Home
10 okt 2020
Posted by Menno, and filed under Overpeinzing

Heb de griep flink te pakken sinds gisteren en heb al zwetend en ijlend de nieuwe Netflixer ‘The Haunting of Bly Manor’ (van Mike Flanagan) gebinged. Zal ongetwijfeld aan mijn fragiele staat hebben gelegen, maar ik vond het helemaal fantastisch. Dit vervolg op het uitstekende ‘The Haunting of Hill House’ (ook van Flanagan) heeft dezelfde cast in andere rollen. Het verhaal is gebaseerd op het boek ‘The Turn of the Screw’ van Henry James en gaat over een spookkasteel en diens bewoners. Eerder ook verfilmd als het meesterlijke ‘The Innocents’ (1961).

THE HAUNTING OF BLY MANOR (L to R) AMELIE BEA SMITH as FLORA , BENJAMIN EVAN AINSWORTH as MILES, and T’NIA MILLER as HANNAH in THE HAUNTING OF BLY MANOR. Cr. EIKE SCHROTER/NETFLIX © 2020

Bly Manor is geen spookverhaal, zoals een personage in de laatste aflevering zegt, maar een liefdesverhaal. En ik ging er helemaal in mee, incluis traantjes. Negen uren is lang en voor sommigen wellicht te lang, maar nogmaals, ik ben niet helemaal lekker en het gaf mij de tijd en voldoening om me helemaal met de personages, die excellent acteren, te identificeren. Uiteraard zijn er ook zaken die de boel flink verpesten, maar die heb ik mezelf alweer laten vergeten.

Die Mike Flanagan. Die gaat lekker de laatste jaren. Okay, Dr. Sleep was een beledigende en ontiegelijk slechte rukfilm, maar Oculus, Hush, Absentia en deze twee series zijn wel mijn kopjes thee.

Aanrader! En ja, er zitten weer tientallen geesten verstopt in de achtergrond.

The Haunting of Bly Manor
Tags:
7 okt 2020
Posted by Menno, and filed under Film, TeeVee

Je moet wat tijdens een coronacrisis en daarom besloot ik eind augustus eindelijk eens te beginnen aan The Twilight Zone, de originele reeks van schrijfgrootheid Rod Serling, die liep van 1959 t/m 1964. Thans beschikbaar in glorieus HD.

Rod met de eeuwige peuk

Dat klinkt als een weekendje doorbingen, maar het zijn wel maar liefst 156 afleveringen, verdeeld over vijf seizoenen. Daar doe je een wel even over. Het kostte me uiteindelijk zes weken.

Maar het was geenszins een straf. Integendeel. Het was elke aflevering weer een heerlijk verrassend uitstapje naar een andere dimensie, een alternatieve wereld. Een zwart-wit wereld zonder internet, mobieltjes en corona.

Toegeven, niet elk hoofdstuk van The Twilight Zone is sterk. Er zijn een aantal slappe afleveringen, maar zelfs díe zijn nog interessant door de sets, het camerawerk, het acteren en natuurlijk de prachtige begin- en eindpraatjes van Rod Serling. Maar het overgrote deel is extreem goed. Vooral de verhalen van Serling, Richard Matheson en Charles Beaumont.

Het is leuk om te zien hoe de verhalen steeds maatschappijkritischer werden, naarmate de seizoenen vorderden. Vooral Serling schreef flink wat van ‘m af in episodes als The Monsters Are Due on Maple Street, The Shelter en He’s Alive. En waar eerst aliens en robots als kwade krachten moesten fungeren werd het later veel directer en was het de mens zelf.

Het is een genot om inmiddels bekende acteurs te zien schitteren in hun piepjonge jaren. Zo komen Charles Bronson, Robert Redford, Robert Duvall, Burt Reynolds, Lee van Cleef en Dennis Hopper voorbij. Maar ook een van de laatste rollen van Buster Keaton. De muziek is gemaakt door grootheden als Bernard Hermann en Jerry Goldsmith en je komt bekende namen tegen als regisseur, zoals Richard Donner en Don Siegel.
Extra leuk: Na elke aflevering op IMDB kijken hoe het de acteurs is vergaan na hun optreden in TZ. Het gros is inmiddels morsdood, maar velen hebben een rijke film- en tv-carrière gehad. Bizar ook om te zien ook hoe jong velen stierven. Veelal door hartfalen of longkanker, wat niet zo vreemd is aangezien iedereen met een peuk in de bek te zien was.

Hopper als neo-nazi

Het was elke avond smullen van de kneuterige, maar soms ook zeer indrukwekkende decors, van het prachtige camerawerk, de inventieve special effects en de gemoedelijke en tevens ongemakkelijke jaren ’50 en ’60 sfeer.
Maar The Twilight Zone kijk je vooral voor de verhalen. De een nog maffer dan de ander. Maar stuk voor stuk fascinerend. Ik raad het je ten zeerste aan. Mocht je door de 156 bomen het bos niet kunnen zien, presenteer ik hieronder mijn persoonlijke top zoveel. Ik heb elke aflevering voorzien van een cijfer en hieronder volgen de absolute uitschieters die ik beloonde met een 9 en een 8,5 (tienen geef ik nooit). Let op: het zijn mijn persoonlijke favorieten. Maar nogmaals: ze zijn allemaal de moeite waard. Ik gaf namelijk ook ontzettend veel achten en zevens uit.

Submitted for your approval. Mijn persoonlijke Twilight Zone-favorieten.

De absolute top (afleveringen met een 9)
– Walking Distance (S01E05)
– Time Enough At Last (S01E08)
– The Obsolete Man (S02E29)
– Once Upon A Time (S03E13)
– He’s Alive (S04E04)
– The Parallel (S04E11)
– Living Doll (S05E06)
– Number 12 Looks Just Like You (S05E17)
– An Occurrence at Owl Creek Bridge (S05E22)
– I Am the Night – Color Me Black (S05E26)

Walking Distance

Extreem goed (afleveringen met een 8,5)
– The Last Flight (S01E18)
– A Most Unusual Camera (S02E10)
– Dust (S02E12)
– The Silence (S02E25)
– Shadow Play (S02E26)
– Deaths-Head Revisited (S03E09)
– Five Characters in Search of an Exit (S03E14)
– The Little People (S03E28)
– Valley of the Shadow (S04E04)
– The Long Morrow (S05E15)
– The Masks (S05E25)

Dust

En nu op naar de jaren ’80 revival van The Twilight Zone, en de derde reeks in 2002 en de vierde opleving van vorig jaar. Ik ben de komende maanden te vinden in…The Twilight Zone.

8 mrt 2020
Posted by Menno, and filed under Bowie, Een still omdat ik het wil

In de rubriek EEN STILL OMDAT IK HET WIL vandaag de serie High Fidelity, die net als de film uit 2000 gebaseerd is op het boek van Nick Hornby.

Alleen ditmaal is Rob van het vrouwelijke geslacht (Robyn) en wordt gespeeld door de geweldige Zoë Kravitz, inderdaad dochter van Lenny en Lisa Bonet. Moeder Lisa speelde destijds de love interest van Rob in de film.

Anyway, hier zien we Robyn filosoferen over Bowie’s Modern Love die in haar geval haar mixtape opent, of in de huidige tijd: playlist. Later zie je haar discussiëren over Blackstar.

Hele fijne serie en een zeer geslaagde transfer naar het multiculturele New York van nu.

Tags:
5 mei 2019
Posted by Menno, and filed under Autobio Strip

Aflevering 10.

(klik voor groter)

See my life in a comic 10
Tags: , ,
4 mei 2019
Posted by Menno, and filed under Autobio Strip

Het was weer een tijdje geleden (6 jaar), maar hier is een nieuwe aflevering van mijn autobio-stripreeks (klik voor groter)!

Eerdere afleveringen hiero.
En de kast is natuurlijk echt (gemaakt door de geweldige Dimitri!):

Star Wars kast
17 mrt 2019
Posted by Menno, and filed under Video

Zag dit weekend twee video’s over editing die te interessant zijn om niet te delen.

Beiden gaan over Oscar-winnende editors, maar de één is extreem goed terwijl de andere enkel vragen oproept. Tom Cross won ‘m in 2014 zeer terecht voor Whiplash en John Ottman in 2019 voor Bohemian Rhapsody.

De video’s laten uitgebreid zien waarom het editwerk in Whiplash zo goed werkt en waarom in de Queen biopic niet. Het is een puinhoop en ongetwijfeld het resultaat van de switchende regisseurs en het feit dat de Queen bandleden evenveel schermtijd opeisten. Maar het is een raadsel waarom deze film een edit-Oscar kreeg.

16 mrt 2019
Posted by Menno, and filed under Bowie, Montage, Video

Zeven jaar geleden vroeg ik Sander Kerkhof of hij 40 van mijn favoriete Bowie nummers tot een lange megamix wilde smeden. Het werd een geweldige 12-minuten durende  mashup die ik vervolgens voorzag van beeld. Fragmenten uit videoclips, live optredens, interviews, promo’s. Alles in het good old FCP7. De video, “Bowie” gedoopt, ging in november 2012 online en werd gewaardeerd, maar scoorde niet gek veel views. 

Toen kwam 8 januari 2013 en trakteerde de jarige Bowie ons op een nieuwe single: ‘Where Are We Now’. Zomaar, out of the blue, na tien jaar radiostilte. Ik besloot de mashup up te daten met wat beelden uit de videoclip. 

Weinig gebeurde, tot 19 februari 2013. David Bowie himself had onze mashup op zijn site geplaatst met de legendarische woorden “This is cool!”. Visualiseer nu zo’n steeds sneller oplopende teller. Dat was wat er gebeurde. De views stroomden binnen. En niet snel daarna ook de telefoontjes. Het Parool, NPO Radio 1, 3voor12, NOS, De Standaard, NRC, NPO Radio 2. Allemaal besteedden ze aandacht aan de video. Ik mocht overal mijn praatje doen. Crazy. Ik mocht van Sony de nieuwe plaat previewen, de video heeft in een uitverkochte Grote Zaal van Paradiso gespeeld en Bowie’s pianist Mike Garson was razend enthousiast. Maar het mooiste: de reacties waren hartverwarmend. Mensen bleken tot tranen toe geroerd door de muziek en de beelden. De video raakte iets. Dat bleef het doen, vooral na Bowie’s dood in 2016. 

Deze clip zal me altijd zeer dierbaar blijven. Het opende deuren, het leverde fantastische klussen op en het liet me bijzondere nieuwe mensen kennen. “Bowie” bood me vele,  vele kansen. Bovendien is mijn liefde voor montage hier pas écht begonnen! 

De FCPX versie van de FCP7 versie 🙂

Helaas was de video een half jaartje niet meer te zien, omdat mijn Vimeo-account verwijderd werd vanwege het schenden van muziekrechten. Balen, want de teller stond op de laatste dag op 92.000. Het was ook positief want ik wilde de video al sinds het overlijden van mijn held aanvullen en verbeteren. Een George Lucasje doen, als het ware. Dat is nu eindelijk gebeurd. 

Sandeman heeft de audiotrack her en der verrijkt met nummers van Blackstar (2016) en ik heb nieuwe beelden toegevoegd en dingen waar ik me altijd al aan stoorde opgepoetst en verbeterd. 

Veel meer views hoef ik niet, maar het is voor mij bijzonder genoeg dat de video nu eens en voor altijd definitief is. De video die zo veel voor me betekent. 

xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.