazerus te schrikken en peentjes te zweten. Waar delen 2 en 3 het op de komische toer gooien, houdt Evil Dead deel 1 het eng, mysterieus en griezelig. En hoe amateuristisch de effecten ook zijn, het komt allemaal over. Er valt over te twisten of we hier te maken hebben met zombies (‘t zijn eigenlijk demonen), maar alla. Evil Dead bevat tevens de meest freaky 5 minuten ever qua cameravoering en visuele uitvoering van hoofdrolspeler Ash z’n mentale toestand. Blijft recht overeind staan deze film!

Hij wordt helemaal gek, die Ash

3. 28 Weeks Later (2007, Juan Carlos Fresnadillo)
Ja, mijn voorkeur gaat uit naar het tweede deel, hoewel 28 Days Later ook zeer, zeer de moeite waard is. 28 Weeks Later laat meer zombies (geïnfecteerden) zien. Het concentreert zich meer op de opbouw van Londen na de invasie uit deel 1 en hoe het daarna wéér grandioos misgaat. Een stad in totale chaos met sprintende zombies. En ook een verademing: geen humor hier. Pure angst, paniek, horror. Doodeng.

Bekijk hier de openingsscène:

2. Dawn of the Dead (2004, Zack Snyder)
Deze film bracht het allemaal weer op gang, de zombie madness. Dawn of the Dead bewees dat het zombiegenre nog lang niet dood was (haha, woordspeling) en blies nieuw leven in de levende doden. Want na 28 Days Later in 2002 was dit wéér een film waarin de zombies niet strompelden, maar renden. In mijn optiek enger. Dawn of the Dead bewees daarnaast zelfs dat een remake van een Romero-klassieker kan slagen (overigens als enige tot op heden). De openingsscène is uniek, zoals ik ook al eens eerder op Eeuwig Weekend beschreef en de film is een rollercoaster ride aan vluchtpogingen, rennende zobies, explosies en actie, maar ook het menselijke aspect wordt perfect behandeld.

Woops!

1. [REC] (2007, Jaume Balagueró & Paco Plaza)
2007 was een mooi zombiejaar, want ook de nummer 1 in deze lijst kwam uit 2007. Zombiemeester Romero bracht in hetzelfde jaar een soortgelijk concept in zijn Diary of the Dead, waarin de filmbeelden bestaan uit het opgenomen videomateriaal van de hoofdrolspelers. Het Spaanse [REC] doet precies dat, maar steekt met kop en schouders uit boven de film van de uitvinder van het genre. Een verslaggeefster en haar cameraman maken een reportage over de lokale brandweer en volgen hen na een telefoontje van een paniekerige vrouw die opgesloten zit in haar appartement. Aangekomen in het pand blijkt er al snel meer aan de hand te zijn. Het is de manier waarop het geheel in beeld wordt gebracht dat je haren recht overeind gaan staan. De schokkerige camerabeelden, de duisternis, de totale paniek en natuurlijk iets met zombies. Brr!

Ook de teaser is briljant: