Home

Displaying Category 'Film'

7 feb 2015
Posted by Menno, and filed under Film

Niet alleen is Birdman (2014) een meesterlijke film, waar ik twee uur lang met open mond naar heb gekeken en geluisterd, en welke linea recta mijn top 5 Beste Films Allertijden instroomt, ook heeft de film een fraaie verwijzing naar het tapijt uit The Shining (1980). Jeweetwel, de wallpaper die je ook op deze website ziet. Deze dus:

The Shining tapijt

Kijk maar, hier in Birdman:

The Shining tapijt in Birdman

Uiteraard bewust, want regisseur liet al weten dat alles in deze film tot in de kleinste details is voorbereid en geplanned. En net als Stanley Kubrick heeft hij niets aan het toeval overgelaten. Waarom dan The Shining? Omdat de films wel meer gemeen hebben.

Wat te denken van het feit dat beide films een hoofdpersoon hebben die een boodschap willen brengen (een boek / een toneelstuk) dat hen tot waanzin drijft. Of de steadicam door de hallen, de bar als biechtruimte en Laura, de minnares van Riggan, die met pruik op het podium wel erg lijkt op Shelley Duvall.

Overigens is Birdman niet de eerste film die het tapijt uit The Shining op de vloer legt. Hier zie je ‘m ook in Toy Story (1995):

Shining tapijt in Toy Story

En in de videoclip bij ‘On Top of the World’ van Imagine Dragons heeft het tapijtje een mooie bijrol naast de vele Shining en Kubrick eerbetonen/persiflages:

39aEn wat is nou eigenlijk de diepere betekenis achter het patroon op het tapijt? Volgens de fantastische documentaire Room 237 (2012) staat het voor niets anders dan Launch Pad 39A, het lanceerplatform op het Kennedy Space Center in Florida. Hier steeg de Apollo raket op voor zijn trip naar de maan in 1969. Kubrick zou de nepmaanlanding in de tv-studio geregisseerd hebben. Dit mocht hij natuurlijk nooit publiekelijk zeggen, dus verstopte hij hints in The Shining. Welja.

26 jan 2015
Posted by Menno, and filed under Film

Had sinds ik de film voor het eerst zag, ergens half jaren ’80, weer eens zin in Schatjes (1984).

Gekke film toch. En bijna surrealistisch in al z’n droge, zwarte humor, onmogelijke gebeurtenissen, buitenaardse dialogen en wereldvreemde personages.

Schatjes

Ook lekker veel slapstick

Het feit dat de dochter Akkemay destijds 14 jaar was en haar scenes eigenlijk als kinderporno kunnen worden beschouwd maakt de film nog ongelofelijker. Cinematografisch is ook eigenlijk best wel goed, zeker tegen het einde als de ouders hun eigen huis weer willen betreden en de film een prachtig belichte spannende horror wordt (met uiteraard flinke verwijzingen naar The Shining, inclusief het Wolf en de drie biggetjes-verhaal).

Schatjes

Evil Deadish

Het is echter het kneuterige nagesynchroniseerde Nederlands dat de film ongeloofwaardig maakt. Maar aan de andere kant draagt dat ook bij aan de cultstatus die het inmiddels geniet. En wat was dat geweldige musicalstukje ineens? Moest ook erg lachen om het laatste frame, wat er met de kids terecht is gekomen.

Schatjes

Hoe het de kids verging

Nu Mama is Boos! (1986) maar doen?

23 jan 2015
Posted by Menno, and filed under Film

Sinds jaren is het onderdeel ‘Critics’ Choice’ terug op het Film Festival Rotterdam. En voor het eerst in de vorm van het video-essay. Een hippe term voor een genre van filmkritiek dat volgens dit artikel op De Filmkrant-site “in het buitenland al meer is ingeburgerd dan hier, maar dat op termijn wel eens een invloedrijke vorm van recenseren zou kunnen worden.”

Ik ben er in elk geval dol op en kijk ze zeer graag. Hier een prachtig overzicht van hele sterke video-essays van het afgelopen jaar.
Uiteraard draag ik er zelf ook een steentje aan bij met VoorDeFilm, en dan vooral met de VoorDeFilm XL afleveringen.

Voor de Critics’ Choice video-essays mocht ik twee afleveringen monteren. Die van Hedwig van Driel die n.a.v. de film Laggies (2014) een essay maakte over het opkomende genre van de vrouw en (het uitstellen van) volwassenheid. En die van Kees Driessen die een betoog houdt over de Ghibli films, n.a.v de vertoning van When Marnie was there (2014).
Het programma vind je hier. De video’s van Hedwig en Kees verschijnen tzt ook wel hier of daar.

Dit soort video’s maak ik met heel veel plezier, want ook in geloof heilig in deze vorm van filmkritiek -en analyse. Meer!

Dana Linssen en Jan Pieter Ekker, de initiatiefnemers van het Critics' Choice programma. Foto: Nichon Glerum

Dana Linssen en Jan Pieter Ekker, de initiatiefnemers van het Critics’ Choice programma. Een leuke knipoog naar de bekende foto van Roger Ebert en Gene Siskel. Foto: Nichon Glerum

11 jan 2015
Posted by Menno, and filed under Film, Montage, Portfolio, Video

…maar dan met Vanessa!

Upside Down from Mennomail on Vimeo.

Meer movie mashups hier.

Tags:
28 dec 2014
Posted by Menno, and filed under Film, Persoonlijk

Net als vorig jaar ook nu weer een nieuwe top 10 van de beste films die ik zag in 2014.
Wederom niet alleen de films die het afgelopen jaar uitkwamen (hoewel verrassend veel goeie films uit 2014), maar daadwerkelijk de films die ik zag.

En ook nu weer: eerst een eervolle vermelding van de vele kwaliteitsseries die maar blijven komen. Elk jaar mee en elk jaar beter. Ik heb weer erg genoten van The Walking Dead, dat zich na het dood (!) saaie derde seizoen wonderbaarlijk goed heeft opgepakt. Hetzelfde geldt voor Homeland seizoen 4, waar ik gapend aan begon maar me na vier afleveringen weer op het puntje van de stoel zette. House of Cards, seizoen 2 was weer geweldig, net als de twee seizoenen Orphan Black, maar het absolute hoogtepunt was het Britse drama The Missing. James Nesbitt en Frances O’Connor als ouders van de vijfjarige Olly die van het ene op het andere moment vermist wordt. Wie is schuldig? Wat is er gebeurd? Een intelligent en aangrijpende reeks van acht afleveringen waarin ze met hulp van de geweldige Tchéky Karyo, een gepensioneerde rechercheur, stap voor stap de waarheid ontdekken.

The Missing

The Missing

Dan de films.

1. 20.000 Days on Earth (2014)
Een documentaire, voor een groot deel in scene gezet, over de vijftigste verjaardag van Nick Cave. Een dag uit zijn leven. Geweldige muziek gedurende het schrijfproces, de opnamestudio en het podium. Intelligente man, mooie verhalen en prachtig geschoten beelden.

20.000 Days on Earth

20.000 Days on Earth

2. Under the Skin (2014)
Vaag as hell, maar zo mooi geschoten en de film heeft zo’n bijzondere vage intrigerende sfeer. Dat Scarlett Johanssen als alien in een mensenpak ontzettend sexy is helpt ook. Maar de boodschap van de film is bijzonderder.

3. The Wolf of Wall Street (2014)
Scorsese zoals een Scorsese moet zijn. Het beste van zijn beste werk, op herhaling. Het is geen Taxi Driver of Goodfellas, maar misstaat zeker niet naast deze klassiekers. Mooi verteld en geacteerd door DiCaprio.

4. Sunset Boulevard (1955)
Het mooie van het filmproject VoorDeFilm, dat ik dit jaar ben gestart, is dat ik veel klassiekers moet (her)kijken voor de montage. Sunset Blvd is er zo’n een. Een ongelofelijk sterk meesterwerk en alweer bijna zestig jaar oud. De hoofdrol van Gloria Swanson (Norma Desmond) is de rol van haar leven en memorabel als geen andere rol. Triest en prachtig.

5. Boyhood (2014)
De film die in bijna alle lijstjes op één eindigde. En terecht. Een film die een gezin letterlijk twaalf jaar volgt en daarbij ongelofelijk goed is, verdient niets meer dan dat. Boyhood kabbelt drie uren voort en tegelijkertijd is ‘ie voorbij voor je er erg in hebt. Dat is extreem knap.

6. The Straight Story (1999)
Nog zo’n film die ik keek voor een VoorDeFilm-inleiding.  Ik had spijt ‘m nu pas gezien te hebben. Werd weggeblazen en zat anderhalf uur oprecht te genieten. Alles klopt. Intelligente en aangrijpende Lynch-vertelling.

7. Gravity (2013)
Indrukwekkend visueel spektakel. Helaas zag ik ‘m niet in de bios, maar dan nog kwam ‘ie goed over. De foetus en hergeboorte thema’s vond ik kicken.

8. Tim’s Vermeer (2013)
Docu over een uitvinder geobsedeerd door De Muziekles van Vermeer. Hij besluit het meesterwerk na te schilderen via een zelf verzonnen techniek. Hij doet er uiteindelijk vijf jaar over. Fascinerend, boeiend en leerzaam.

Tim's Vermeer

Tim’s Vermeer

9. Predestination (2014)
Kleine grote film die weinig aandacht kreeg, in Nederland in ieder geval. Maar het is een intelligente tijdreismindfuck. Verplicht meerdere keren kijken. Erg goed.

10. Deux Jours Une Nuit (2014)
De financiële crisis vertaald naar een doodgewoon Frans gezinnetje. Sterk drama dat ondanks het zware thema en de heftige beslissingen die (de geweldige) Marion Cotillard moet nemen, optimistisch van toon blijft. Maakte veel indruk.

Zeer eervolle vermeldingen voor Enemy (2013), Rewind This! (2013), Dawn of the Planet of the Apes (2014), Her (2014) en Maps to the Stars (2014).

Beste horror was natuurlijk The Babadook (2014) en de beste Nederlandse film was Doe Maar: Dit is Alles (2013)

Mijn hele 2014 lijst, op datum staat op Letterboxd.

Tags:
6 aug 2014
Posted by Menno, and filed under Film, Montage, Video

Een week geleden is mijn nieuwe project live gegaan: VoorDeFilm. Een videokanaal waarop filmexperts films inleiden. Explicateurs als het ware.

Ik miste een soortgelijk kanaal op het internet en het was me te vaak voorgekomen dat ik niet wist welke film ik nu weer moest kijken en snakte naar iemand die me in 5 minuten kon vertellen waar de film over gaat, wie de makers zijn en waarom ik ‘m moet gaan kijken.

En dat is exact wat ik dan maar zelf ben gaan doen. Het kanaal is donderdag 31 juli live gegaan met drie video’s. Elke week verschijnt er een nieuwe inleiding. De inleiders zijn allen extreme filmofielen en werken bijna allemaal in de Nederlandse filmwereld, zoals Rick de Gier, Jasper Tonnon, Hedwig van Driel, Luuk van Huet en Dana Linssen. Maar er doen ook journalisten, ontwerpers en schrijvers mee.
Zie hier bijvoorbeeld Phil van Tongeren over ‘The Brood’ van David Cronenberg:

Wat achtergrondinfo voor de liefhebber:

De opnames vinden plaats voor een vers aangeschaft greenscreen, zodat elke achtergrond achter de inleider geplaatst kan worden:

greenscreen

Geen groene kleding dragen!

Uiteraard gebruik ik hiervoor mijn Canon 70D DSLR op een König KN-TRIPOD110 statief:
Lees verder… »

27 dec 2013
Posted by Menno, and filed under Film

In tegenstelling tot de mening van het grootste deel van mijn omgeving ben ik dol op eindejaarslijstjes. Het geeft handige overzichtjes van wat mensen de krenten in de pap vinden qua films, muziek, cultuur etc etc. Ik doe er bij deze dan ook flink aan mee. Mijn beste films gezien in 2013.

Handig hoor, dat Letterboxd. Ik heb dit jaar keurig bijgehouden welke film ik zag. Elke film voorzag ik van sterren en een korte recensie. Dat levert nu een mooi overzicht van de beste en de slechtste films die ik zag. Grappig genoeg zijn dat veelal films van vóór 2013. Sterker: veel zijn gemaakt in de jaren ’70. Deze lijst toont dan ook het beste dat ik zág in 2013, met drie posities voor films die afgelopen jaar zijn uitgekomen.

Nog even dit: De beste serie ooit, die dit jaar zijn premise beleefde is natuurlijk Breaking Bad. Het laatste seizoen waar we zo’n anderhalf jaar op moesten wachten was van zo’n ongelofelijk hoog niveau en heeft me zo ongelofelijk beziggehouden op alle mogelijke gebieden dat deze absoluut bovenaan hoort te eindigen. Maar het is een lijst met films en niet met series, al wordt die scheidslijn steeds dunner. Dit geldt overigens ook voor de series Unsere Mütter, Unsere Väter en House of Cards. Briljante series.

Breaking Bad

Breaking Bad, beste serie ooit

1. Barton Fink (1991)
Bovenaan prijkt met kop en schouders de beste film die ik zag: Barton Fink. Een meesterwerk op alle fronten. Dikke 10!

Barton Fink

Barton Fink, nummer 1 dit jaar!

2. The Conversation (1974)
Dan volgt een hele reeks jaren ’70 films, die allen een 9 kregen van mij. Moeilijk te kiezen welke op 2 komt, maar ik ga voor The Conversation met Gene Hackman. Eén van de beste films sinds lange tijd. Wat ik begreep was het een “tussendoortje” tijdens de Godfather opnames, net als later What lies beneath een tussendoortje was tijdens Cast Away. Vaker doen, zeg ik. Alles aan deze film klopt. Het acteerwerk, het camerawerk, het geluid, het verhaal, de mise-en-scene, sfeer, dialogen, etc etc. Wauw!
3. Badlands (1973)
Briljante film. Sheen en Spacek zijn geweldig in de film van Terrence Malick over liefde, eenzaamheid en nihilisme. De beelden van een wijds en verlaten Amerika zijn van een grote schoonheid. Gebaseerd op de moordpartijen van Charles Starkweather. Niet vrolijkmakend, maar dat zijn vaak de beste films.
4. All the President’s Men (1976)
De derde van de paranoia-trilogie van Alan J. Pakula. En ook de beste. Qua alles. De cinematografie van Gordon Willis is om te janken zo mooi (deep-focus via een split dopter). Het natuurlijke acteren van Hoffman en Redford is heel fijn en de regie is briljant. Alles klopt. Superspannend en een constante aandachtsspanne. Ondanks dat de film 37 jaar oud is (net als ik) ziet het er nog perfect uit en is het verhaal akelig actueel.
5. Dog Day Afternoon (1975)
Aangrijpend, spannend en steengoed. Pacino in topvorm dankzij Lumet. Wat een verhaal, wat een avontuur, wat een film.
6. JFK (1991)
Nog een rolprent uit 1991. Ongelofelijk goeie film. Was erg onder de indruk van de snelle vertelwijze en montage. Wat een virtuoze filmmaker, die Stone. Een rollercoaster aan complexe informatie, personages, theorieën, schieten aan je voorbij en blijven begrijpelijk en toegankelijk. Dat is knap. En dat naast de karakterontwikkeling en het prima kunnen identificeren met de hoofdpersonen. En wat een sterrencast. Costner, Sutherland, Pesci, Spacek, Jones, Oldman, Bacon etc etc etc. En dan ook nog een score van John Williams.’What is past is prologue’. Zou het ooit veranderen?

JFK

JFK, wauw!

7. Evil Dead (2013)
Dan een film uit 2013. Gekkenhuis! En ook nog eens een remake: Evil Dead. Over het algemeen ben ik tegen remakes, zeker als het op horror aankomt. Evil Dead 1981 is een all-time favorite en is me zeer dierbaar, dus men moest van goede huize komen om hier wat van te maken. Het is ze wat mij betreft gelukt. De humor uit het origineel is weggelaten en ze zijn gegaan voor recht toe recht aan brute horror. Bloederig to the max en behoorlijk ranzig. Ik heb van begin tot eind gesmuld. Blijf vooral ook even zitten tot na de credits.
8. Room 237 (2013)
En dan wordt het lastig, want er waren veel films die ik minimaal een 8 gaf dit jaar. Maar deze documentaire over The Shining en de complottheorieen rondom de film en de vergezochte boodschappen die Stanley Kubrick al dan niet  in zijn horrorfilm uit 1980 gestopt heeft gaan er in als pap bij mij. Overanalyseer er maar op los, hoe meer hoe beter. En zeker als het over The Shining gaat, een van de allerbeste films allertijden!

Room 237

Room 237, smullen

9. The Abyss (1989)
The Abyss, 24 jaar na dato. Epische film (ik zag dan ook de extended versie van 2 uur en 50 minuten). De special effects hebben nog altijd stand gehouden en de kilometersdiepe diepte onder ons intrigeert me enorm. Bijzonder dat regisseur Cameron vorig jaar dezelfde duik heeft gemaakt alleen dan nog eens 7 kilometer dieper (Mariana Trench). Waanzinnige film qua gegeven, acteerwerk, cgi en boodschap.
10. David Bowie – Five Years (2013)
Veel nieuwe beelden in deze nieuwe documentaire, waarschijnlijk beschikbaar gesteld door Mr. Bowie himself, die overigens ook een flinke vinger in de pap had bij het maken van deze briljante film, want waar is bijvoorbeeld zijn ex-vrouw Angie? Die was toch echt behoorlijk aanwezig in zijn gloriejaren, of hij wilde of niet. Geeft niks. De rest is helemaal geweldig. Te gek ook om de muzikanten aan het woord te horen en zien. Geeft geweldige inside info. Een anderhalf uur durende aflevering van Classic Albums, maar dan over de periode 1969 – 1983.

Oh, en de beste Nederlandse film die ik dit jaar zag was De Wederopstanding van een Klootzak.

De rest is te zien op mijn Letterboxd profiel.

Tags:
xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.