Home
21 aug 2015
Posted by Menno, and filed under Actualiteit, Bowie

Will Brooker is professor Film and Cultural Studies aan de Kingston University, die een experiment is begonnen waarin hij een jaar lang alles doet wat David Bowie ook deed. Dus hetzelfde eten, drinken en lezen als Bowie. Om maar in zijn hoofd te komen en te zien hoe Bowie tot zijn geniale creatieve uitspattingen kwam. Maar hij gaat een stap verder. Hij kleedt zich ook als Bowie. En zelfs de make-up neemt ‘ie over.

Will Brooker als BowieIk vind het een fascinerend experiment. Bijna jaloersmakend. Zou het zelf ook wel willen. (op het verkleden na). Het geeft je echt inzicht in wat er in Bowie’s hoofd omging. Wat hij dacht, hoe hij de puzzelstukjes in elkaar zette. Hoe hij zich liet inspireren door muziek van die tijd, schrijvers, films, etc etc. Hier wat van, daar wat van, en dan komen tot de meesterlijke muziek en lyrics. En natuurlijk de personages die Bowie aannam. Hoe kwam hij bij een tiep als Aladdin Sane. Of The Thin White Duke.

Hoewel, die laatste laat zich vrij makkelijk raden. Bowie leefde op een dieet van coke, melk en rode pepers (zo zegt men). Dan word je vanzelf dun en wit. Op dat vlak vind ik Brookers experiment minder sterk. De coke die Bowie erbij snoof is wel een essentieel deel van zijn creatieve proces, dus als de professor dat er niet bij doet is het project sowieso mislukt.

Maar fascinerend blijft het en ik kijk uit naar zijn bevindingen. Het is me overigens onduidelijk of ‘ie de hele carrière van Bowie pakt of zich beperkt tot de seventies. Als ik het goed begreep schrijft ie een monografie over dit geheel, getiteld ‘Forever Stardust: David Bowie Across the Universe’.

Will Brooker op Twitter

25 jul 2015
Posted by Menno, and filed under Reizen

De vierde trip die V., K. en ik maakten in Berlijn. Wat deden en zagen we deze dagen?

Berlijntrip 4
11 – 15 oktober 2014

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

En weer reden V. en ik in mijn bolide naar de hoofdstad van Duitsland. Weer met de nodige stops en de juiste muziek. En weer hadden we een appartementje gehuurd via AirBnB. Een keurig huisje van een radicaal punkstel, weer in Neukölln, de buurt waar we van zijn gaan houden. Schillers Bar werd weer trouw gefrequenteerd en we maakten weer dankbaar gebruik van het Tempelhof als achtertuin.

Berlijntrip
Zondagbrunch bij Schillers

Stukje geschiedenis
We bezochten de in Berlijn wonende K. en J. die onlangs ouders waren geworden van H. Na het knusse kraamgebeuren beklommen V. en ik de Teufelsberg, een kunstmatige heuvel, hier ligt de puinhoop van het gebombardeerde Berlijn onder, in het voormalige West-Berlijn in het noorden van het Grunewald. De heuvel torent circa 80 meter uit boven het omliggende vlakke land van de deelstaat Brandenburg. De Amerikaanse geheime dienst bouwde een van haar grootste afluisterstations op de top van de heuvel, die nog altijd te bezichtigen is. Een geweldig gebouw dat steeds verder in verval raakt. Het is een walhalla voor street-art liefhebbers en natuurlijk voor graffiti artiesten. En het uitzicht is fenomenaal, zeker bij zonsondergang.

Teufelsberg
Teufelsberg
Teufelsberg

De volgende dag kropen we de auto weer in voor een reis van 35km, naar het voormalige vernietigingskamp Sachsenhausen. Het werd in 1936 gebouwd door gevangenen in de (ontzettend droevige stad) Oranienburg. In dit kamp zijn ca. 30.000 tot 50.000 mensen omgekomen.Velen kwamen om het leven door ziekte, uithongering, uitputting, marteling en executie. It goes without saying dat dit bezoek veel indruk maakte. Veel staat er nog en de informatievoorziening draait er niet om heen. Dit was de hel op aarde en hier rondlopen doet je beseffen hoe goed wij het vandaag de dag hebben.

Sachsenhausen
Sachsenhausen
Sachsenhausen

We sloten de dag weer af met een biertje en hapje in een foute oostduitse eettent in Oranienburg. Groezelige bezoekers en een fraaie adelaar boven de bar. Welja.

Bier
Op dag drie wilden we iets doen dat we altijd al wilden doen in Berlijn, de ondergrondse tunnels bezoeken. Dat deden we, via Berliner Unterwelten. Maar bespaar je de moeite. Het was geen ruk aan. De rondleider sprak enkel Duits, en snel Duits. Het was meer praten dan zien. En wat je zag kun je ook op foto’s zien. Laat maar dus. We besloten het die avond op een zuipen en eten te zetten.

De volgende dag vertrokken we weer. Gedenkstätte Deutche teiling Marienborn, bezochten we ditmaal wat uitgebreider.

Volgende trip: augustus 2015

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

 

25 jul 2015
Posted by Menno, and filed under Reizen

Ah, lente! Tijd om weer naar Berlijn te gaan! De derde trip van V. en K. en mij!

Berlijntrip 3
23 – 28 mei 2014

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

Na een relaxte autoreis kwamen we in de avond van 23 mei aan in Neukölln, waar we via AirBnB een appartementje hadden gehuurd. Om de hoek van het Tempelhof park. We spraken uiteraard weer af met K. (en zijn vrouw J.) in Schöneberg bij het relaxte Cafe Aroma. Na tienen moesten we wel stil zijn op het terras, want de bovenburen klaagden. Minder relaxt.

De volgende ochtend ontdekten we een tweede favoriete ontbijtstek (zie de eerste twee verslagen): Schiller Bar. Sympathieke mensen (en een Nederlands meisje in de bediening, altijd leuk) en goddelijk (en veel!) eten. Vooral de zondagbrunch is super:

Schillers Bar

We bezochten het Tempelhof weer, waar de Berlijners weer druk ontspanden en de vogelbroeggebieden waren afgezet. De moeite van het bekijken waard zijn de imposante bouwwerken (ontworpen door de nazi-architect Albert Speer) uit de jaren ’30 die op en rond het voormalige vliegveld staan, zoals op de Mehringdam en de Platz der Luftbrücke.

Speer

Na een biergarten (hé, er moet ook ontspannen worden), gingen we naar een eh, biergarten. Maar nu een waar we de rest van de avond bleven zitten om mijn verjaardag te vieren: Prater Biergarten in Prenzlauerberg. Een flinke grote groep collega’s kwamen ook langs die ook in Berlijn waren. Dit feestje was mede een aanleiding, maar natuurlijk ook om Berlijn zelf én natuurlijk de reizende Bowie-tentoonstelling (zie verderop) die nu in Berlijn gevestigd was. Het werd een fantastische verjaardagsviering tot in de late uurtjes.

Vogelsang en lekke band
De volgende dag (we begonnen rustig aan) reden we met de bolide naar Vogelsang in Zedhenick, een voormalige Russische legerbasis die ook plek bood aan een top secret raketlanceringsbasis. Dat moesten we met eigen ogen zien natuurlijk, al viel het niet mee! Midden in de bossen van Oost-Duitsland, moeilijk te vinden en lastig te doorkruisen (teken, muggen, veel bomen en zwiepende takken). Daarbij was het op deze zaterdag snikheet (26 graden). Desalniettemin een fantastische ervaring en een indrukwekkende trip. Fascinerend om rond te lopen in deze post apocalyptische omgeving waar WOIII tot de val van het communisme een zeer aannemelijk toekomstbeeld was. De basis bood plek aan 15.000 man en was zelfvoorzienend. De Russen vertrokken in 1994 en lieten de boel grotendeels achter. Toegang is overigens verboden. Duh!

IMG_3688_BEWERKT
IMG_3662_BEWERKT
Een fotoverslag plaatste ik reeds eerder op dit blog.

Het was inmiddels 18 uur en we waren inmiddels goed moe en hadden trek. We hadden een flink eind gelopen en de auto stond ver geparkeerd (want verboden gebied). We waren dolblij toen we de auto bereikten, maar minder blij met de lekke band. Maar goed, kan gebeuren. Helaas bleek de reserveband ventielloos (merkten we toen we ‘m er al op hadden geschroefd), dus zat er niets anders op dan de Wegenwacht te bellen. Bijna een uur later arriveerde een gigantische takelwagen (je weet maar nooit) en keek de Duitse Wegenwachtmeneer naar de band. “Oh, er zit een steentje in het dopje van de ventiel. Dat gebeurt wel vaker”. Hij pompte ‘m op en klaar. Toen onze kaken weer op elkaar zaten vertelde hij dat de bewoners in de buurt de toeristen zat zijn en dat laten blijken door dit soort acties. Daarbij stond de auto op privé terrein, wat overigens niet waar was. Enfin, een heel avontuur die dag, dat werd afgesloten met een bioburger bij Schillers Bar, bij ons appartementje in Neukölln.

Sja

Dag drie (mijn verjaardag) stond in het teken van Bowie. De expo van V&A, ‘David Bowie is’, die thans in Berlijn was, in het Martin-Gropis-Bau museum. Ik zag ‘m reeds in Londen, maar uiteraard moest ik ‘m nog een keer zien. Het was weer imposant, hoewel kleiner dan in Londen, maar met een extra ruimte voor Bowie’s avonturen in Berlijn in de seventies.

Bowie's

Naderhand proosten V. en ik op het Tempelhof en spraken we later die dag af met K. en J. op het extreem gezellige en sfeervolle biergarten terras van Kurhaus Ponta Rosa (goeie pizza’s!) (hipster alert!). Beschonken met de dubbeldekkerbus (aanrader!) terug naar huis.

Ponta Rosa

En toen vertrokken we weer. Maar…eerst naar LPG, de natuurwinkel. Ook bezochten we on the way nog de Gedenkstätte Deutche teiling Marienborn, de voormalige grensovergang van west naar oost-Duitsland. Een indrukwekkend plaats. Hier is wel een en ander gebeurd. Alle grensposten, wachttorens en gebouwen staan er nog. Er is ook een museumpje. Alles gratis.

Gedenkstätte

Volgende trip: oktober 2014

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

25 jul 2015
Posted by Menno, and filed under Bowie, Reizen

Er zaten tenslotte al weer 5 maanden tussen, dus we vertrokken weer naar Berlijn. Wat deden we deze keer?

Berlijntrip 2
18 – 21 oktober 2013

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

Per auto vertrokken V. en ik weer naar Berlijn dat er nu extra mooi uitzag door de herfstkleuren. Elke keer weer een flink eind, maar altijd gezellig met alle stops, grappen en grollen. We sliepen weer bij K. in Schöneberg en ‘s avonds aten we in de hipste happening van dat moment Kater Holzig in Mitte (inmiddels permanent gesloten) en bezochten daarna de feestlocaties in het industriële gebouw waarin dit alles was gevestigd.

Kater Holzig

Met een kater van jewelste (stom!) begon de volgende dag uiteraard weer met een ontbijt bij café Bateau Ivre in kreuzberg. Via Alexanderplatz vertrokken V. en ik naar het Olympiastadion, het olympisch stadion gebouwd door de nazi’s voor de spelen van 1936. Riefenstahl schoot deze indrukwekkende documentaire ‘Olympia’ hier:

Helaas konden we niet ín het stadion, maar de omgeving was ook prachtig.

Olympia
Olympia

Nog even langs de Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche (die van ‘Over de muur’ van Klein Orkest) en door naarPrenzlauerberg, waar we naar de ultieme Currywurst-stek gingen: Konnopke’s Imbiß. Dikke rijen hier voor de broodjes. En terecht.

Toen naar de Bösebrücke. Hier staken na de val van de muur op 9 november duizenden oost-Berlijners over naar het westen. Een unieke plek dus.

Bösebrücke
Bösebrücke

We liepen nog een flink stuk langs ouwe muurlocaties door Prenzlauerberg, om later met vriend K. af te spreken want de lichtshows van het festival of lights begonnen. De Berliner Dom, Branderburger Tor en gebouwen aan Unter den Linden waren die avond mooi uitgelicht en kregen dia’s en lichtshows op zich geprojecteerd.

Brandenburger Tor
Dom

Olympisch dorp
De volgende dag stond in het teken van het Olympische dorp dat zo’n 40 kilometer buiten Berlijn ligt. Dit verlaten en weggerotte dorpje werd in 1936 speciaal voor de olympische sporters gebouwd. Hier sliepen ze en konden ze trainen. Nog geen grote toeristische trekpleister, wellicht vanwege de nationaal-socialistische geschiedenis van het dorp. Het was lekker rustig en we konden heerlijk op ons gemak door het dorp wandelen en dat deden we dan ook. Er is ook een klein museumpje ingericht waar de kamer van de zwarte sporter Jesse Owens nog helemaal intact is. Owens was de succesvolste atleet op de spelen en zette Hitler en zijn “superieure witte ras” flink zin zijn hemd.

Olympische dorp
Olympische dorp
De Russen die deze locaties na de oorlog overnamen bouwden er grote flats voor de soldaten en hun gezinnen die in en rond Berlijn waren gestationeerd. Deze flats staan er allemaal nog en mogen niet betreden worden. Dus wat deden we? We betraden en beklommen ze. Het leverde prachtige plaatjes op. De sporterssauna stond er voor een groot deel nog. Met de zaklamp op de iPhone konden we de boel van binnen bekijken en troffen er muurschilderingen aan en achtergelaten slippers). Een zwaar indrukwekkende ervaring en een dikke aanrader!

Olympische dorp
Olympische dorp
Olympische dorp

Voor de lunch zochten we het meest foute oost-Duitse eettentje op dat we konden vinden. Dat werd Kastanienhof Elstal. Fouter kon niet, maar wat waren ze gastvrij: we mochten aansluiten bij een gigantisch lopend buffet. Lekker!

Alsof dat nog niet genoeg was bezochten we hierna het Spreepark weer (zie vorige trip). Alleen ditmaal sloten we aan bij een rondleiding. De rondleider was nogal vol van zichzelf en na een wandelingetje van telkens 1 minuut, ging hij weer 10 minuten praten. Het mag voor zich zelf spreken dat we de groep verlieten en op ons eigen houtje het park bezichtigden. Ook hier weer genoeg te gekke fotomomenten. Het DDR-pretpark (of wat er nog van over was) is een jaar later door een brand voor een groot deel verwoest, dus we waren net op tijd.

Spreepark
Spreepark
Spreepark

We sloten de dag af met weer een bezoek aan Jamaicaans fusionrestaurant Rosacaleta. en een afzakker in de unieke buurtkroeg E&M Leydicke. De trip werd de volgende ochtend afgesloten met een inmiddels ingesleten traditie: de natuurwinkel LPG (in een voormalig tankstation). Weer 8 uren terugrijden.

Volgende trip: mei 2014.

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

 

25 jul 2015
Posted by Menno, and filed under Bowie, Reizen

Aangezien ik nogal vol ben van Berlijn (ik vierde er de afgelopen twee jaar vier keer vakantie – in augustus weer; ach, ik zeg het gewoon, het is de mooiste stad van de wereld) en ik mensen graag wil wijzen op de mooie (minder toeristische) plekken van en om de stad, schreib ich deze post. Het is uiteraard ook een leuk reisverslag voor mezelf. Maar geloof me, deze zaken wil je ook met eigen ogen zien. Enfin, een overzicht.

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

Niet mijn eerste trip naar Berlijn, dat was in 2006, maar wel mijn eerste niet-toeristische trip. Nou is er natuurlijk niets mis met toeristisch, want er is zo ontzettend veel te zien in Berlijn, maar ronddwalen door Berlijn met een inwoner van de stad en een Berlijnofiel is toch anders. Toch wil ik even snel de absolute must-sees noemen die ik in 2006 zag: Potzdammer Platz, het Holocaust monument, Der Reichstag, Slot Charlottenberg, Jüdisches Museum, Checkpoint Charlie, East Side Gallery  en KaDeWe.

Berlijntrip 1
21 mei – 25 mei 2013

Dan nu het verslag van Berlijntrip 1, die begon in de wijk Schönenberg waar ik 21 mei per auto aankwam. Hier woont vriend K. en ik hier logeerde ik. Om de hoek bezocht ik het wonderschone kerhofje Alter St.-Matthäus Kirchhof, waar o.a. de gebroeders Grimm liggen. Maar ook de familie Bier (giechel).

Kerkhof

Niet helemaal eerlijk deze foto: want deze is genomen in oktober 2013, toen de herfstkleuren er van af spatte.

Uiteraard bezocht ik ook Haubtstrasse 155, het appartement waar Bowie met Iggy Pop woonde van 1976 tot 1979 en hij de zijn Berlijn trilogie opnam. In de Hansa Studio’s dus.

Haubtstrasse

Muurwandeling
Op Potzdammer Platz, het voormalige niemandsland, bezocht ik het zwaar indrukwekkende informatiecentrum onder het Holocaust Monument. Hier ontmoette ik vriend V. Wat ik fascinerend blijf vinden, élke keer weer, is de nog altijd aanwezige Muur in de stad. Ook al is ‘ie er al meer dan 25 jaar niet meer. Waar de muur stond is een lijn kinderkopjes neergelegd. Bizar om te zien. Waar deze lijn niet loopt zijn vaak overgangspunten geplaatst.

Holocaust monument
V. verzorgde een Muurwandeling voor beginners. Deze begon bij Wilhelmstraße, bij de Führerbunker, waar sinds 1988 vrolijk nieuwbouwwoningen op gebouwd werden. Lijkt me geen gezellige plek om te wonen.

Bunker

Next stop: de nazistische architectuur van het Ministerie van Financiën, voorheen het ministerie van Luchtvaart van Göring. Met thans een indrukwekkende socialistische muurprent. Om de hoek van het afschuwwekkende Topography des Terrors. Geenszins vrolijkmakend, maar een verplicht en indrukwekkend bezoek.

Stukje muur bij Topography des Terrors

Stukje muur bij Topography des Terrors

Met de bus naar Mitte, naar de Bernauer Straße, waar de muur voor zoveel verdriet heeft gezorgd. Hier staat tegenwoordig een immens monument dat je middels een uitkijktoren, resten van de muur en een informatiecentrum heel goed laat zien hoe de mensen en de huizen tussen 1961 en 1963 systematisch werden weggewerkt om plek te maken voor de muur. Ook hier een bijzonder museumpje.

Bernauerstrasse

Bernauerstrasse

Bernauerstrasse, met nog een intact gelaten stuk muur, wachttoren en “niemandsland”

Kreuzberg
De volgende dag: ontbijten in het uiterst relaxte punkkraakholcafe Bateau Ivre in Kreuzberg. Een van de twee lekkerste ontbijtplekken van Berlijn (de andere volgt later!).

Bateau Ivre

Bateau Ivre

Daarna maakten V en ik (en B. die inmiddels was aangeschoven) een wandeling langs de Spree door het geweldige Kreuzberg, waar we van West naar Oost liepen. Op weg naar het Sowjetisches Ehrenmal in Treptower Park, een gigantisch monument in een gigantisch park. De gedenkplaats werd gebouwd in opdracht van de Sovjetbezettingsmacht om de soldaten uit het Rode Leger, die waren gestorven in WOII te eren en te herdenken.

Sowjetisches Ehrenmal


Waarom moet ik hier altijd aan The Neverending Story denken?

Sowjetisches Ehrenmal

We liepen door parken en bossen en kwamen uit bij een Biergarten (Zenner) aan de Spree. Hier was ook het Spreepark. Een indrukwekkend oud verlaten pretpark uit de DDR-tijd. Achter hekken (en waakhonden te horen op de achtergrond), dus het bleef deze keer bij kijken van achter het hek, maar bij een later bezoek zouden we ín het park gaan kijken.

Spreepark

Toen liepen we een flink stuk door het treurige oost-Berlijn, waar de tijd stil heeft gestaan. Oude DDR buurten en flats. Zeer de moeite waard.

Oude DDR flats

Inmiddels flauw van de honger kochten we ons blut in een evenzo treurige supermakrt en stapten op de metro richting Tempelhof, het immense park dat voorheen een luchthaven was. Hier veel vliegers, skaters, afstandbestuurbare autootjes, segways en genietende Berlijners. Een te gekke plek, waar we nog vaak zouden terugkeren. Hier ook een BBQ tent met heerlijke bieren en biologische vleesgerechten en een geweldige zonsondergang.

Tempelhof

Volgende ochtend bezochten we de Alexanderplatz in het voormalige oost-Berlijn, waar de altijd aanwezige Berliner Fernsehrturm nu wel erg dichtbij was. Hier erg mooi: de Neptunus fontein en de Karl Marx en Friedrich Engels beelden. Een wandeling door buurt volgde, o.a. over de Liebknechtbrücke. Hier zijn ze flink aan het bouwen. We liepen langs de Berliner Dom, het Altes Museum, het Roter Radhaus en over het Museum Insel. Veel mooie gebouwen met de nog altijd aanwezige kogelgaten uit de oorlog hier en natuurlijk veel indrukwekkende musea. V. bezocht het Deutches Historisches Museum en ik de Alte National Galerie, oprecht zeer indrukwekkend! Koffie bij een pittoresk pleintje nabij de Nikolaiviertel.

Altes Museum

Altes Museum, waarvoor Hitler graag speechte

Karl Marx Allee
Hadden we nog puf over? Welja. We liepen over de ganse Karl Marx Allee. En die is lang! Maar ongelofelijk, wat was dat de moeite waard. De flats hier, de geschiedenis, de verlaten bioscopen, oude bordreclames, muurschilderingen, Marx standbeelden en authentieke DDR cafeetjes (zoals het Cafe Sybille dat we bezochten en tevens is ingericht als oud museumpje)!

Karl Marx Allee

Karl Marx Allee, waar vangnetten de afbrokkelende tegels moeten opvangen

Eten deden we ‘s avonds in Kreuzberg, bij het Jamaicaanse fusionrestaurant Rosacaleta. Zeer spicy, maar extreem lekker en een fantastische sfeer.

De volgende dag reed ik weer naar huis, maar niet voordat ik het Brücke Museum bezocht. Het museum waar het schilderij ‘Roquairol’ van rich Heckel hangt, jeweetwel, waar Bowie’s “Heroes”albumhoes op gebaseerd is (en Iggy Pops The Idiot).

Roquairol

Roquairol

Volgende trip: 18 – 21 oktober 2013

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

23 jul 2015
Posted by Menno, and filed under Film

Het is lastig praten over The Eclipse (2009) als Shia Lebeouf er constant doorheen schreeuwt.

In augustus is VoorDeFilm er weer, mét deze inleiding!

13 jul 2015

Posted by Menno, and filed under Bowie, Family guy, Persoonlijk

Trots smeltmoment vanavond: Dylan deed een handdoek om als jurk en zei: “Net als Bowie!”

Bowie's Men's dress

Bowie’s Men’s dress

Tags:
xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.