In George Orwell’s roman ’1984′ is het kamer 101 waar de hel losbreekt.
In Stephen King’s roman ‘The Shining’ kun je kamer 237 maar beter vermijden.
En in ’1408′, een ander (kort) verhaal van King, is het, jawel, kamer 1408 die je wijselijk links moet laten liggen.

Kamers 101, 237 en 1408. Ik zou er niet in gaan…

’1408′ is het zoveelste verhaal van horrorschrijver Stephen King dat verfilmd is en momenteel in de Nederlandse bioscopen draait. De film handelt over de cynische schrijver Mike Elston die zo gek is om, ondanks nadrukkelijke afraders, spookkamer 1408 (opgeteld 13!) van het Dolphin Hotel aan de 2245 (opgeteld 13!) Lexington Street te New York te betrekken. Gekkie. Vragen om problemen, die dan ook volgen.

Stephen King schreef het korte verhaal in 1997 en grijpt terug op onderwerpen die hij eerder in The Shining (1977) behandelde: een schrijver die gek wordt van zijn omgeving, een spookhotel en vooral een spookhotelkamer. Ook The Shining werd verfilmd en wel door wijlen Stanley Kubrick in 1980. En laat die film nu behoren tot één van mijn favorieten en samen met ‘The Exorcist’ tot de engste film ooit. King zelf was verre van tevreden over Kubricks verfilming en produceerde in 1997 een draak van een televisie-remake, maar die blunder vergeven we hem maar. Kubricks versie is op alle vlakken geslaagd en topt Kings roman. ’1408′ van regisseur Mikael Hafstrom toont nog eens extra waarom The Shining zo’n ontzettend sterke film is. Waar Kubrick glansrijk slaagt, faalt Hafstrom.

Een mooie gelegenheid om The Shining weer eens van de plank te pakken en te prediken:

10 Redenen waarom The Shining de beste horrorfilm aller tijden is.

10. Zoontjelief (Doc) zet een geweldige Danny neer. Danny Lloyd, zoals ‘ie in het echt heet, speelde na deze rol nog in één film en keerde daarna de filmwereld de rug toe, wat te betreuren is, daar hij zeer geloofwaardig acteert en de angst in zijn ogen levensecht is. Danny wist ten tijde van het filmen niet dat het hier om een horrorfilm ging. Hij was slechts zes jaar. Momenteel doceert hij biologie in Illinois.

Danny

9. Redrum. Een klassieker in de horrorwereld. Danny roept het (of eigenlijk zijn denkbeeldige vriendje Tony) om de hel aan te kondigen die volgt. Met lippenstift schrijft hij het op de slaapkamerdeur zodat moeder Wendy het kan lezen in de spiegel: MURDER.

Redrum, redrum, redrum, REDRUM!!!

8. De skelter. Danny scheurt op zijn skelter door de gangen van het immense hotel. Dit levert naast een dynamisch beeld (de dolly met camera sjeest erachteraan), ook prachtig geluid op. We horen de harde wielen afwisselend denderen op de houten vloer en gedempt op het tapijt. Indringend!

Hout, tapijt, hout, tapijt

7. De dialoog in de heren-wc tussen Jack Torrance (Jack Nicholson) en ober Delbert Grady. Hier vertelt Grady dat Jack altijd al de ‘caretaker’ van het hotel is geweest (“No sir, YOU are the caretaker. You’ve always been the caretaker. I ought to know: I’ve always been here”). En dat zijn vrouw en zoontje hem tegen zullen werken. Wat te doen? “Correct them”. Een uitermate trage scène die door de rode omgeving surrelistisch aandoet.

“Perhaps they need a good talking to, if you don’t mind my saying so. Perhaps a bit more.”

6. ‘All work and no play makes Jack a dull boy’. Eén van de bekendste oneliners ever. Jack typt er pagina’s vol mee. Hét moment in de film dat Wendy realiseert dat er stront aan de knikker is. De scène die volgt is meesterlijk (Jack flipt nogal).

All work and no play makes Jack a dull boy

5. De liters bloed die Danny uit de hotelmuren ziet komen. Overdrijven is ook een vak en Kubrick beheerst dat vak als geen ander. De bakken bloed kletteren op de muren en camera tot de kijker niets meer ziet. Hoe symbolisch!

Au!

4. De Shining. Danny heeft een gave, die slechts een paar mensen bezitten: het kunnen voorspellen wat er gaat gebeuren en wat vroeger plaatsvond. Ook kunnen zij communiceren zonder hun mond open te trekken. Zelfs vanuit de andere kant van de wereld. Conciërge Dick heeft het ook. De scène waarin hij Wendy een rondleiding geeft en we zien hoe hij via ‘de shining’ aan Danny vraagt of hij een ijsje wil roept kippenvel op.

“How’d you like some ice cream, Doc?”

3. De muziek. Zonder de muziek was The Shining niet eng. De muziek kondigt de misère aan en is steeds weer om te snijden zo spannend. En laten we de ‘main theme’ niet vergeten: verontrustend en tegelijkertijd zo mooi.

2. De twee meisjes. Danny kan ze zien door zijn gave. De overleden tweeling die plots voor hem staat en de griezelige zin uitspreekt: “Hi Danny, come and play with us. Forever and ever and ever” en vervolgens in stukken gehakt op de grond liggen. Doodeng!

“Come and play with us”

1. Jack Nicholson. Laten we eerlijk zijn, hij maakt de film. De rol in The Shining is hem op het lijf geschreven en hij speelt één van zijn beste rollen. Het is genieten geblazen van de dialogen die Wendy en Jack hebben: “Stay away from me!” – “Why?” – “I just wanna get back to my room” – “Why?” – “Well, I’m very confused, and I just need time to think things over!” – “You’ve had your whole fucking life to think things over, what’s a few more minutes gonna do you now?”
Of: “Now, we’re going to make a new rule. When you come in here and you hear me typing, or whether you don’t hear me typing, or whatever the fuck you hear me doing; when i’m in here, it means that i am working, that means don’t come in. Now, do you think you can handle that?” – “yeah” – “good. Now why don’t you start right now and get the fuck out of here? Hm?”
En laat ik “Heeeeere’s Johnny” vooral niet vergeten!

Here’s Johhny almost!

Okee, één minpunt. En niet eens een kleine: Wendy Torrance, of beter: Shelley Duvall, de actrice. Wat een verschrikkelijk mens. Ik kan me voorstellen dat Jack haar hersenen wil inslaan.

Boehoe-muts

En dan heb ik de scènes in de hotelkamer (dame in bad!) en het restaurant nog niet eens vermeld.
’1408′, eat your heart out!