Home
26 mei 2021
Posted by Menno, and filed under Bowie

Sinds mijn veertigste verjaardag vergelijk ik op de socials af en toe waar David Bowie was toen hij dezelfde leeftijd bereikte. Voor de leuk. Een overzichtje.

2016: We werden 40.

De meneer links is ene David Robert Jones en rechts ben ik. Beiden gekiekt op ons 40e levensjaar. Meneer Jones bereikte dit vierde decennium in 1988 en was toen reeds Ziggy Stardust, Aladdin Sane en The Thin White Duke geweest. Hij bracht 16 iconische studioalbums uit, was bezig met zijn zevende wereldtournee, speelde in filmklassiekers als The Men Who Fell to Earth, The Hunger en Labyrinth en was rockgod, sekssymbool, rolmodel, vernieuwer, bevrijder, grensverlegger en frigging DAVID BOWIE! En ik? Ik was dat niet allemaal…
Maar wel dankbaar dat ik in goede gezondheid leef en elke dag geniet van het leven. Ik zeg: doe mij nog 40 van deze jaren! Tenslotte: 40 is het nieuwe 30!

2018: We bereikten de 42.

Fotograaf Bowie: Masayoshi Sukita

De meneer links is ene David Robert Jones. In het midden de cover van de eerste plaat van Tin Machine. Toen hij na de immense theatrale wereldtournee The Glass Spider en zijn giga-succesvolle commerciële jaren ’80 avonturen weer lekker alternatief en low-key wilde zijn. Hij werd “gewoon” één van de vier bandleden van Tin Machine, samen met Reeves Gabrels, Hunt en Tony Sales. Natuurlijk was het “de band van Bowie”, maar zo werd het allemaal zeker niet gepresenteerd. Optredens vonden plaats in kleine venues (die uitbulkten) en iedereen in Tin Machine was gelijkwaardig.
Het eerste (uitstekende) studioalbum kwam uit op 22 mei 1989. Een maand later deed de band Paradiso aan, op 24 juni 1989. Bowie was 42 jaar.
De meneer rechts is Menno Kooistra, genomen op de eerste minuut van zijn 42e levensjaar, luisterend naar Tin Machine. De plaat die hij voor het eerst hoorde op op zijn 13e, via een geleende LP van de bieb.
‘My life’s a roll, Go go go, And it’s amazing’.

2021: De respectabele leeftijd van 45 is aangetikt.

Fotograaf Bowie: Masayoshi Sukita

Links zie je weer David. Hier is hij net 45 geworden. Net als ik. Voor hem was het 8 januari 1992. Vier maanden daarvoor kwam het tweede studioalbum uit van zijn back-to-basics bandje Tin Machine. In 1990 kondigde hij aan zijn oude nummers nooit meer te willen spelen en vierde dat het hele jaar met een Greatest Hits tournee (‘Sound & Vision’). Vlak voor en na zijn 45e verjaardag tourde hij weer met Tin Machine de wereld rond met hun ‘It’s My Life’ tournee en niet snel na zijn verjaardagsfeestje stopte hij met de band. De laatste keer dat hij met de boys speelde was op 17 februari 1992 in Tokio.
Bowie ging zich weer focussen op een nieuwe soloplaat, na het slappe Never Let Me Down uit 1987 en twee Tin Machine albums (en een live album dat op 2 juli verscheen). Maar voordat ‘Black Tie White Noise’ in 1993 uitkwam, trad hij in april 1992 nog even op tijdens het Freddy Mercury Tribute, trakteerde hij zichzelf op een nieuw stel tanden en trouwde vier dagen later in het geniep met Iman, met wie hij de rest van zijn leven zou slijten en in 2000 een tweede kind kreeg.
Menno Kooistra, hier rechts afgebeeld, viert het begin van zijn 45e levensjaar middenin een coronacrisis en zonder een spetterend feestje, maar gezegend met een gezond en gelukkig leven met vele dierbaren om hem heen.
Menno: “It’s My Life!”

Tags:
27 feb 2021
Posted by Menno, and filed under Film, Muziek

Ik stuitte vanavond op een nieuwe website van Nick Cave waarop hij kunst verkoopt. En frutsels, knutsels, t-shirts, singles en en weet ik veel wat. Cave Things heet de site. Intrigerend. De man is sowieso lekker bezig de laatste tijd. In 2019 kwam zijn laatste plaat uit met de Bad Seeds, Idiot Prayer en hij zou ook gaan touren. Maar dat ging uiteraard niet door, dus kwam hij met deze site én nog een nieuwe plaat, die hij samen met Warren Ellis opnam: Carnage (2021). Donker, somber, maar fucking mooi.

Ik zou naar zijn concert gaan. In de Ziggo Dome. Twee keer uitgesteld, uiteindelijk afgelast. Heel jammer, want ik zag hem nimmer live, iets wat ik heel graag had gedaan. Het geld werd teruggestort, maar het zat me niet lekker. Toen ik op deze site stuitte was het besluit iets van zijn kunst te kopen dan ook snel genomen.

Ik kocht een stukje van zijn verzameling “religieuze kunst”. Waarom? Wel, dat komt mede door Robert Neugarten, die ons in een filminleiding van VoorDeFilm trakteerde op een anecdote over Cave. Hij zag hem in 1984 namelijk struinen door antiquarische boekenkraampjes in Amsterdam op zoek naar…religieuze kunst. Iets dat pas duidelijk werd in de geweldige documentaire over Cave, 20.000 Days On Earth uit 2014. Hierin doet hij uit de doeken dat hij een verzamelaar is van pornografische kunst, maar omdat hij zich hier schuldig over voelt, compenseert hij dat met het verzamelen van religieuze kunst. Geweldig verhaal, maar ook een geweldige aanschaf, aangezien het ook nog eens gesigneerd is.

Geen Cave live, maar wel soort van live. Plus een heerlijke nieuwe plaat. En nu ga ik 20.000 Days On Earth weer opzetten.

Hier overigens de anecdote van Robert:

27 nov 2020
Posted by Menno, and filed under Bowie, Film, Recensie

Ok, ik keek zojuist Stardust. De Bowie biopic van de dappere regisseur Gabriel Range en Johnny Flynn als David Bowie. Believe the hype: de film is inderdaad slecht.

Wat gaat er mis? Om te beginnen dat er geen toestemming is van erven Bowie om zijn muziek te gebruiken. Dus ze gebruiken ripoffs, nummers die iets weg hebben van. En als “Bowie” zingt in de film, “zingt” hij covers. Twee keer Jacques Brel (Amsterdam en My Death) en een keer The Yardbirds (I Wish You Would). En alsof dat niet al triest genoeg is, is het ook nog eens niet om aan te horen. Ik las dat het echt Flynn is die probeert te zingen, maar het is echt slecht.

Flynns Bowie ziet er niet uit. Waar de Freddy Mercury van Rami Malek er nog enigszins mee wegkomt, is dit om te janken. Een gebit vol rotte tanden, de verschillende ogen en lang blond haar worden teniet gedaan door het vierkante hoofd en te gespierde lijf van Flynn. En dat overdreven Britse accent…Het is het allemaal niet.

De film speelt zich af tijdens de korte tournee in Amerika na de release van The Man Who Sold The World. Bowie gaat op pad met een geflopte manager om hem beroemd te maken. Alles mislukt en Bowie wordt weggezet als een slome langharige verwijfde sukkel in een jurk, die constant aan het mimen is. Hij maakt domme opmerkingen, lacht zijn grapjes verlegen weg en er komt werkelijk niks zinnigs uit zijn mond.

Bowie heeft het moeilijk met zijn halfbroer Terry (in de film zijn broer) die in een gekkenhuis zit en hij vreest dat hij ook gek wordt. Dat wordt tot in den treure herhaald en gevisualiseerd door flashbacks en hallucinante visioenen. De film begint zelfs met een droom van Bowie dat hij als fucking astronaut in de hal van het gekkenhuis staat. Dit alles in een eerbetoon aan Kubricks 2001: A Space Odyssey. Draag mij maar weg.


De film volgt verder het geijkte biopic-pad: popster heeft moeite zijn muziek aan de man te brengen, gaat door een dal, ziet het niet meer zitten, wil het opgeven, doet drugs, maar heeft ineens een ingeving en breekt door. In het geval van onze grote vriend waren het een tweetal eureka-momenten: iemand noemt de naam Stardust (die van The Legendary Stardust Cowboy) en iemand zegt dat hij iemand anders anders moet zijn. En op die momenten zie je Flynn kijken van: hmmmmmm…wacht eens even…….HIJ HEEFT GELIJK!


Bowie gaat ook op bezoek bij Warhol. Gaat ‘ie ook weer mimen. Angie zit er ook in. Met een Engels accent. En Marc Bolan. En de Spiders. Alles wat je denkt dat er in zit, zit erin. En dat allemaal zonder één noot van Bowie’s muziek. het is om te huilen.


Om alles nog even af te toppen: de film sluit af met Bowie die My Death speelt. Jeweetwel, de bekende opname van Ziggy in 1973. (“In front of that door there is… me me me me!). Die beelden, dat nummer zijn mij zo dierbaar. Dat is zo ongelofelijk kwetsbaar, gevoelig, zo mooi. Het kan mij nog altijd zeer ontroeren. En juist dát nummer wordt nagespeeld. Zelfde lage camerastandpunt, de close-up. de make-up. Alleen Flynn zingt het. Ik ging dood. My death.

Het is echt zeer ernstig deze film. Het is een doodzonde.

10 okt 2020
Posted by Menno, and filed under Overpeinzing

Heb de griep flink te pakken sinds gisteren en heb al zwetend en ijlend de nieuwe Netflixer ‘The Haunting of Bly Manor’ (van Mike Flanagan) gebinged. Zal ongetwijfeld aan mijn fragiele staat hebben gelegen, maar ik vond het helemaal fantastisch. Dit vervolg op het uitstekende ‘The Haunting of Hill House’ (ook van Flanagan) heeft dezelfde cast in andere rollen. Het verhaal is gebaseerd op het boek ‘The Turn of the Screw’ van Henry James en gaat over een spookkasteel en diens bewoners. Eerder ook verfilmd als het meesterlijke ‘The Innocents’ (1961).

THE HAUNTING OF BLY MANOR (L to R) AMELIE BEA SMITH as FLORA , BENJAMIN EVAN AINSWORTH as MILES, and T’NIA MILLER as HANNAH in THE HAUNTING OF BLY MANOR. Cr. EIKE SCHROTER/NETFLIX © 2020

Bly Manor is geen spookverhaal, zoals een personage in de laatste aflevering zegt, maar een liefdesverhaal. En ik ging er helemaal in mee, incluis traantjes. Negen uren is lang en voor sommigen wellicht te lang, maar nogmaals, ik ben niet helemaal lekker en het gaf mij de tijd en voldoening om me helemaal met de personages, die excellent acteren, te identificeren. Uiteraard zijn er ook zaken die de boel flink verpesten, maar die heb ik mezelf alweer laten vergeten.

Die Mike Flanagan. Die gaat lekker de laatste jaren. Okay, Dr. Sleep was een beledigende en ontiegelijk slechte rukfilm, maar Oculus, Hush, Absentia en deze twee series zijn wel mijn kopjes thee.

Aanrader! En ja, er zitten weer tientallen geesten verstopt in de achtergrond.

The Haunting of Bly Manor
Tags:
7 okt 2020
Posted by Menno, and filed under Film, TeeVee

Je moet wat tijdens een coronacrisis en daarom besloot ik eind augustus eindelijk eens te beginnen aan The Twilight Zone, de originele reeks van schrijfgrootheid Rod Serling, die liep van 1959 t/m 1964. Thans beschikbaar in glorieus HD.

Rod met de eeuwige peuk

Dat klinkt als een weekendje doorbingen, maar het zijn wel maar liefst 156 afleveringen, verdeeld over vijf seizoenen. Daar doe je een wel even over. Het kostte me uiteindelijk zes weken.

Maar het was geenszins een straf. Integendeel. Het was elke aflevering weer een heerlijk verrassend uitstapje naar een andere dimensie, een alternatieve wereld. Een zwart-wit wereld zonder internet, mobieltjes en corona.

Toegeven, niet elk hoofdstuk van The Twilight Zone is sterk. Er zijn een aantal slappe afleveringen, maar zelfs díe zijn nog interessant door de sets, het camerawerk, het acteren en natuurlijk de prachtige begin- en eindpraatjes van Rod Serling. Maar het overgrote deel is extreem goed. Vooral de verhalen van Serling, Richard Matheson en Charles Beaumont.

Het is leuk om te zien hoe de verhalen steeds maatschappijkritischer werden, naarmate de seizoenen vorderden. Vooral Serling schreef flink wat van ‘m af in episodes als The Monsters Are Due on Maple Street, The Shelter en He’s Alive. En waar eerst aliens en robots als kwade krachten moesten fungeren werd het later veel directer en was het de mens zelf.

Het is een genot om inmiddels bekende acteurs te zien schitteren in hun piepjonge jaren. Zo komen Charles Bronson, Robert Redford, Robert Duvall, Burt Reynolds, Lee van Cleef en Dennis Hopper voorbij. Maar ook een van de laatste rollen van Buster Keaton. De muziek is gemaakt door grootheden als Bernard Hermann en Jerry Goldsmith en je komt bekende namen tegen als regisseur, zoals Richard Donner en Don Siegel.
Extra leuk: Na elke aflevering op IMDB kijken hoe het de acteurs is vergaan na hun optreden in TZ. Het gros is inmiddels morsdood, maar velen hebben een rijke film- en tv-carrière gehad. Bizar ook om te zien ook hoe jong velen stierven. Veelal door hartfalen of longkanker, wat niet zo vreemd is aangezien iedereen met een peuk in de bek te zien was.

Hopper als neo-nazi

Het was elke avond smullen van de kneuterige, maar soms ook zeer indrukwekkende decors, van het prachtige camerawerk, de inventieve special effects en de gemoedelijke en tevens ongemakkelijke jaren ’50 en ’60 sfeer.
Maar The Twilight Zone kijk je vooral voor de verhalen. De een nog maffer dan de ander. Maar stuk voor stuk fascinerend. Ik raad het je ten zeerste aan. Mocht je door de 156 bomen het bos niet kunnen zien, presenteer ik hieronder mijn persoonlijke top zoveel. Ik heb elke aflevering voorzien van een cijfer en hieronder volgen de absolute uitschieters die ik beloonde met een 9 en een 8,5 (tienen geef ik nooit). Let op: het zijn mijn persoonlijke favorieten. Maar nogmaals: ze zijn allemaal de moeite waard. Ik gaf namelijk ook ontzettend veel achten en zevens uit.

Submitted for your approval. Mijn persoonlijke Twilight Zone-favorieten.

De absolute top (afleveringen met een 9)
– Walking Distance (S01E05)
– Time Enough At Last (S01E08)
– The Obsolete Man (S02E29)
– Once Upon A Time (S03E13)
– He’s Alive (S04E04)
– The Parallel (S04E11)
– Living Doll (S05E06)
– Number 12 Looks Just Like You (S05E17)
– An Occurrence at Owl Creek Bridge (S05E22)
– I Am the Night – Color Me Black (S05E26)

Walking Distance

Extreem goed (afleveringen met een 8,5)
– The Last Flight (S01E18)
– A Most Unusual Camera (S02E10)
– Dust (S02E12)
– The Silence (S02E25)
– Shadow Play (S02E26)
– Deaths-Head Revisited (S03E09)
– Five Characters in Search of an Exit (S03E14)
– The Little People (S03E28)
– Valley of the Shadow (S04E04)
– The Long Morrow (S05E15)
– The Masks (S05E25)

Dust

En nu op naar de jaren ’80 revival van The Twilight Zone, en de derde reeks in 2002 en de vierde opleving van vorig jaar. Ik ben de komende maanden te vinden in…The Twilight Zone.

8 mrt 2020
Posted by Menno, and filed under Bowie, Een still omdat ik het wil, TeeVee

In de rubriek EEN STILL OMDAT IK HET WIL vandaag de serie High Fidelity, die net als de film uit 2000 gebaseerd is op het boek van Nick Hornby.

Alleen ditmaal is Rob van het vrouwelijke geslacht (Robyn) en wordt gespeeld door de geweldige Zoë Kravitz, inderdaad dochter van Lenny en Lisa Bonet. Moeder Lisa speelde destijds de love interest van Rob in de film.

Anyway, hier zien we Robyn filosoferen over Bowie’s Modern Love die in haar geval haar mixtape opent, of in de huidige tijd: playlist. Later zie je haar discussiëren over Blackstar.

Hele fijne serie en een zeer geslaagde transfer naar het multiculturele New York van nu.

5 mei 2019
Posted by Menno, and filed under Autobio Strip, Family guy

Aflevering 10.

(klik voor groter)

See my life in a comic 10
Tags: , ,
xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.