Check het:

het grijpt en klauwt
baant zich een weg
door de banen van
mijn lichaam
langs botten,
vaten en spieren
langs hart, longen en
nieren
nestelt zich als een
vieze grauwe doek
bovenin, in een ooghoek
vertroebeld en betraand
heeft verdriet zich een weg
door mijn lichaam gebaand

Van hier.

Heeft mijn eigenste vriendin geschreven. Jaha, dat kan ze wel.

In navolging van onderstaande Sinterklaas prent, wil ik je ook dit Sintgerelateerde stuk audio niet onthouden.

We horen David Sedaris, een Amerikaanse auteur over culturen en gewoontes, kerst en, jawel, ons traditionele Sint Nicolaas-feest.

“Yes,” he said. “That’s it. They’d kick him and beat him with a switch. Then, if the youngster was really bad, they’d put him in a sack and take him back to Spain.”

Ik heb hardop gelachen, Wat grappig is dit!

Voor de liefhebbers: hier is de tekst te lezen.

Al het begin is moeilijk. Kijk maar. ‘t Kruipt uit het water zonder om te zien. ‘t Zou nog een laatste blik kunnen werpen op de oceanen, heimwee voelen uit eerbied, maar dat doet het niet. ‘t Heeft er namelijk genoeg van te moeten kruipen over de zandbodems der wateren. ‘t Schijt nog een laatste keer hevig in de zee.

En voila. De toon is gezet. De eerste woorden uit de jongste pennenvrucht van Dimitri Verhulst. Het relaas heet Godverdomse dagen op een godverdomse bol. Ook al een titel die er niet omheen draait. Hierin beschrijft hij de geschiedenis der mensheid vanaf het jaar 0 tot nu. En it ain’t pretty. De mens is rot. Tot op het bot. Lees vooral verder als je deze conclusie nog niet zelf had getrokken.

Vanaf moment één dat de mens -in het boek consequent als ‘t aangeduid, alsof het over een andere diersoort gaat- uit het water kruipt gaat het mis. ‘t Gaat namelijk op twee benen lopen en ‘t verliest haar. En in zijn kop zit behalve snot ook een brein. En dat is precies wat er aan hem scheelt. ‘t Kan beslissingen nemen. En ‘t wil neuken. En om deze twee zaken in de praktijk te brengen gaat ‘t over lijken. ‘t Kan prima voor zichzelf zorgen en dat gaat immer ten koste van anderen.

Lees verder! »

Eet er kaas van of niet. Ik vind ze leuk.
(klik op een woord voor een nieuw woord)

Grensverkenning.
Ik heb voor necrofilie net iets teveel last van ontbindingsangst.

Jaap Stiemer en Marc van Biezen zijn taalkunstenaars. Dichters. Verhaaltjesvertellers. Schrijvers. En hier treden ze mee op. Door het hele land lezen ze hun oneliners, puntdichten, statements en grappen voor. En dat is leuk, heb ik onlangs zelf in de kleine zaal van Paradiso mogen ervaren.

Blind date.
Ik ben te herkennen aan mijn trouwring.

Het duo bracht reeds eerder een bundel uit, ‘Iemand Moet Het Doen’, met teksten van Van Biezen en cartoons van Stiemer. Want ja, tekenen kan de laatste ook (ook schilderen trouwens. En drummen). Voor een tweede uitgave hebben ze gekozen voor audio. Het resultaat is ‘Krank Zin’, een goed gevulde audio-cd die als ondertitel ‘Ontluisterboek voor zachthorenden’ meekreeg.

G-spot.
En dan moet je het daar nog maar een keer vragen.

Ex-paranoia patiënt.
Er loopt nu steeds iemand vlak vóór me.

De twee taalkunstenaars hebben naast de vele voorleessessies (o.a. in het Van Gogh Museum) ook ‘extra’s’ op de cd gezet, zoals korte liedjes en gesprekken in de auto voor en na optredens. Nadruk blijft altijd liggen op de tekst en vooral de scherpe small talk in de auto is zeer vermakelijk en doet de omschrijving ‘auditieve roadmovie’ eer aan.

Als Elvis Kaal was geworden was ‘ie nu dood geweest.

‘Krank Zin’ heeft het feit dat alles live wordt voorgedragen als grote meerwaarde op een boek. De schrijvers dragen hun werk voor en reageren op elkaar en publiek (”we gaan praten in het Nederlands. Take it away, Marc”). Gewaagd ook om optredens op de cd op te nemen waar je het publiek nauwelijks hoort lachen. Gelukkig wordt dit vervolgens in de auto smakelijk gerelativeerd (”Maar dit was niet zulk fijn publiek. Er doorheen lullen is één ding, maar mensen negeren…”).

“Hoepstoer!”, riep de dyslectische Gilles de la Tourette patiënt.

Resumé: leuk, leuk, leuk. Stiemer en Van Biezen zijn erg kundig met de Nederlandse taal en presenteren humor in de lijn van Gummbah/Koot en Bie/Reve, maar ook pure poëzie. Soms ijzersterk, soms te flauw voor woorden en soms snoeihard. Ik houd er wel van. Nog één om het af te leren.

Hulp bij zelfdoding.
Als ik jou was zou ik het doen.

‘Krank Zin. Ontluisterboek voor zachthorenden’ is hiero te bestellen. Tientje maar.