Home
8 mrt 2020
Posted by Menno, and filed under Bowie, Een still omdat ik het wil

In de rubriek EEN STILL OMDAT IK HET WIL vandaag de serie High Fidelity, die net als de film uit 2000 gebaseerd is op het boek van Nick Hornby.

Alleen ditmaal is Rob van het vrouwelijke geslacht (Robyn) en wordt gespeeld door de geweldige Zoë Kravitz, inderdaad dochter van Lenny en Lisa Bonet. Moeder Lisa speelde destijds de love interest van Rob in de film.

Anyway, hier zien we Robyn filosoferen over Bowie’s Modern Love die in haar geval haar mixtape opent, of in de huidige tijd: playlist. Later zie je haar discussiëren over Blackstar.

Hele fijne serie en een zeer geslaagde transfer naar het multiculturele New York van nu.

Tags:
5 mei 2019
Posted by Menno, and filed under Autobio Strip

Aflevering 10.

(klik voor groter)

See my life in a comic 10
Tags: , ,
4 mei 2019
Posted by Menno, and filed under Autobio Strip

Het was weer een tijdje geleden (6 jaar), maar hier is een nieuwe aflevering van mijn autobio-stripreeks (klik voor groter)!

Eerdere afleveringen hiero.
En de kast is natuurlijk echt (gemaakt door de geweldige Dimitri!):

Star Wars kast
17 mrt 2019
Posted by Menno, and filed under Video

Zag dit weekend twee video’s over editing die te interessant zijn om niet te delen.

Beiden gaan over Oscar-winnende editors, maar de één is extreem goed terwijl de andere enkel vragen oproept. Tom Cross won ‘m in 2014 zeer terecht voor Whiplash en John Ottman in 2019 voor Bohemian Rhapsody.

De video’s laten uitgebreid zien waarom het editwerk in Whiplash zo goed werkt en waarom in de Queen biopic niet. Het is een puinhoop en ongetwijfeld het resultaat van de switchende regisseurs en het feit dat de Queen bandleden evenveel schermtijd opeisten. Maar het is een raadsel waarom deze film een edit-Oscar kreeg.

16 mrt 2019
Posted by Menno, and filed under Bowie, Montage, Video

Zeven jaar geleden vroeg ik Sander Kerkhof of hij 40 van mijn favoriete Bowie nummers tot een lange megamix wilde smeden. Het werd een geweldige 12-minuten durende  mashup die ik vervolgens voorzag van beeld. Fragmenten uit videoclips, live optredens, interviews, promo’s. Alles in het good old FCP7. De video, “Bowie” gedoopt, ging in november 2012 online en werd gewaardeerd, maar scoorde niet gek veel views. 

Toen kwam 8 januari 2013 en trakteerde de jarige Bowie ons op een nieuwe single: ‘Where Are We Now’. Zomaar, out of the blue, na tien jaar radiostilte. Ik besloot de mashup up te daten met wat beelden uit de videoclip. 

Weinig gebeurde, tot 19 februari 2013. David Bowie himself had onze mashup op zijn site geplaatst met de legendarische woorden “This is cool!”. Visualiseer nu zo’n steeds sneller oplopende teller. Dat was wat er gebeurde. De views stroomden binnen. En niet snel daarna ook de telefoontjes. Het Parool, NPO Radio 1, 3voor12, NOS, De Standaard, NRC, NPO Radio 2. Allemaal besteedden ze aandacht aan de video. Ik mocht overal mijn praatje doen. Crazy. Ik mocht van Sony de nieuwe plaat previewen, de video heeft in een uitverkochte Grote Zaal van Paradiso gespeeld en Bowie’s pianist Mike Garson was razend enthousiast. Maar het mooiste: de reacties waren hartverwarmend. Mensen bleken tot tranen toe geroerd door de muziek en de beelden. De video raakte iets. Dat bleef het doen, vooral na Bowie’s dood in 2016. 

Deze clip zal me altijd zeer dierbaar blijven. Het opende deuren, het leverde fantastische klussen op en het liet me bijzondere nieuwe mensen kennen. “Bowie” bood me vele,  vele kansen. Bovendien is mijn liefde voor montage hier pas écht begonnen! 

De FCPX versie van de FCP7 versie 🙂

Helaas was de video een half jaartje niet meer te zien, omdat mijn Vimeo-account verwijderd werd vanwege het schenden van muziekrechten. Balen, want de teller stond op de laatste dag op 92.000. Het was ook positief want ik wilde de video al sinds het overlijden van mijn held aanvullen en verbeteren. Een George Lucasje doen, als het ware. Dat is nu eindelijk gebeurd. 

Sandeman heeft de audiotrack her en der verrijkt met nummers van Blackstar (2016) en ik heb nieuwe beelden toegevoegd en dingen waar ik me altijd al aan stoorde opgepoetst en verbeterd. 

Veel meer views hoef ik niet, maar het is voor mij bijzonder genoeg dat de video nu eens en voor altijd definitief is. De video die zo veel voor me betekent. 

20 dec 2018
Posted by Menno, and filed under Film, TeeVee

Traditioneel weer effe een eindejaarslijstje.

2018
Heel veel in 2018 uitgekomen films zag ik niet in 2018, maar van de 2018 films die ik wel zag:

1. You were never really here
2. Hereditary
3. Suspiria
4. Under the silver lake
5. Roma
6. Revenge
7. I, Tonya
8. Annihilation
9. A Quiet Place
10. Upgrade

ywnrt

Ook qua series zag ik te weinig, en te weinig goeds. Wat nog altijd erg sterk is is Better Call Saul (S4) en ook Kidding vond ik mooi. Maar met kop en schouders stak The Haunting of Hill House erboven uit. Voor VPRO Cinema schreef ik dit:

Regisseur Mike Flanagan had al wat krediet opgebouwd met zijn prima horrorfilms Oculus (2013), Hush (2016) en de Stephen King-verfilming Gerald’s Game (2017), maar met deze bewerking van de gelijknamige roman van Shirley Jackson zet hij zichzelf definitief op de kaart. De serie is niet alleen doodeng (godzijdank zonder voorspelbare schrikmomenten), maar neemt ook uitgebreid de tijd om de personages te confronteren met een griezelig spookhuis, trauma’s én elkaar. Tel daar een zeer inventieve cinematografie bovenop (aflevering zes bestaat uit een aantal indrukwekkende long takes) en als bonus een stuk of vijftig verstopte geesten (verzamel ze allemaal!), en je hebt een van de beste series van het jaar. Dat onze eigen Michiel Huisman een van de hoofdrollen vertolkt, is extra leuk.

The Haunting of Hill House

21 nov 2018
Posted by Menno, and filed under Family guy, Muziek

Nog een Michael Jackson anekdote dan. 

Toen ik 7 jaar was kwam Michael Jacksons ‘Thriller’ uit. Ik weet nog heel goed dat ik schijtersbenauwd was van de 13 minuten durende videoclip, geregisseerd door John -The Blues Brothers- Landis. Wacko Jacko veranderd hierin in een weerwolf (op dezelfde manier als in de film ‘An American Werewolf in London’ – doodeng dus) en in een zombie.

Een vriend van mijn oudere broer maakte me wekenlang doodsbang door alleen al het nummer te zingen.
Later kwam het goed en durfde ik te kijken. Helemaal fantastisch vond ik het. Heb op mijn 16e nog een keer de videocassette gekocht met de making of (tip!).

Toen mijn zoon ook 7 was, was hij ook een groot Michael Jackson fan (nog steeds trouwens). Hij vond al zijn snelle nummers helemaal te gek en keek graag naar zijn clips, zijn dansmoves imiterend. Echter, Thriller mocht ‘ie nooit zien van mij. Mijn eigen traumaatje kwam steeds naar boven. Tot ik ‘m maar eens opzette…

Samen kijken, met de hand op de spatiebalk mocht het echt te eng worden. Maar Dylan lachte erom. Het was TOTAAL niet eng. Hij was al zoveel gewend van de zombies in Minecraft, van Plants versus Zombies en al die tientallen films en series die hij zag. “DANSZOMBIES!”. Hij vond het fantastisch.

Achteraf was mijn angst voor niets, want wat ziet het er lullig uit (zie bijvoorbeeld de studiolampen in beeld op 6’27”). Maar destijds was dit de creepy shit. Inmiddels lachen we erom. Dylan zeker.

De clip blijft overigens geweldig:

xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.