Home

Displaying Category 'Film'

3 Okt 2018
Posted by Menno, and filed under Film, Kunst, Reizen

Een paar dagen Londen in mijn uppie om The Clock in Tate Modern te bezoeken. Uiteraard snoepte ik dan ook de National Gallery en V&A mee.

Dag 1, woensdag 23 september 2018

Na een bloody krappe zit in de EasyJet naar Londen Luton keurig aangekomen om 12 uur in het hartje van de hoofdstad, het uurtje terug in de tijd meegesnoept.

Begon de dag met een stevige lunch in de National Gallery om deze hierna grondig te bezoeken. Stendhal-syndroom galore zeg. Great Scott! Stond eindelijk oog in oog met de bekende Michelangelo’s, Turners, Vermeers, Ingres’ en Rubens’. Zag eindelijk De liggende Venus die in de spiegel tuurt van Velázquez en het portret van Giovanni Arnolfini en zijn vrouw van Jan van Eyck.
Hoogtepunten waren er volop, waaronder een aantal adembenemend mooie canvassen waarin met licht getoverd wordt.

londen1

Na de Gallery toog ik naar Berwick Street voor de verplichte platenzaken en Gosh Comics.

Mijn hotel ligt in Peckham, een erg chille buurt met veel leuke tentjes en restaurantjes. Hier viel in gelijk in slaap om na een snelle hap de indiebios Peckhamplex (elke film 5 pond!) te bezoeken. Ik zag King of Thieves, een slim vertelde Britse heistfilm met (my name is) Michael Caine. Dikke aanrader; de ruim twee uren vliegen voorbij.

peckhamplex

Teruggelopen en zes keer bedelaars en drugsdealers (no thanks mate) van me af moeten beuken en na 22.000 stappen mijn bed weer in te duiken. Morgen eindelijk The Clock in Tate zien!

Dag 2, maandag 24 september 2018

Vandaag stond helemaal in het teken van de 24-uurs mashup The Clock van Christian Marclay.
Ik begon de (zonnige) dag met fikse wandeling naar Tate Modern om daar te genieten van een stevig English Breakfast. Er stond geen rij bij The Clock en ik kon gelijk in een van de 50 IKEA driezitsbanken ploffen. Drie uur lang heb ik gefascineerd gekeken naar de filmscènes die vloeiend in elkaar overliepen en elke minuut keurig in beeld brachten. En ook al wordt er geen verhaal verteld, ik bleef geboeid kijken naar het grote scherm.

tate2

Na de rest van het museum ook te hebben doorkruist (Veel! Veel vaag ook!) schoof ik om 18:30 uur aan bij een Artist Talk van Christian Marclay en een teveel erachter zoekende journaliste. Hier leerde ik veel. Bijvoorbeeld dat Marclay geen vlotte prater is en dat hij -teleurstellend- geen grote filmfreak is, maar vooral beeld- en geluidskunstenaar. De talk ging voornamelijk over het fenomeen tijd en de vorm waarin hij dit heeft gegoten. Hij werd een beetje zeurderig en mopperig over hoe mensen zoveel op hun mobiel leven en de tijd toch eens los moeten laten. Hij schoot zelfs uit de bocht door te beweren dat film een uitstervend medium is.

tate3

Wat ik wél heb geleerd over het maakproces van dit project is dat hij er drie jaar aan gewerkt heeft en samen met twee (of drie?) assistenten clips heeft verzameld. Voornamelijk van dvd’s, geleend van videotheken die (weer klagend) allemaal verdwenen zijn. Ook verkreeg hij films illegaal, zei hij ietwat beschaamd, hoewel hij de rechtenkwesties zelf flexibel bekijkt. Hij bezit de rechten van alle clips natuurlijk niet maar laat het vallen onder Fair Use. Echter, en dat vind ik dan weer jammer, je mag zijn film niet thuis bezitten. Je móet naar een screening in een museum. Het is niet zijn materiaal maar hij beslist. Zo zegt hij dat het geluid en de overgave in de donkere ruimte heel belangrijk zijn en dat het anders niet werkt. Snap ik, maar er zit natuurlijk ook een financiële reden achter; hij boert er inmiddels lekker van.

Over het montageproces ging het niet dus vroeg ik dat maar. Hij maakte geen spreadsheets met films en tijdcodes, zoals ik met mijn hotelkamers en hij wilde er ook geen gesammtkunstwerk of crowdfundingsproject van maken. De clips gingen direct op de timelines van -toen nog- FCP7 (een AM en een PM timeline) en zo vulde hij ze langzaam.
De meeste moeite had ‘ie met het vinden van de late nachtelijke minuten en vulde die dus veel op met droomsequenties.

Enfin. Een jaloersmakend project, dat uitstekend is uitgevoerd, al vind ik een aantal opvattingen van de beste man bedenkelijk. Zit wel barstensvol nieuwe ideeën voor mijn hotelkamerproject!!

Dag 2, maandag 24 september 2018

Laatste dagje die waarop ik asociaal uit- en bijsliep en besteedde met een bezoek aan het prachtige V&A Museum. Ook weer gratis (waarom zijn musea in Nederland niet gratis?) en wederom indrukwekkend. Ik bezocht er ook een tijdelijke expositie over Games en liep er een uur of drie rond.
Ik maakte nog een wandeling door Hyde Park om daarna de metro te pakken naar St. Pancras station. Voor de terugreis had ik besloten de trein te nemen. Drie uren relaxed videootjes kijken en lezen en ik was weer in Mokum.

22 Sep 2018
Posted by Menno, and filed under Film, Video

Zoals wellicht bekend ben ik twee jaar geleden begonnen met het verzamelen van hotelkamernummers. Die in films en tv-series om precies te zijn. En om te beginnen eerst maar eens tot en met 1000. Waarom? Om de ultieme film mashup te maken. En omdat ik een beetje gestoord ben.

Mashups maak ik al sinds 2013. Over elk mogelijk onderwerp. Zo kwamen telefoonboeken voorbij, en dozen. Of robots, kleding, power women, psycho women, psycho men, seances, badderende vrouwen en clowns. En nu dus hotelkamernummers.

En ik wil er niet tien, of vijftig. Of 500. Nee, ik wil er 1000. En dan ook zonder er één te missen.
Dat is een flinke klus. Ik ben er dan ook al twee jaar mee bezig. Destijds weidde De Volkskrant er nog een artikel aan.

Uiteindelijk is het mijn doel om er een avondvullende mashup van te maken. In elk geval een met 1000 film- en seriefragmenten. En als dat niet ambitieus genoeg is wil ik er ook een interactieve website van maken.

Mijn collega Hugo Hoes interviewde me heirover en dat leverde dit erg leuke artikel op.

Ik heb een trailer voor het project gemaakt waarin alvast 40 kamernummers voorbijkomen.

EN bij deze nog eens de oproep: zie je een kamernummer in een film of tv-serie: geef het door via Twitter of mijn website: www.voordefilm/numberswanted

26 Dec 2017
Posted by Menno, and filed under Film, Muziek, TeeVee

Lang over nagedacht, maar uiteindelijk tot onderstaand overzicht gekomen.
Het beste wat ik in 2017 zag op gebied van films en series en ook nog wat muziek dat ik dit jaar leerde kennen en waardeerde.

Films
Ik zag dit jaar 126 films. Lijkt best weinig, maar niet als je weet hoeveel series ik daarnaast ook zag en ik heel veel aan het werk was in de avonduren dit jaar, voornamelijk voor mijn mashups en video-essay’s voor VoorDeFilm. In oktober hield ik mijn Octorror filmmaand, waarin ik elke dag een horrorfilm keek. Dat tikte lekker aan. En in november en december zag ik alle zes Rocky films en de opvolger Creed.
Hier een mooi jaaroverzichtje op het fijne Letterboxd (dat dit jaar ook stabieler en sneller werd):

Mother

Mother

– Mother
– Get Out
– It Comes At Night
– Baby Driver
– T2: Trainspotting
– 78/52
– Raw
– Star Wars Episode VIII: The Last Jedi

Series
Zag weer veel nieuwe series. Veel zitten bingewatchen. House of Cards seizoen 6 was ik aan begonnen, maar het kon me niet meer boeien en dat was voor commotie rondom Kevin Spacey. Better Call Saul S3 keek weer heerlijk weg, maar het verrassende is er wel af nu.
– Twin Peaks S3 (met vlag en wimpel en stip op 1. Het meest verassende, verfrissende, ontwrichtende, vernieuwende televisie dat ik in jaaaaaren heb gezien).

– Mindhunter S1 (David Fincher is back, en hoe!)
– Master of None S2 (Hartverwarmend, hilarisch en belangrijk. Absolute meesterwerkjes waren de episodes New York, I Love You, The Thief en Buona Notte)
– American Gods S1 (werd omver geblazen door de visuals)
– The Handmaid’s Tale S1 (heel sterk, qua het trage intrigerende verhaal, het spel, de muziek en zeker de cinematografie)

– Op de valreep: Peaky Blinders S4. Niet het beste seizoen, wel retespannend en wat blijft die serie er toch mooi uitzien en wat een heerlijke muziek.
– Black Mirror S3 (bijna elke episode was goed. Uitschieters: Nosedive, Shut Up and Dance, San Junipero)
– Dark S1 (de verrassing van het jaar, in het staartje van 2017. Fascinerend verhaal en prachtige beelden. Elke scene was een levende foto van Gregory Crewdson)
– The Missing S2 (S1 was al zo goed, maar dit seizoen was in alle opzichten beter)
– Sherlock S4E2: The Lying Detective (deze was ijzersterk. De andere twee episodes erg zwak)

Muziek
Ik ben beduidend minder bezig met muziek dan vroeger. Ik zag potverdrie maar twee concerten dit jaar (Thomas Azier en Spinvis). Maar dankzij de Song van het Jaar lijst kan ik altijd weer een paar maanden vooruit.

Lorde (Screenshot/Green Light (Roskilde Festival 2017)

Lorde (Screenshot/Green Light (Roskilde Festival 2017)

– Lorde – Melodrama (hele album)
– Thomas Azier – Rouge (hele album)
– Spinvis – Trein Vuur Dageraad
– Sufjan Stevens – Tanya Harding
– Nothing but Thieves – Amsterdam
– War on Drugs – Holding On
– Queens of the Stone Age – The Way You Used to do
– alt-J – 3WW

Tags:
2 Jul 2017
Posted by Menno, and filed under Film, TeeVee, Video

Zit al weken heel erg diep in de nieuwe Twin Peaks reeks. Zeker na de ongelofelijke 8e aflevering. Twin Peaks: The Return is elke week een verrassing van jewelste. Het is zo goed, zo vernieuwend, zo verfrissend, zo bizar. Zoiets heb je niet meer gezien sinds…Twin Peaks in 1990.

Kyle MacLachlan in Twin Peaks. Foto: Suzanne Tenner/SHOWTIME

Kyle MacLachlan in Twin Peaks. Foto: Suzanne Tenner/SHOWTIME

Wat me vooral aantrekt is dat je er zo over gaat nadenken. Het houdt het me al weken bezig. Wat heb ik nou allemaal gezien? Wat bedoelde mede-schrijver en regisseur David Lynch hier nu mee? Elke seconde is zo doordacht. Alles heeft een betekenis, een diepere laag. Maar wát! En dat is de kracht van Twin Peaks. Los van het feit dat alles eruit ziet als een schilderij.

Dat laatste inspireerde me tot het maken van een video-essay. Het viel me op dat een aantal shots in Twin Peaks, maar ook in eerder werk van Lynch wel eens op Edward Hopper schilderijen geïnspireerd konden zijn. Onderzoek bracht meer aan het licht en leerde me dat David Lynch ook groot fan is van de expressionistische schilder Francis Bacon. Hieronder mijn essay.

Een dag na posten werd het opgepikt op Reddit, Filmmaker Magazine, No Film School en nog wat sites. Heel tof. De teller staat nu op 5.298 (Youtube) en 2.156 (Vimeo) views.

Carel Struycken en Joy Nash in Twin Peaks. Foto: Suzanne Tenner/SHOWTIME

Carel Struycken en Joy Nash in Twin Peaks. Foto: Suzanne Tenner/SHOWTIME

Los hiervan bleef ik nadenken over de vraag wat er toch zo goed is aan de reeks. Wat is het aan Twin Peaks dat zo vernieuwend is, zo anders dan al die series die we zielloos binchen. Wat wil Lynch, naast het “verhaal” van Twin Peaks, zeggen? Ik denk dat RagnarRox in onderstaande video de essentie te pakken heeft hier. Van Twin Peaks, Lynch én de glazen kooi uit de eerste twee episodes. Die kooi, die glass box verbeeldt meer dan we aanvankelijk denken. Het is de tv van nu. En wij staren er naar, als zombies. Weer heeft Lynch het door.

Man, man, man, wat een genie is het toch.

25 Jun 2017
Posted by Menno, and filed under Film

Ik heb een zwak voor Donald Sutherland. Ik vind het een geweldige acteur met een fantastische kop. Zijn gezicht kan alle emotionele registers aan. Zijn serieuze blik is angstaanjagend serieus en op de spaarzame momenten dat hij lacht, breekt het wolkendek open. Maar over het algemeen geldt: hoe meer zijn personages in de penarie zitten, hoe beter hij wordt. Het vroegere werk is duidelijk beter, maar ook later in zijn carrière stond hij nog zijn mannetje. 

Donald SutherlandIk heb sinds jaar en dag een theorie die ik altijd smakelijk deel met tafelgenoten:
‘Elke film met een besnorde Donald Sutherland is goed’. 

Een boute uitspraak die gestoeld is op een aantal uitstekende films die ik van ‘m zag, waar een flinke bos haar op zijn bovenlip pronkte.

Invasion of the Body Snatchers,
Don’t Look Now,
Eye of the Needle,
Cloudbusting (geen film, maar de clip van Kate Bush).

Hij heeft 184 films op zijn conto op IMDB en ik geef toe: ik heb ze niet allemaal gezien. Maar verrassend veel. En tuurlijk zijn zijn films zonder snor en met baard ook goed. MAAR DIE MET SNOR ZIJN ALTIJD GOED.

dontl look now
eye of the needle
Invasion Donald Sutherland
cloudbusting

Misschien maar eens een mashup aan de man wijden.

 

 

14 Jun 2017
Posted by Menno, and filed under Film

Zag afgelopen weekend het vervolg op een all-time favorite van me: Trainspotting. En dat beviel uitstekend.

T2 Trainspotting (ook weer van de geweldige Danny Boyle) speelt zich 20 jaar na het origineel af en de overgebleven ex-heroïnejunkies (behalve Spud) bevinden zich inmiddels in hun midlife-crisis. Ze ontmoeten elkaar weer in Edinburgh, al dan niet gepland.

De film werd vooral voor mij gemaakt (de fans dan, maar daar ben ik er één van) en is los te bekijken maar snijdt beduidend meer hout als je recentelijk het origineel hebt bekeken . Een mooi verhaal over nostalgie, verraad, vriendschap en de zoektocht naar de zin van het leven. Wat me voornamelijk opviel zijn de ongelofelijk mooie beelden van DoP Anthony Dod Mantle, de cameraman die eerder visuele pareltjes schoot als Festen, 28 Days Later, Slumdog Millionaire, Antichrist, Dredd, In the Heart of the Sea en Trance (check hier een mooie video over zijn leven en werk hier). Elk shot is om in te lijsten. Kijk nou toch!

ts2-1
ts2-2
ts2-3
ts2-4
ts2-5
ts2-6

En zie je de twee The Shining links?

ts2-7
ts2-9

Oh, en in de goeie Danny Boyle traditie zijn er ook weer Bowie knipoogjes te vinden (de man is fan), hier in de vorm van twee Bowie platenhoezen: The Man Who Sold The World en Hunky Dory:

ts2-10

11 Jun 2017
Posted by Menno, and filed under Film

jacobs_ladder_xlgGisteren herkeek ik een van de allerbeste psychologische horrors/drama’s ooit gemaakt: Jacob’s Ladder (1990, Adrian Lyne). Een aangrijpend en behoorlijk slim verhaal over oorlogsveteraan Jacob die lijdt aan hallucinaties na terugkomst uit Vietnam.

De film zit vol bijbelse referenties (wat wil je met zo’n titel) en haalt zijn inspiratie uit het verontrustende werk van kunstenaars als H.R. Giger, de fotograaf J.P. Witkin en schilder Francis Bacon. Dan weet je een beetje wat je kunt verwachten 😉

Hieronder een deleted scene die zeer de moeite waard is om te kijken, maar waarvan ik snap dat Adrian Lyne ‘m eruit gehaald heeft. Het is een stap tegen het einde van de film, die niet uitgelegd had hoeven worden, maar wel erg goed is. De opbouw en de details zijn fantastisch:

xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.