Home
17 mrt 2019
Posted by Menno, and filed under Video

Zag dit weekend twee video’s over editing die te interessant zijn om niet te delen.

Beiden gaan over Oscar-winnende editors, maar de één is extreem goed terwijl de andere enkel vragen oproept. Tom Cross won ‘m in 2014 zeer terecht voor Whiplash en John Ottman in 2019 voor Bohemian Rhapsody.

De video’s laten uitgebreid zien waarom het editwerk in Whiplash zo goed werkt en waarom in de Queen biopic niet. Het is een puinhoop en ongetwijfeld het resultaat van de switchende regisseurs en het feit dat de Queen bandleden evenveel schermtijd opeisten. Maar het is een raadsel waarom deze film een edit-Oscar kreeg.

16 mrt 2019
Posted by Menno, and filed under Bowie, Montage, Video

Zeven jaar geleden vroeg ik Sander Kerkhof of hij 40 van mijn favoriete Bowie nummers tot een lange megamix wilde smeden. Het werd een geweldige 12-minuten durende  mashup die ik vervolgens voorzag van beeld. Fragmenten uit videoclips, live optredens, interviews, promo’s. Alles in het good old FCP7. De video, “Bowie” gedoopt, ging in november 2012 online en werd gewaardeerd, maar scoorde niet gek veel views. 

Toen kwam 8 januari 2013 en trakteerde de jarige Bowie ons op een nieuwe single: ‘Where Are We Now’. Zomaar, out of the blue, na tien jaar radiostilte. Ik besloot de mashup up te daten met wat beelden uit de videoclip. 

Weinig gebeurde, tot 19 februari 2013. David Bowie himself had onze mashup op zijn site geplaatst met de legendarische woorden “This is cool!”. Visualiseer nu zo’n steeds sneller oplopende teller. Dat was wat er gebeurde. De views stroomden binnen. En niet snel daarna ook de telefoontjes. Het Parool, NPO Radio 1, 3voor12, NOS, De Standaard, NRC, NPO Radio 2. Allemaal besteedden ze aandacht aan de video. Ik mocht overal mijn praatje doen. Crazy. Ik mocht van Sony de nieuwe plaat previewen, de video heeft in een uitverkochte Grote Zaal van Paradiso gespeeld en Bowie’s pianist Mike Garson was razend enthousiast. Maar het mooiste: de reacties waren hartverwarmend. Mensen bleken tot tranen toe geroerd door de muziek en de beelden. De video raakte iets. Dat bleef het doen, vooral na Bowie’s dood in 2016. 

Deze clip zal me altijd zeer dierbaar blijven. Het opende deuren, het leverde fantastische klussen op en het liet me bijzondere nieuwe mensen kennen. “Bowie” bood me vele,  vele kansen. Bovendien is mijn liefde voor montage hier pas écht begonnen! 

De FCPX versie van de FCP7 versie 🙂

Helaas was de video een half jaartje niet meer te zien, omdat mijn Vimeo-account verwijderd werd vanwege het schenden van muziekrechten. Balen, want de teller stond op de laatste dag op 92.000. Het was ook positief want ik wilde de video al sinds het overlijden van mijn held aanvullen en verbeteren. Een George Lucasje doen, als het ware. Dat is nu eindelijk gebeurd. 

Sandeman heeft de audiotrack her en der verrijkt met nummers van Blackstar (2016) en ik heb nieuwe beelden toegevoegd en dingen waar ik me altijd al aan stoorde opgepoetst en verbeterd. 

Veel meer views hoef ik niet, maar het is voor mij bijzonder genoeg dat de video nu eens en voor altijd definitief is. De video die zo veel voor me betekent. 

20 dec 2018
Posted by Menno, and filed under Film, TeeVee

Traditioneel weer effe een eindejaarslijstje.

2018
Heel veel in 2018 uitgekomen films zag ik niet in 2018, maar van de 2018 films die ik wel zag:

1. You were never really here
2. Hereditary
3. Suspiria
4. Under the silver lake
5. Roma
6. Revenge
7. I, Tonya
8. Annihilation
9. A Quiet Place
10. Upgrade

ywnrt

Ook qua series zag ik te weinig, en te weinig goeds. Wat nog altijd erg sterk is is Better Call Saul (S4) en ook Kidding vond ik mooi. Maar met kop en schouders stak The Haunting of Hill House erboven uit. Voor VPRO Cinema schreef ik dit:

Regisseur Mike Flanagan had al wat krediet opgebouwd met zijn prima horrorfilms Oculus (2013), Hush (2016) en de Stephen King-verfilming Gerald’s Game (2017), maar met deze bewerking van de gelijknamige roman van Shirley Jackson zet hij zichzelf definitief op de kaart. De serie is niet alleen doodeng (godzijdank zonder voorspelbare schrikmomenten), maar neemt ook uitgebreid de tijd om de personages te confronteren met een griezelig spookhuis, trauma’s én elkaar. Tel daar een zeer inventieve cinematografie bovenop (aflevering zes bestaat uit een aantal indrukwekkende long takes) en als bonus een stuk of vijftig verstopte geesten (verzamel ze allemaal!), en je hebt een van de beste series van het jaar. Dat onze eigen Michiel Huisman een van de hoofdrollen vertolkt, is extra leuk.

The Haunting of Hill House

21 nov 2018
Posted by Menno, and filed under Family guy, Muziek

Nog een Michael Jackson anekdote dan. 

Toen ik 7 jaar was kwam Michael Jacksons ‘Thriller’ uit. Ik weet nog heel goed dat ik schijtersbenauwd was van de 13 minuten durende videoclip, geregisseerd door John -The Blues Brothers- Landis. Wacko Jacko veranderd hierin in een weerwolf (op dezelfde manier als in de film ‘An American Werewolf in London’ – doodeng dus) en in een zombie.

Een vriend van mijn oudere broer maakte me wekenlang doodsbang door alleen al het nummer te zingen.
Later kwam het goed en durfde ik te kijken. Helemaal fantastisch vond ik het. Heb op mijn 16e nog een keer de videocassette gekocht met de making of (tip!).

Toen mijn zoon ook 7 was, was hij ook een groot Michael Jackson fan (nog steeds trouwens). Hij vond al zijn snelle nummers helemaal te gek en keek graag naar zijn clips, zijn dansmoves imiterend. Echter, Thriller mocht ‘ie nooit zien van mij. Mijn eigen traumaatje kwam steeds naar boven. Tot ik ‘m maar eens opzette…

Samen kijken, met de hand op de spatiebalk mocht het echt te eng worden. Maar Dylan lachte erom. Het was TOTAAL niet eng. Hij was al zoveel gewend van de zombies in Minecraft, van Plants versus Zombies en al die tientallen films en series die hij zag. “DANSZOMBIES!”. Hij vond het fantastisch.

Achteraf was mijn angst voor niets, want wat ziet het er lullig uit (zie bijvoorbeeld de studiolampen in beeld op 6’27”). Maar destijds was dit de creepy shit. Inmiddels lachen we erom. Dylan zeker.

De clip blijft overigens geweldig:

21 nov 2018
Posted by Menno, and filed under Family guy, Muziek

Mind blown-moment van de dag. Het De Mirandabad, door mij op hilarische wijze altijd het ‘De Het Een Mirandabad’ genoemd, is de locatie waar onze zoon zwemles volgt. Leuk zwembad in de mooie Rivierenbuurt. Dylan vindt het daar fantastisch. Vooral het golfslagbad.

Hij is overigens ook groot fan van Michael Jackson. Sterker: hij kan de moonwalk en een groot aantal danspasjes van de ster. En wat schetst mijn verbazing zojuist? Niemand minder dan Wacko Jacko heeft het De Mirandabad geopend in 1979! Echt! Met de Jackson 5.

wackojacko1

En Peppi en Kokkie. Logisch.

wacko jacko2

Daar waar hij wekelijks zwemt deed Michael zijn danspasjes. Bizar!

Hier meer info.

3 okt 2018
Posted by Menno, and filed under Film, Kunst, Reizen

Een paar dagen Londen in mijn uppie om The Clock in Tate Modern te bezoeken. Uiteraard snoepte ik dan ook de National Gallery en V&A mee.

Dag 1, woensdag 23 september 2018

Na een bloody krappe zit in de EasyJet naar Londen Luton keurig aangekomen om 12 uur in het hartje van de hoofdstad, het uurtje terug in de tijd meegesnoept.

Begon de dag met een stevige lunch in de National Gallery om deze hierna grondig te bezoeken. Stendhal-syndroom galore zeg. Great Scott! Stond eindelijk oog in oog met de bekende Michelangelo’s, Turners, Vermeers, Ingres’ en Rubens’. Zag eindelijk De liggende Venus die in de spiegel tuurt van Velázquez en het portret van Giovanni Arnolfini en zijn vrouw van Jan van Eyck.
Hoogtepunten waren er volop, waaronder een aantal adembenemend mooie canvassen waarin met licht getoverd wordt.

londen1

Na de Gallery toog ik naar Berwick Street voor de verplichte platenzaken en Gosh Comics.

Mijn hotel ligt in Peckham, een erg chille buurt met veel leuke tentjes en restaurantjes. Hier viel in gelijk in slaap om na een snelle hap de indiebios Peckhamplex (elke film 5 pond!) te bezoeken. Ik zag King of Thieves, een slim vertelde Britse heistfilm met (my name is) Michael Caine. Dikke aanrader; de ruim twee uren vliegen voorbij.

peckhamplex

Teruggelopen en zes keer bedelaars en drugsdealers (no thanks mate) van me af moeten beuken en na 22.000 stappen mijn bed weer in te duiken. Morgen eindelijk The Clock in Tate zien!

Dag 2, maandag 24 september 2018

Vandaag stond helemaal in het teken van de 24-uurs mashup The Clock van Christian Marclay.
Ik begon de (zonnige) dag met fikse wandeling naar Tate Modern om daar te genieten van een stevig English Breakfast. Er stond geen rij bij The Clock en ik kon gelijk in een van de 50 IKEA driezitsbanken ploffen. Drie uur lang heb ik gefascineerd gekeken naar de filmscènes die vloeiend in elkaar overliepen en elke minuut keurig in beeld brachten. En ook al wordt er geen verhaal verteld, ik bleef geboeid kijken naar het grote scherm.

tate2

Na de rest van het museum ook te hebben doorkruist (Veel! Veel vaag ook!) schoof ik om 18:30 uur aan bij een Artist Talk van Christian Marclay en een teveel erachter zoekende journaliste. Hier leerde ik veel. Bijvoorbeeld dat Marclay geen vlotte prater is en dat hij -teleurstellend- geen grote filmfreak is, maar vooral beeld- en geluidskunstenaar. De talk ging voornamelijk over het fenomeen tijd en de vorm waarin hij dit heeft gegoten. Hij werd een beetje zeurderig en mopperig over hoe mensen zoveel op hun mobiel leven en de tijd toch eens los moeten laten. Hij schoot zelfs uit de bocht door te beweren dat film een uitstervend medium is.

tate3

Wat ik wél heb geleerd over het maakproces van dit project is dat hij er drie jaar aan gewerkt heeft en samen met twee (of drie?) assistenten clips heeft verzameld. Voornamelijk van dvd’s, geleend van videotheken die (weer klagend) allemaal verdwenen zijn. Ook verkreeg hij films illegaal, zei hij ietwat beschaamd, hoewel hij de rechtenkwesties zelf flexibel bekijkt. Hij bezit de rechten van alle clips natuurlijk niet maar laat het vallen onder Fair Use. Echter, en dat vind ik dan weer jammer, je mag zijn film niet thuis bezitten. Je móet naar een screening in een museum. Het is niet zijn materiaal maar hij beslist. Zo zegt hij dat het geluid en de overgave in de donkere ruimte heel belangrijk zijn en dat het anders niet werkt. Snap ik, maar er zit natuurlijk ook een financiële reden achter; hij boert er inmiddels lekker van.

Over het montageproces ging het niet dus vroeg ik dat maar. Hij maakte geen spreadsheets met films en tijdcodes, zoals ik met mijn hotelkamers en hij wilde er ook geen gesammtkunstwerk of crowdfundingsproject van maken. De clips gingen direct op de timelines van -toen nog- FCP7 (een AM en een PM timeline) en zo vulde hij ze langzaam.
De meeste moeite had ‘ie met het vinden van de late nachtelijke minuten en vulde die dus veel op met droomsequenties.

Enfin. Een jaloersmakend project, dat uitstekend is uitgevoerd, al vind ik een aantal opvattingen van de beste man bedenkelijk. Zit wel barstensvol nieuwe ideeën voor mijn hotelkamerproject!!

Dag 2, maandag 24 september 2018

Laatste dagje die waarop ik asociaal uit- en bijsliep en besteedde met een bezoek aan het prachtige V&A Museum. Ook weer gratis (waarom zijn musea in Nederland niet gratis?) en wederom indrukwekkend. Ik bezocht er ook een tijdelijke expositie over Games en liep er een uur of drie rond.
Ik maakte nog een wandeling door Hyde Park om daarna de metro te pakken naar St. Pancras station. Voor de terugreis had ik besloten de trein te nemen. Drie uren relaxed videootjes kijken en lezen en ik was weer in Mokum.

22 sep 2018
Posted by Menno, and filed under Film, Video

Zoals wellicht bekend ben ik twee jaar geleden begonnen met het verzamelen van hotelkamernummers. Die in films en tv-series om precies te zijn. En om te beginnen eerst maar eens tot en met 1000. Waarom? Om de ultieme film mashup te maken. En omdat ik een beetje gestoord ben.

Mashups maak ik al sinds 2013. Over elk mogelijk onderwerp. Zo kwamen telefoonboeken voorbij, en dozen. Of robots, kleding, power women, psycho women, psycho men, seances, badderende vrouwen en clowns. En nu dus hotelkamernummers.

En ik wil er niet tien, of vijftig. Of 500. Nee, ik wil er 1000. En dan ook zonder er één te missen.
Dat is een flinke klus. Ik ben er dan ook al twee jaar mee bezig. Destijds weidde De Volkskrant er nog een artikel aan.

Uiteindelijk is het mijn doel om er een avondvullende mashup van te maken. In elk geval een met 1000 film- en seriefragmenten. En als dat niet ambitieus genoeg is wil ik er ook een interactieve website van maken.

Mijn collega Hugo Hoes interviewde me heirover en dat leverde dit erg leuke artikel op.

Ik heb een trailer voor het project gemaakt waarin alvast 40 kamernummers voorbijkomen.

EN bij deze nog eens de oproep: zie je een kamernummer in een film of tv-serie: geef het door via Twitter of mijn website: www.voordefilm/numberswanted

xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.