Home

Displaying Category 'Concert'

18 nov 2014
Posted by Menno, and filed under Bowie, Concert, Montage, Video

Gister, in een uitverkocht Paradiso, tijdens een Bowie eerbetoonavond, werd de Bowie tribute mashup die Sander Kerkhof en ik maakten vertoond. Een enorme eer en een grote kick om al die koppen te zien kijken naar het grote scherm.

Die kan van de bucket list!

Moest ik even filmen natuurlijk:

“Bowie” tribute mashup video in Paradiso from Mennomail on Vimeo.

Tags:
13 feb 2012
Posted by Menno, and filed under Concert, Muziek, Taal

Spinvis heeft al een tijdje een nieuwe plaat. Tot ziens, Justine Keller. Ik ben groot liefhebber van zijn muziek. Z’n eerste platen kan ik dromen. Zag ‘m ook al een aantal keren live. De nieuwe plaat kwam nog niet echt binnen. Ik weet niet,  misschien was ik over mijn Spinvis hoogtepunt heen Of hij wellicht?

Maar neen. Afgelopen weekend zag ik hem weer live in Paradiso. Met zijn fantastische bandleden. Elk nummer kwam snoeihard binnen. Wat een prachtige muziek en teksten. De plaat heeft de cd speler in mijn auto en pick-up niet meer verlaten (de elpee die ik na het concert kocht kwam met gratis cd).

Nummer voor nummer worden hart en ziel getroffen. Brokjes en waterige ogen. ‘Overvecht’ is een uitschieter. En ‘De grote zon’. En het openingsnummer ‘Oostende’. Maar mijn favoriet is ‘Kom terug’. En dan vooral de tekst. Lees onderstaande songtekst en luister het nummer, bijvoorbeeld hier via Spotify. Of bekijk de videoclip. Man, wat mooi.

Spinvis kwam terug. En hoe.

Gooi een steen naar de dag
Zo ver als je kunt
Spoel het zout van je huid
Doof het vuur
Volg het spoor dat er ligt
Zoek niet wat er nooit meer is
Was het zand uit je haar
Geef een naam aan ieder jaar
Drink de tranen op je hand
Zwijg er van
Erf de ogen van je kind
Kijk er door
Koester je geheime hart tot het eind

Reis ver, drink wijn, denk na
Lach hard, duik diep
Kom terug

droom een boor in de zon
Geef hem zeilen en wind
Kus een droevige mond heel zacht
Voor de dag begint
Bewaar een steen in je tas
Uit het land waar je sliep
Waar je de wonden opliep
Waar een koninkrijk verging

Haal de parels uit de zee
Geef ze weg
Vecht met alles wat je hebt
Verlies het goed
Wacht dan tot het lichter wordt
Je hebt de tijd

Reis ver, drink wijn, denk na
Lach hard, duik diep
Kom terug

11 mei 2009
Posted by Menno, and filed under Concert, Muziek

Terwijl de hippe jonge meisjes gekleed in fel gekleurde coolness in een lange rij voor de hoofdstedelijke Melkweg stonden te wachten voor het concert van Lilly Allen, schurkte ik binnen een paar seconden naar binnen om in de Oude Zaal een optreden van The Veils te bezoeken. Voor de hippe oudere lullen zeg maar. Het werd de vijfde maal dat ik dit sympathieke bandje van de verlegen maar charismatische frontman Finn Andrews live mocht aanschouwen, maar slechts drie keer met bassiste Sophia Burn. En dat is geen straf.

sophia-3

Zijt gerust, wat nu volgt is geen geile verafgoding van dit charmante bandlid. Integendeel. Het is een onschuldige ode. Een eerbetoon in het algemeen zelfs, want de bassist van het vrouwelijke geslacht, dat is echt iets waar even bij moet worden stilgestaan. Waarvan akte, beste lezer.

melissa-af-der-maurMijn muzikale kennis reikt helaas niet ver genoeg om een ganse geschiedenis van bassistes te revue te laten passeren. Is ook helemaal niet de strekking van dit artikeltje. Echter, voordat ik loos kan gaan over Sophia Burn van The Veils MOET ik even wat collega’s noemen die de aan de basgitaar plukkende vrouw aan haar imago heeft geholpen. Want wat is er allemaal aan de hand? Wat maakt een bassiste in een rockbandje zo speciaal? Welnu, kijk eens naar Melissa af der Maur hier rechts. Is dat niet sexy? Ja natuurlijk!

Het is de rol van de bassist in de band: op de achtergrond. Stil, maar o zo belangrijk. Het is het lange haar dat het gezicht bedekt, waardoor haar identiteit nooit écht wordt prijsgegeven. Het zijn de vrouwelijke bewegingen die door het bespelen van een bas extra benadrukt worden. Het is dat enorme apparaat dat in veel gevallen te groot uitvalt en de vrouw wel heel stoer maakt. Het is die lange hals met vier dikke snaren die met passie bespeeld en gestreeld worden. Het zijn de rondingen van de vrouw én de basgitaar die als puzzelstukjes in elkaar schuiven. Het is gewoon fucking rock ‘n’ roll om de basgitaar te bespelen als vrouw!

Nog niet overtuigd? Hier Ginger Reyes, die D’arcy Wretzky en Melissa auf der Maur opvolgde in The Smashing Pumpkins:

D'arcy Wretzky

En wie dit is weet ik niet eens, maar wat maakt het uit?

bassiste

Need I say more? Juist.

Maar nu Sophia. Want dat is een geval apart. Sophia is namelijk niet zomaar een bassiste, maar bassiste van The Veils. En een heel bescheiden, verlegen meiske van 26 jaar. Zingen kan of wil ze niet want tijdens het concert afgelopen donderdag verscheen voor de backing vocals een ánder meisje.

sophia-en-ander-meisje

Maar de bas bespelen kan ze met verve en souplesse. En ze misstaat voor geen meter naast Finn. Eigenlijk kun je wel stellen dat Sophia de perfecte basvrouw is. Ze voldoet aan alle kenmerken en, laat ik er niet langer omheen lullen, het is een lekker ding. Hieronder dan ook, als uitsmijter, een tweetal foto’s van Sophia. Mijn kleine ode aan Sophia. I rest my spreekwoordelijke case.

sophia-2

sophia-4

20 aug 2008
Posted by Menno, and filed under Concert, Muziek, Nieuwe media, Overpeinzing

Zo. Dat was Lowlands.

Backstage nog wel, want ik was er namelijk voor zakelijk. Heb gewoon gewerkt, maar uiteraard ook een paar concertjes gezien, zoals Danko Jones, Blood Red Shoes, Thrice, The Kooks en The Pigeon Detectives. Hoogtepunten? Ik trok The National goed. Ook Elbow schopte kont. Zelfs De Jeugd Van Tegenwoordig was zeer vermakelijk. Helaas heb ik het optreden van dEUS gemist en ook The Sex Pistols, die ik voor de gein wilde zien, liep ik mis. Nou ja.

Voordeel van mijn werk (ik was een van de crewleden bij 3voor12) was dat ik alle concerten voorbij zag komen, live of anders iets later (overigens mocht niet alles uitgezonden worden ivm rechten of het afkeuren door de artiest zelf). En daar zaten zeer memorabele concerten tussen, zij het wonderschoon of ja, laten we zeggen apart. Neem het concert van Sigur Ros, dat er prachtig uitzag, maar ik totaal niet trok (die monotome hoge stem!). Of de deprimerende saaie muziek van Iron & Wine. Poe. Ook had ik weinig met Jamie Lidell. Hoe origineel en gedurfd de muziek ook is. Wel heb ik erg genoten van een aantal studio sessies die 3voor12 ter plekke opnam en uitzond. Zo was de sessie met De Jeugd van Tegenwoordig erg grappig, raakte de mannen van Claw Boys Claw me wel en luisterde ik ademloos naar de mooie stem van Miles Kane van The Rascals (ja, de andere helft van The Last Shadow Puppets).

Miles, Joe en Greg van The Rascals - Foto: 3voor12
Miles, Joe en Greg van The Rascals – Foto: 3voor12

Eigenlijk zijn er alleen maar voordelen aan het backstage vertoeven. Want ook al kun je niet alle concerten zien, je hebt genoeg tijd om arrogant je backstage-polsbandje omhoog te houden en langs de security-mensen te lopen, het terrein op. En als je geen zin meer hebt ga je weer terug en plof je neer op een zitzak (ik wil écht wel een Fatboy) met een blikje Grolsch in je hand. En dan maar liggen. Beetje kijken naar The Pigeon Detectives die voorbij lopen. Of Tom Barman die komt buurten. Of Ane Brun die een interview geeft. Of een kleurrijk uitziend groepje Japanners die luisteren naar de naam Asakusa Jinta, die erg leuke muziek maken (hier de hele sessie). En slapen in een tent? No way. Een echt bed op een botel. Niet rock-’n-roll, maar ik heb een Grote Hekel aan kamperen. En zie je die massagestoel hierboven? Zat ik ook in.

Bijzonder was het wel toen tijdens het werk ineens Danko Jones achter me stond. Ik had de macho-rocker een uur geleden nog live gezien, waar hij op zijn Danko Jones duidelijk maakte dat hij het liefst 25 uur per dag oraal bevredigd wil worden en een snoeiharde en prima rockshow neerzette. Het arrogante en stoere imago van deze Amerikaan verdween als sneeuw voor de zon toen ik op 1 meter van hem zat. Danko is klein, iel, bijna lief. Onderstaand lichtbeeld kon ik even later nog van hem schieten.


Danko, links dus


Ook Vieze Fur van De Jeugd schoof nog even aan in de studio

Ja, het was een mooi weekend en hele bijzondere ervaring. Ook los van het backstage gebeuren. Lowlands rockt de fokking pan uit. Het is een prachtfestival met een geweldige sfeer, mooie aankleding, goeie bands, zeer relaxed publiek en genoeg leuke dingen te doen en te zien. Neem bijvoorbeeld Achterwerk in de Kast, Lowlands stijl. Jeweetwel, die van het bekende jeugdprogramma van de VPRO. Hier kon iedereen in 30 seconden, ladderzat of broodnuchter, zijn of haar zegje doen of kunstje uitvoeren. En daar werd fanatiek gebruik van gemaakt. Binnen een paar minuten stond je op internet (op de Lowlands Mashup, die nog immer aangevuld wordt) en hier vind je een prachtig overzicht van alle filmpjes. Pas op, je bent zo een half uur aan het kijken! Hier een voorbeeld van iemand met een wereldverbeterende uitspraak:

Tags:
15 mei 2008
Posted by Menno, and filed under Concert, MP3, Muziek, Nieuwe media

Een uniek media evenement vanavond op het net, want de door u allen zo geliefde muzieksite 3voor12 bestaat vandaag namelijk 10 jaar en viert dat uitbundig. Niet alleen digitaal via een gratis downloadbare cd met fijne muziek uit Holland en de supercoole ‘viewmaster‘ waar in 72 filmpjes 10 jaar 3voor12 wordt gepresenteerd (zeer bijzondere beelden), maar ook live in het heule land!

Op de speciale feestsite kun je vanaf 21.00 uur live schakelen tussen 16 locaties in heel het land waar optredens van bands plaatsvinden. Met andere woorden: jij bepaalt wat je wilt zien en wanneer.

Hoe cool is dat?
Meer info hiero.

De site

Tags:
28 mrt 2008
Posted by Menno, and filed under Concert, Overpeinzing

Ja zeg, als mensen dit soort truien aan gaan doen bij een concert, dan hoeft het van mij niet meer.
Mijn god. Daar valt Geert Wilders bij in het niet.

Poe!

Tags:
29 dec 2007
Posted by Menno, and filed under Concert, Muziek

Wat is de decembermaand zonder eindlijstjes? Juist. En lijstjesfetisjist als ik ben (kende je deze site al? Tissues!) daag ik je uit in de reacties jouw concert top 5 van 2007 neer te keilen.

Ik zal beginnen.
2007 was voor mij qua live muziek vooral een ouwe lullenjaar. Zo zag ik helden van vroeger (Alan Parsons, The Police en Roger Waters), een afknapper van jewelste (David Sylvian) en zelfs vergane glorie (Billy Ocean). Spetterend veel nieuwe ontdekkingen heb ik niet gedaan dit jaar. Wel een band die lang op mijn wenslijst stond (The Shins). Voor de rest waren het vooral bands die ik al eens eerder zag (Saybia, Maximo Park). Volgend jaar weer wat actiever de poppodia bezoeken.

Op 5: Maximo Park in de Melkweg. Gewoon lekkere recht toe-recht aan rock. Elke keer weer.
Op 4: Wir Sind Helden in Paradiso. Duits feestje. Heerlijke popmuziek.
Op 3: Steve Vai in de Melkweg. Showpikkie eerste klas met het hartverscheurend mooie ‘For the Love of God’.
Op 2: Alan Parsons Project in Paradiso. Onverwacht genot voor oog en oor. Anderhalf uur lang.

Maar met stip op 1: Roger Waters in Sportpaleis Antwerpen. Deze man is een levende legende en zijn teksten snijden eersteklas eikenhout. Om over de perfect uitgebalanceerde muzikale begeleiding en decor nog maar te zwijgen. Prachtliedjes van Waters solo en Pink Floyd klassiekers.
Zie ook mijn recensie alhier.

Roger Waters
Waters op z’n bassie

En nu jij!

Tags:
xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.