Home

Displaying Category 'Bowie'

27 nov 2020
Posted by Menno, and filed under Bowie, Film, Recensie

Ok, ik keek zojuist Stardust. De Bowie biopic van de dappere regisseur Gabriel Range en Johnny Flynn als David Bowie. Believe the hype: de film is inderdaad slecht.

Wat gaat er mis? Om te beginnen dat er geen toestemming is van erven Bowie om zijn muziek te gebruiken. Dus ze gebruiken ripoffs, nummers die iets weg hebben van. En als “Bowie” zingt in de film, “zingt” hij covers. Twee keer Jacques Brel (Amsterdam en My Death) en een keer The Yardbirds (I Wish You Would). En alsof dat niet al triest genoeg is, is het ook nog eens niet om aan te horen. Ik las dat het echt Flynn is die probeert te zingen, maar het is echt slecht.

Flynns Bowie ziet er niet uit. Waar de Freddy Mercury van Rami Malek er nog enigszins mee wegkomt, is dit om te janken. Een gebit vol rotte tanden, de verschillende ogen en lang blond haar worden teniet gedaan door het vierkante hoofd en te gespierde lijf van Flynn. En dat overdreven Britse accent…Het is het allemaal niet.

De film speelt zich af tijdens de korte tournee in Amerika na de release van The Man Who Sold The World. Bowie gaat op pad met een geflopte manager om hem beroemd te maken. Alles mislukt en Bowie wordt weggezet als een slome langharige verwijfde sukkel in een jurk, die constant aan het mimen is. Hij maakt domme opmerkingen, lacht zijn grapjes verlegen weg en er komt werkelijk niks zinnigs uit zijn mond.

Bowie heeft het moeilijk met zijn halfbroer Terry (in de film zijn broer) die in een gekkenhuis zit en hij vreest dat hij ook gek wordt. Dat wordt tot in den treure herhaald en gevisualiseerd door flashbacks en hallucinante visioenen. De film begint zelfs met een droom van Bowie dat hij als fucking astronaut in de hal van het gekkenhuis staat. Dit alles in een eerbetoon aan Kubricks 2001: A Space Odyssey. Draag mij maar weg.


De film volgt verder het geijkte biopic-pad: popster heeft moeite zijn muziek aan de man te brengen, gaat door een dal, ziet het niet meer zitten, wil het opgeven, doet drugs, maar heeft ineens een ingeving en breekt door. In het geval van onze grote vriend waren het een tweetal eureka-momenten: iemand noemt de naam Stardust (die van The Legendary Stardust Cowboy) en iemand zegt dat hij iemand anders anders moet zijn. En op die momenten zie je Flynn kijken van: hmmmmmm…wacht eens even…….HIJ HEEFT GELIJK!


Bowie gaat ook op bezoek bij Warhol. Gaat ‘ie ook weer mimen. Angie zit er ook in. Met een Engels accent. En Marc Bolan. En de Spiders. Alles wat je denkt dat er in zit, zit erin. En dat allemaal zonder één noot van Bowie’s muziek. het is om te huilen.


Om alles nog even af te toppen: de film sluit af met Bowie die My Death speelt. Jeweetwel, de bekende opname van Ziggy in 1973. (“In front of that door there is… me me me me!). Die beelden, dat nummer zijn mij zo dierbaar. Dat is zo ongelofelijk kwetsbaar, gevoelig, zo mooi. Het kan mij nog altijd zeer ontroeren. En juist dát nummer wordt nagespeeld. Zelfde lage camerastandpunt, de close-up. de make-up. Alleen Flynn zingt het. Ik ging dood. My death.

Het is echt zeer ernstig deze film. Het is een doodzonde.

8 mrt 2020
Posted by Menno, and filed under Bowie, Een still omdat ik het wil, TeeVee

In de rubriek EEN STILL OMDAT IK HET WIL vandaag de serie High Fidelity, die net als de film uit 2000 gebaseerd is op het boek van Nick Hornby.

Alleen ditmaal is Rob van het vrouwelijke geslacht (Robyn) en wordt gespeeld door de geweldige Zoë Kravitz, inderdaad dochter van Lenny en Lisa Bonet. Moeder Lisa speelde destijds de love interest van Rob in de film.

Anyway, hier zien we Robyn filosoferen over Bowie’s Modern Love die in haar geval haar mixtape opent, of in de huidige tijd: playlist. Later zie je haar discussiëren over Blackstar.

Hele fijne serie en een zeer geslaagde transfer naar het multiculturele New York van nu.

16 mrt 2019
Posted by Menno, and filed under Bowie, Montage, Video

Zeven jaar geleden vroeg ik Sander Kerkhof of hij 40 van mijn favoriete Bowie nummers tot een lange megamix wilde smeden. Het werd een geweldige 12-minuten durende  mashup die ik vervolgens voorzag van beeld. Fragmenten uit videoclips, live optredens, interviews, promo’s. Alles in het good old FCP7. De video, “Bowie” gedoopt, ging in november 2012 online en werd gewaardeerd, maar scoorde niet gek veel views. 

Toen kwam 8 januari 2013 en trakteerde de jarige Bowie ons op een nieuwe single: ‘Where Are We Now’. Zomaar, out of the blue, na tien jaar radiostilte. Ik besloot de mashup up te daten met wat beelden uit de videoclip. 

Weinig gebeurde, tot 19 februari 2013. David Bowie himself had onze mashup op zijn site geplaatst met de legendarische woorden “This is cool!”. Visualiseer nu zo’n steeds sneller oplopende teller. Dat was wat er gebeurde. De views stroomden binnen. En niet snel daarna ook de telefoontjes. Het Parool, NPO Radio 1, 3voor12, NOS, De Standaard, NRC, NPO Radio 2. Allemaal besteedden ze aandacht aan de video. Ik mocht overal mijn praatje doen. Crazy. Ik mocht van Sony de nieuwe plaat previewen, de video heeft in een uitverkochte Grote Zaal van Paradiso gespeeld en Bowie’s pianist Mike Garson was razend enthousiast. Maar het mooiste: de reacties waren hartverwarmend. Mensen bleken tot tranen toe geroerd door de muziek en de beelden. De video raakte iets. Dat bleef het doen, vooral na Bowie’s dood in 2016. 

Deze clip zal me altijd zeer dierbaar blijven. Het opende deuren, het leverde fantastische klussen op en het liet me bijzondere nieuwe mensen kennen. “Bowie” bood me vele,  vele kansen. Bovendien is mijn liefde voor montage hier pas écht begonnen! 

De FCPX versie van de FCP7 versie 🙂

Helaas was de video een half jaartje niet meer te zien, omdat mijn Vimeo-account verwijderd werd vanwege het schenden van muziekrechten. Balen, want de teller stond op de laatste dag op 92.000. Het was ook positief want ik wilde de video al sinds het overlijden van mijn held aanvullen en verbeteren. Een George Lucasje doen, als het ware. Dat is nu eindelijk gebeurd. 

Sandeman heeft de audiotrack her en der verrijkt met nummers van Blackstar (2016) en ik heb nieuwe beelden toegevoegd en dingen waar ik me altijd al aan stoorde opgepoetst en verbeterd. 

Veel meer views hoef ik niet, maar het is voor mij bijzonder genoeg dat de video nu eens en voor altijd definitief is. De video die zo veel voor me betekent. 

4 dec 2017

Posted by Menno, and filed under Bowie, Concert

Ik ben een groot liefhebber van de muziek van onze eigen Thomas Azier. Dat hij op zijn beurt een fan van Bowie is schuift hij niet onder stoelen of banken. Dit was gister:

Thomas Azier1
En dit dan:

Thomas Azier2 Thomas Azier3

16 nov 2016
Posted by Menno, and filed under Bowie

Het gestreepte pak dat Bowie droeg tijdens de Station to Station-covershoot van fotograaf Steve Schapiro kwam meerdere malen terug in zijn carrière. Bowie deed niets voor niets dus dat moet een reden hebben. Yep.

De strepen, die hij zelf op broek en trui schilderde verwijzen naar astrale projectie of uittreding, een paranormaal verschijnsel waarbij het zogenaamde astraallichaam/ziel uit het lichaam zou treden. De ziel zou het lichaam verlaten en bewust door verschillende aardse en astrale dimensies ‘reizen’. De strepen zijn een soort touw gebonden om je lichaam, en helpt om makkelijker terug te keren van je reis.
Bowie, die niet onbekend was met het boeddhisme, was rond die tijd, naast coke, erg bezig was met occult symbolisme en kabbala. Het nummer Station to Station gaat dan ook over de reis door de kabbalistische levensboom (tree of life).

Hier zijn kustuum in 1976:

bowiestreepjes1

Tijdens de Glass Spider Tour in 1988:

bowiestreepjes2

En te slotte in zijn laatste videoclip, de zwanenzang ‘Lazarus’:

bowiestreepjes3

27 mei 2016
Posted by Menno, and filed under Bowie

What a guy.

“Never work for other people…always, always remember that the reason that you initially started working was that there was something inside yourself that you felt, that if you could manifest it in some way, you would understand more about yourself and how you co-exist with the rest of society…
I think it’s terribly dangerous for an artist to fulfill other people’s expectations. I think they generally produce their worst work when they do that.

And the other thing I would say is that if you feel safe in the area that you’re working in, you’re not working in the right area. Always go a little further into the water than you feel you’re capable of being in. Go a little bit out of your depth and when you don’t feel that you’re feet are quite touching the bottom, you’re just about in the right place to do something exciting.”

Overigens leer je dit pas later. Phew!

Tags:
26 mei 2016
Posted by Menno, and filed under Bowie, Persoonlijk

Bowie en ik 40

De meneer links is ene David Robert Jones en rechts ben ik. Beiden gekiekt op ons 40e levensjaar. Meneer Jones bereikte dit vierde decennium in 1988 en was toen reeds Ziggy Stardust, Aladdin Sane en The Thin White Duke geweest. Hij bracht 16 iconische studioalbums uit, was bezig met zijn zevende wereldtournee, speelde in filmklassiekers als The Men Who Fell to Earth, The Hunger en Labyrinth en was rockgod, sekssymbool, rolmodel, vernieuwer, bevrijder, grensverlegger en frigging DAVID BOWIE! En ik? Ik was dat niet allemaal…
Maar wel dankbaar dat ik in goede gezondheid leef en elke dag geniet van het leven. Ik zeg: doe mij nog 40 van deze jaren! Tenslotte: 40 is het nieuwe 30!

Tags: , ,
xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.