Zo. Dat was Lowlands.

Backstage nog wel, want ik was er namelijk voor zakelijk. Heb gewoon gewerkt, maar uiteraard ook een paar concertjes gezien, zoals Danko Jones, Blood Red Shoes, Thrice, The Kooks en The Pigeon Detectives. Hoogtepunten? Ik trok The National goed. Ook Elbow schopte kont. Zelfs De Jeugd Van Tegenwoordig was zeer vermakelijk. Helaas heb ik het optreden van dEUS gemist en ook The Sex Pistols, die ik voor de gein wilde zien, liep ik mis. Nou ja.

Voordeel van mijn werk (ik was een van de crewleden bij 3voor12) was dat ik alle concerten voorbij zag komen, live of anders iets later (overigens mocht niet alles uitgezonden worden ivm rechten of het afkeuren door de artiest zelf). En daar zaten zeer memorabele concerten tussen, zij het wonderschoon of ja, laten we zeggen apart. Neem het concert van Sigur Ros, dat er prachtig uitzag, maar ik totaal niet trok (die monotome hoge stem!). Of de deprimerende saaie muziek van Iron & Wine. Poe. Ook had ik weinig met Jamie Lidell. Hoe origineel en gedurfd de muziek ook is. Wel heb ik erg genoten van een aantal studio sessies die 3voor12 ter plekke opnam en uitzond. Zo was de sessie met De Jeugd van Tegenwoordig erg grappig, raakte de mannen van Claw Boys Claw me wel en luisterde ik ademloos naar de mooie stem van Miles Kane van The Rascals (ja, de andere helft van The Last Shadow Puppets).

Miles, Joe en Greg van The Rascals - Foto: 3voor12

Eigenlijk zijn er alleen maar voordelen aan het backstage vertoeven. Want ook al kun je niet alle concerten zien, je hebt genoeg tijd om arrogant je backstage-polsbandje omhoog te houden en langs de security-mensen te lopen, het terrein op. En als je geen zin meer hebt ga je weer terug en plof je neer op een zitzak (ik wil écht wel een Fatboy) met een blikje Grolsch in je hand. En dan maar liggen. Beetje kijken naar The Pigeon Detectives die voorbij lopen. Of Tom Barman die komt buurten. Of Ane Brun die een interview geeft. Of een kleurrijk uitziend groepje Japanners die luisteren naar de naam Asakusa Jinta, die erg leuke muziek maken (hier de hele sessie). En slapen in een tent? No way. Een echt bed op een botel. Niet rock-’n-roll, maar ik heb een Grote Hekel aan kamperen. En zie je die massagestoel hierboven? Zat ik ook in.

Bijzonder was het wel toen tijdens het werk ineens Danko Jones achter me stond. Ik had de macho-rocker een uur geleden nog live gezien, waar hij op zijn Danko Jones duidelijk maakte dat hij het liefst 25 uur per dag oraal bevredigd wil worden en een snoeiharde en prima rockshow neerzette. Het arrogante en stoere imago van deze Amerikaan verdween als sneeuw voor de zon toen ik op 1 meter van hem zat. Danko is klein, iel, bijna lief. Onderstaand lichtbeeld kon ik even later nog van hem schieten.

Danko, links dus

Ook Vieze Fur van De Jeugd schoof nog even aan in de studio

Ja, het was een mooi weekend en hele bijzondere ervaring. Ook los van het backstage gebeuren. Lowlands rockt de fokking pan uit. Het is een prachtfestival met een geweldige sfeer, mooie aankleding, goeie bands, zeer relaxed publiek en genoeg leuke dingen te doen en te zien. Neem bijvoorbeeld Achterwerk in de Kast, Lowlands stijl. Jeweetwel, die van het bekende jeugdprogramma van de VPRO. Hier kon iedereen in 30 seconden, ladderzat of broodnuchter, zijn of haar zegje doen of kunstje uitvoeren. En daar werd fanatiek gebruik van gemaakt. Binnen een paar minuten stond je op internet (op de Lowlands Mashup, die nog immer aangevuld wordt) en hier vind je een prachtig overzicht van alle filmpjes. Pas op, je bent zo een half uur aan het kijken! Hier een voorbeeld van iemand met een wereldverbeterende uitspraak:

Een uniek media evenement vanavond op het net, want de door u allen zo geliefde muzieksite 3voor12 bestaat vandaag namelijk 10 jaar en viert dat uitbundig. Niet alleen digitaal via een gratis downloadbare cd met fijne muziek uit Holland en de supercoole ‘viewmaster‘ waar in 72 filmpjes 10 jaar 3voor12 wordt gepresenteerd (zeer bijzondere beelden), maar ook live in het heule land!

Op de speciale feestsite kun je vanaf 21.00 uur live schakelen tussen 16 locaties in heel het land waar optredens van bands plaatsvinden. Met andere woorden: jij bepaalt wat je wilt zien en wanneer.

Hoe cool is dat?
Meer info hiero.

Ja zeg, als mensen dit soort truien aan gaan doen bij een concert, dan hoeft het van mij niet meer.
Mijn god. Daar valt Geert Wilders bij in het niet.

Wat is de decembermaand zonder eindlijstjes? Juist. En lijstjesfetisjist als ik ben (kende je deze site al? Tissues!) daag ik je uit in de reacties jouw concert top 5 van 2007 neer te keilen.

Ik zal beginnen.
2007 was voor mij qua live muziek vooral een ouwe lullenjaar. Zo zag ik helden van vroeger (Alan Parsons, The Police en Roger Waters), een afknapper van jewelste (David Sylvian) en zelfs vergane glorie (Billy Ocean). Spetterend veel nieuwe ontdekkingen heb ik niet gedaan dit jaar. Wel een band die lang op mijn wenslijst stond (The Shins). Voor de rest waren het vooral bands die ik al eens eerder zag (Saybia, Maximo Park). Volgend jaar weer wat actiever de poppodia bezoeken.

Op 5: Maximo Park in de Melkweg. Gewoon lekkere recht toe-recht aan rock. Elke keer weer.
Op 4: Wir Sind Helden in Paradiso. Duits feestje. Heerlijke popmuziek.
Op 3: Steve Vai in de Melkweg. Showpikkie eerste klas met het hartverscheurend mooie ‘For the Love of God’.
Op 2: Alan Parsons Project in Paradiso. Onverwacht genot voor oog en oor. Anderhalf uur lang.

Maar met stip op 1: Roger Waters in Sportpaleis Antwerpen. Deze man is een levende legende en zijn teksten snijden eersteklas eikenhout. Om over de perfect uitgebalanceerde muzikale begeleiding en decor nog maar te zwijgen. Prachtliedjes van Waters solo en Pink Floyd klassiekers.
Zie ook mijn recensie alhier.

Waters op z’n bassie

En nu jij!

Suddenly…was ‘ie er weer.

Billy Ocean, de hitmachine uit de jaren ‘80. Na een radiostilte van weet ik veel hoeveel jaar is de man terug. Dat moest ik meemaken! Het druiperige ‘Suddenly’ op herhaling. Evenals de klassiekers ‘When the going gets tough’ en ‘Get out of my dreams’. Mijn all time favorite was altijd ‘Loverboy’. Gewoon een cool nummer. Komt ook door die vette science fiction clip. Beetje als de kroegscène in Star Wars (IV).

Vanavond speelde hij in Paradiso. En om je een indruk te geven van de Billy van nu:

Rastafari! Maar afgezien van deze drastische andere look is zijn stem nog immer hetzelfde en ook de liedjes zijn nog even glad. Billy zelf is een genot om naar te kijken. Wat een lol heeft de man. Wat wil je, na bijna twintig jaar! De 57-jarige soulpopper springt en danst op het podium met constant die enorme smile op zijn gezicht. De dreads vliegen heen en weer. Hij maakt grapjes en sjanst met de dames vooraan. En zoals het een rastafari betaamd, begon hij over de coffeeshops in Amsterdam. Nu doet bijna elke artiest dat in Amsterdam, maar Billy lust er oprecht wel pap van. Hij wilde er eigenlijk wel gelijk heen. Toen hem echter een verse joint uit het publiek werd aangeboden bedankte hij toch maar vriendelijk.

Sja, wat zal ik zeggen. Het was leuk om Billy eens live te zien, maar muzikaal kon het me niet boeien. De nummers zijn lang en eentonig. Het reggae uitstapje was wel weer leuk de band speelde gewoon goed, maar op een gegeven moment verlies ik mijn aandacht. Pas toen de bekende hits langskwamen, had ook ik écht lol. Maar Billy is ook niet gek en stelde dit tot het eind uit. En dan, hoppa, ook gelijk alle vier achter elkaar: Suddenly, Loverboy, When the going gets tough en Get out of my dreams.

Nou, vooruit. Een beeldverslag:

Alsof de tweelingbroer van Demis Roussos het podium op kwam lopen. Wat een imposante man zeg, mister Alan Parsons. Alles is lang aan hem: hijzelf, zijn haar, zijn baard, en zijn rode leren jas. Na het concert van de ‘ouwe mannen’ van The Police afgelopen donderdag, stond ik vanavond tussen de veertigers en vijftigers in het hoofdstedelijke Paradiso, bij The Alan Parsons Project.

Toen het eerste nummer begon vreesde ik heel even even een avond lang naar ’synthesizers greatest’ te moeten luisteren, maar o, wat had ik het mis. Er stonden zes topmusicanten op het podium, die om en om, naast hun instrument ook de zang voor hun rekening namen. Anderhalf uur retestrak, perfect geluid en ijzersterke, kippenvel opwekkende songs. En het plezier spatte er van af. Van de mannen van The Alan Parsons Project zelf en zeker ook in het publiek. Zo kan het ook.

En ja, tijdens Old and Wise had ook ik een brokje in de keel. Wat een prachtig nummer blijft dat toch.

Een filmpje, versch uit mijn mobilofoon:

Ik had een zitplaats ditmaal, tijdens het concert in de Arena. Na 21 jaar speelden ze weer saampjes: The Police. Sting, Stewart Copeland en Andy Summers. Officieel nooit uit elkaar geweest, maar sinds 1986, na ruzies elk gescheiden wegen ingeslagen.
The Police dus. Ik had er wel zin in. Maar eerst nog even tanden opelkaar en drie kwartiertjes luisteren naar de enorme echo’ende bak herrie die voorprogramma Fiction Plane (met zoontjelief van Sting op bas en zang) voortbracht. Wat een teringherrie. Wel een mooie cd-hoes:

Fiction Plane

Gelukkig klonk het geluid van The Police wat beter, maar de Arena blijft de meest vreselijke plek om een concert te geven. Okee, er kunnen 50.000 man in en het ligt in Mokum, maar meer voordelen kan ik niet verzinen.
Het trio begon lekker met ‘Message in a bottle’ en liet zien en horen dat het sound niets had ingeboet. Wat een strot heeft meneer Sting. Drummer Copeland ging zichtbaar enthousiast los en gitarist Summers zette functionele slagjes neer.

Tijdens ‘Roxanne’

Ik kon me echter niet aan gevoel onttrekken dat drummer Copeland en Sting hun ruzie hadden bijgelegd. Er was nul contact met elkaar en ik kreeg de indruk dat de mannen de nummers wel met lol, maar ook als een soort verplichting afwerkten. Vriend H. liet me weten dat The Police nooit het grote geld heeft binnengehaald in de periode dat ze samen waren. Sting begin pas te cachen toen zijn solo-carriere begon. Zou deze reünietour er zijn om het pensioen van Copeland en Summers veilig te stellen? Hoe dan ook, het is ze gegund.

Bijzonder concert. Werd echter geen één keer warm van binnen. En de Arena heeft het definitief verbruikt.

‘Every little thing she does is magic’ met publiek