Speciaal voor een collega, maar ook gelijk voor al die mensen die ik al heel lang een best-of-lijstje beloofde is hier dan eindelijk voor nu en de toekomst:

De 35 allerbeste nummers van David Bowie
(Let op: in chronologische volgorde)
De playlist in Spotify

De nummers met een bliksemschicht erachter springen er helemaal uit wegens sentimentele of sec artistieke waarde.
Een uitleg per nummer volgt spoedig. Dit moest ik eerst even kwijt.

1. An Occasional Dream (1969, van: Space Oddity)
2. All the Madmen (van: The Man Who Sold the World, 1970)
3. Life On Mars (1971, van: Hunky Dory)
4. Lady Stardust (1972, van: The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars)
5. Rock & Roll Suicide (1972, van: The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars)
6. Drive-In Saturday (1973, van: Aladdin Sane)
7. Lady Grinning Soul (1973, van: Aladdin Sane)
8. My Death (1973, van: Ziggy Stardust: The Motion Picture)
9. Aladdin Sane (1974, van: David Live)
10. Sweet Thing (1974, van: Diamond Dogs)
11. We Are The Dead (1974, van: Diamond Dogs)
12. Win (1975, van: Young Americans)
13. Station To Station (1976, van: Station To Station)
14. Word On A Wing (1976, van: Station To Station)
15. Wild is the Wind (1976, van: Station To Station)
16. Sound And Vision (1977, van: Low)
17. Always Crashing In The Same Car (1977, van: Low)
18. Warszawa (1977, van: Low)
19. Sons Of The Silent Age (1978, van: “Heroes”)
20. D.J. (1978, van: Lodger)
21. Repetition (1978, van: Lodger)
22. Scream Like A Baby (1980, van: Scary Monsters (And Super Creeps))
23. It’s No Game (Part 2) (1980, van: Scary Monsters (And Super Creeps))
24. Without You (1983, van: Let’s Dance)
25. Cat People (Putting Out Fire) (1983, van: Let’s Dance)
26. Loving The Alien (1984, van: Tonight)
27. This Is Not America (1985, van: The Falcon And The Snowman OST)
28. Prisoner Of Love (1989, van: Tin Machine)
29. Amlapura (1991, van: Tin Machine II)
30. The Motel (1995, van: 1. Outside)
31. The Voyeur Of Utter Destruction (1995, van: 1. Outside)
32. Pictures of Lily (2001, van: Substitute - The Songs Of The Who)
33. I Would Be Your Slave (2002, van: Heathen)
34. Conversation Piece (2002, van: Heathen bonus disc)
35. Never Get Old (2003, van: Reality)

De lijst is ook als playlist in Spotify beschikbaar: http://open.spotify.com/user/mennomail/playlist/5ZdPsDOOxKelGKko2XvIOy (dank aan @roelandp en Playlistify).

Het is alweer ruim drie maanden geleden dat Michael Jackson overleed. Dat wordt groots gevierd met de release van de bioscoopkraker This is it. Sja. Ik ben nooit een groot fan geweest van Jackson, maar de man heeft absoluut mooie muziek gemaakt. There’s no denying in that. Groter fan was ik van David Bowie. Wat zeg ik! Vanaf 1987 werd ik obsessief fan van Bowie! Mijn beste vriend en ik vergeleken destijds de mate van belangrijkheid van Bowie en Jackson altijd met elkaar. Wie heeft het meeste impact op de muziekwereld? Hoeveel mensen kennen Michael Jackson en hoeveel mensen kennen David Bowie? Vanzelfsprekend was ik voor Bowie en hij voor Jackson.

We kwamen er niet uit en achteraf bekeken zijn de twee artiesten niet met elkaar te vergelijken. Bowie heeft zich, afgezien van zijn Let’s Dance periode, nooit op een commerciële carrière gefocust en is in “alternatieve” kringen vele malen groter en geliefder.

De drift om Bowie te supporten bleef en blijft in mij. Ook nu weer, want ik MOET even kwijt dat Bowie zelfs eerder was met de Moonwalk. Wat? Ja, echt! Reedsch in de jaren ‘60, tijdens zijn experimenten met mime. Concreter werd het in 1974, tijdens zijn Diamond Dogs tour. Tijdens een theatrale vertolking van ‘Aladdin Sane’ liep Bowie achteruit alsof hij vooruit liep, de bekende moonwalk dus. Okay, hij staat stil tijdens de loop, maar het is ‘m echt! De King of Pop stond naar verluid in het publiek en keek ernaar (om zijn versie negen jaar later publiekelijk te showen tijdens ‘Billy Jean’).

Beeld? Heb ik!

Bowie dunner dan ooit en zijn neus dieper in de coke dan ooit, maar moonwalken doet ‘ie!

Overigens neemt Bowie de naam Michael Jackson nog even in de mond in het nummer ‘Shopping for Girls’ van Tin Machine (Bowie’s hobby bandje eind jaren ‘80, begin jaren ‘90):

A small black someone jumps over the crazy white god
Cranking up the volume on a Michael Jackson song

Hier de beide heren samen in 1983, backstage tijdens Bowie’s Serious Moonlight tour:

Moon is de debuutfilm van niemand minder dan Duncan Jones. Wie? Zowie Bowie, ofwel de zoon van David. Donderdag gaat ‘ie in  première (in Mokum in Kriterion). En ook zonder subjectieve Bowie-bril lijkt de film me wel wat. Wat jij?

Het is alweer een maandje geleden dat ‘ie uitkwam, maar dan heb ik ‘m ook goed kunnen beluisteren, de nieuwe mash-up cd van Bowie’s The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars: Ziggy Stardust Remixed.

Een vijftal DJ’s luisterend naar de pakkende namen Atom, A Plus D, World Famous Audio Hacker, ToTom en DJ BC hebben de klassier stevig onder handen genomen en alle 11 nummers gestript, geript, geremixed en gecombineerd met muziek van andere artiesten. Zo horen we in ‘Ziggy Stardust’ ook Shawn Mullins en The Beatles voorbijkomen en herkennen we in ‘It Ain’t Easy’ (omgedoopt tot ‘Easy Hypocrities’) ‘Silly Hipocrities’ van Bob Marley. Ook rap van Jay Z komt aan bod in de ‘Starman’. Waarom niet?

Lees verder! »

Over witte kerst gesproken. Check dit:

1. Je ziet David Bowie een wit papiertje op de wasbak van zijn kleedkamer leggen
2. Hij komt terug met een enorme zak coke in zijn rechterhand en pakt het papiertje
3. Snuift en likt de coke van het papier
4. Gaat zitten en spoelt de smaak weg met een slok melk
5. Ziet de camera in de spiegel en schrikt zich te pletter
6. Snelt naar de deur en sleurt zijn assistent in de kamer
7. Schreeuwt

Via ‘churchofareaology’ op You Tube. De opname is een outtake van de briljante documentaire Cracked Actor van Alan Yantob uit 1975. De muziek is er later overheen gezet.

Klik voor filmpje

Lees verder! »

Nou okee, toch maar even wat serieus op dit blog. Ik doe namelijk genoeg. Zo schreef ik donderdag een recensie voor de film Tropic Thunder, te lezen op Eeuwig Weekend en rond ik zojuist dit stuk af voor een nieuw blog dat ik sinds kort bijhoud voor Radio 6: Bowie.radio6.nl.

Een bijzondere nieuwe Bowie cd die uit zou zijn gekomen, schreef ik in de introductiepost. En ik loog niet. Het betreft hier namelijk een compilatieschijf met 12 nummers, persoonlijk uitgekozen door mr. Bowie himself. Ofwel: welke tracks uit zijn back-catalogue vindt Bowie nu eigenlijk zelf de moeite waard? Een interessante vraag, wat een interessante cd heeft opgeleverd: iSelect.

Deze schijf verscheen eerder als bijlage bij de Britse krant Mail On Sunday, maar is nu ook uitgebracht als cd met boekje met tekst en uitleg van de man. Bowie: “Twelve songs that I particularly like. Few of them are well known, but many of them still get sung at my concerts… usually by me!”

De tracklist:

1. ‘Life on Mars?’ (van Hunky Dory)
2. ‘Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing (Reprise)’ (van Diamond Dogs)
3. ‘The Bewlay Brothers’ (van Hunky Dory)
4. ‘Lady Grinning Soul’ (van Aladdin Sane)
5. ‘Win’ (van Young Americans)
6. ‘Some Are’ (bonustrack op de heruitgave van Low uit 1991)
7. ‘Teenage Wildlife’ (van Scary Monsters)
8. ‘Repetition’ (van Lodger)
9. ‘Fantastic Voyage’ (van Lodger)
10. ‘Loving the Alien’ (van Tonight)
11. ‘Time Will Crawl (MM Remix)’ (van Never Let Me Down)
12. ‘Hang on to Yourself (Live)’ (van Live Santa Monica ‘72)

Een bijzondere plaat indeed dus, temeer omdat de ‘grote’ hits ontbreken: er staan slechts drie singles op. En vooral ook het nummer ‘Some Are’ uit 1976 is uniek, daar deze enkel op de heruitgave van Low staat. Bowie zegt hierover:

“A quiet little piece Brian Eno and I wrote in the Seventies. The cries of wolves in the background are sounds that you might not pick up on immediately. Unless you’re a wolf. They’re almost human, both beautiful and creepy. Images of the failed Napoleonic force stumbling back through Smolensk. Finding the unburied corpses of their comrades left from their original advance on Moscow. Or possibly a snowman with a carrot for a nose; a crumpled Crystal Palace Football Club admission ticket at his feet. A Weltschmerz [world weariness] indeed. Send in your own images, children, and we’ll show the best of them next week.”

Een persoonlijke favoriet, waarvan ik altijd gehoopt had deze eens live te horen (tevergeefs) is ‘Lady Grinning Soul’. Leuk om te lezen dat ook Bowie achter dit nummer staat. Nog zo’n prachtnummer is ‘Repetition’, een track van Lodger uit 1979. Deze speelde Bowie voor het eerst live in 1999, tijdens een TV-opname voor ‘Storytellers’ van VH-1. Een sterk nummer, dat het onderwerp ‘wife-beating’ behandeld. Bowie vertelt met een monotome stem het verhaal van Johnny, een grote gast, die nogal gefrustreerd is, want ‘he could have had a Cadillac If the school had taught him right’. En erger nog: ‘He could have married Anne with the blue silk blouse’. In plaats daarvan zit hij opgescheept met een vrouw die niet eens kan koken. Johnny zegt: ‘What’s the good of me working when you can’t damn cook?’. En dus slaat hij haar. Op de maat van de muziek, die repetitief voortdreunt. Een prachtzin is: ‘I guess the bruises won’t show if she wears long sleeves. But the space in her eyes shows through’.

Bowie: “I had known more instances of this behaviour than I would have preferred to have been made aware of and could not for the life of me imagine how someone could hit a woman, not only once but many, many times.”

iSelect is vanaf14 oktober te koop. Bijvoorbeeld bij Bol.com of Amazon.
De teksten kun je op je gemak al lezen op deze pagina van Mail on Sunday.

In den beginne was er een koelkast. Zo’n enorm ding dat vooral heel dik was en waarvan de antenne steeds scheef stond. Het moet 1997 geweest zijn. Mijn eerste mobieltje. Prepaid. Wekelijks opgewaardeerd met 10 euro via een telefoonkaart. Later kon het ook via de Rabofoon. Gekkenhuis.

Mijn tweede én derde GSM waren hetzelfde. Merk was onbekend, maar mijn provider, Libertel (later Vodafone, waar ik sindsdien altijd trouw aan ben gebleven) had er met hele grote letters LIBERTEL op gezet. Volgens mij heb ik er nog wel één liggen ergens. Libertel IZI. Sja, wat zal ik zeggen. Het belde.

Mijn vierde telefoon was heel erg klein. Een Sony Ericsson. Gewéldig ding. Begin van een hechte Menno-Sony Ericsson relatie. Wat een vooruitgang was dat. Kon bellen als de beste. Gadgetfreak en verrader als ik was werd dit fraaie mobieltje na een jaartje toch weer vervangen door een uitklaptelefoon van Motorola. Zo’n hippe smartphone met Windows Mobile erop. Wat een vreselijk ding was dat. Liep alleen maar vast. En in het buitenland kreeg ik van 1 sms’je wel 100 kopietjes. Blij dat ik na een jaar weer een nieuwe uit mocht zoeken van Vodafone.

Het werd de Sony Ericsson T610 (ja, we zijn bij het punt waar ik de modellen nog kan herinneren). Erg modern voor die tijd. Ik heb het over midden 2003. Iedereen op de televisie had er een. Dus was ‘ie cool. Zat zelfs een camera op. Klein, donker en korrelig, maar dat had ook wel wat kunstzinnigs.

Na twee jaar, want zo lang duurde mijn abonnement, koos ik voor een van de opvolgers van de T610, de Sony Ericsson k800i. Een top GSM. Batterij gaat wel 4 tot 5 dagen mee en de camerafunctie (3,2 MP) is subliem. Met een beetje pijn in mijn hart zie ik het einde van mijn abonnementsperiode alweer tegemoet. Tijd voor een nieuwe.

En dat, beste lezer, brengt me tot het plaatsen van onderstaand filmpje want ik denk dat ik de opvolger heb gevonden. Jawel. Het heeft lang geduurd want ik heb me goed ingelezen en gekeken. De iPhone kwam natuurlijk voorbij, maar ook de HTC Diamond Touch én Pro, de Samsung i900 Omnia en de Blackberry Bold. Maar ik denk dat ze voor mij niet kunnen tippen aan deze nieuwe Sony Ericsson Xperia X1 die -volgens de laatste berichten- in oktober op de markt komt.

Cool huh? Essentieel voor mij in elk geval zijn een goeie camera, prettig belgemak en ja, toch echt wel Google maps, want ik ben ongelooflijk slecht in het vinden van straten.

Ik denk dat ik het wel zeker weet. Xperia X1, kom maarrrrr. Tenzij jij me nog kunt omlullen?