Home

Displaying Category 'Kunst'

15 mei 2013
Posted by Menno, and filed under Kunst

Na het Stedelijk Museum en Kröller Müller Museum met een bezoek van mij en mijn museumkaart te hebben vereerd, was het nu de beurt aan het Rijksmuseum. Ik durfde er sinds de heropening op 13 april 2013 niet heen te gaan, vrezend voor rijen tot ver op het Museumplein, maar niets daarvan. Een grauwe maandagochtend bleek het ideale moment voor een rustig bezoek aan ‘s lands mooiste museum, want laat ik er niet omheen draaien: voor mij is het Rijksmuseum het allermooiste museum van Nederland. Qua gebouw én collectie.

RamenMet museumkaart mag je in één keer doorlopen, langs de kaartverkoop (die vandaag overigens beduidend minder lang was dan de rij voor de garderobe). Ik ging uiteraard ook weer voor een audiotour, wat in het Rijks een multimediatour is; een iPod touch met uitleg bij de belangrijkste stukken in geluid en beeld. Zeer uitgebreid en -zo leerde ik later- ook gewoon beschikbaar als app. Scheelt je vijf euro, al is deze beduidend trager dan die in het museum.

Ik heb het Rijksmuseum voor de verbouwing, die tien jaar geleden aanving (zie hiervoor overigens de sublieme NTR documentairereeks ‘Het nieuwe Rijksmuseum‘ van Oeke Hoogendijk), één keer bezocht, ergens eind jaren ’90. Veel van het gebouw kan ik me er niet meer van herinneren, de kunst wel. Toen was De bedreigde zwaan van Jan Asselijn al favoriet. Nu ook weer (hij prijkt al maanden bovenin mijn website). Blijft indrukwekkend, ook vanochtend weer. Geweldig om weer herenigd te zijn met dit schilderij:

De bedreigde zwaan, Jan Asselijn, ca. 1650

De bedreigde zwaan, Jan Asselijn, ca. 1650

Het Rijksmuseum is oprecht prachtig geworden. Veel is weer in oude glorie hersteld, zoals architect Pierre Cuypers het gebouwd had, inclusief de eregalerij en rijk versierde voorhal. De Nachtwacht-zaal is overdonderend en het belangrijkste schilderij (volgens het museum dan) is van zeer dichtbij te bezichtigen, in tegenstelling tot het kleine achter kogelvrij glas verborgen Mona Lisaatje in het Louvre. Bijna alles is overigens gewoon zonder glas en je kunt de penseelstreken geweldig goed zien. Iets dat in het Kröller Müller Museum wel anders is.

Het museum is keurig in tijdsperiodes opgedeeld en met de handige plattegrond en de multimediatour zijn een aantal uren genot gegarandeerd. Met museumkaart is het ook makkelijk om nog een keer langs te komen, want het Rijks schreeuwt erom. Enfin, wat hoogtepunten dan. Het zijn wat kiekjes met mijn telefoon, want de echte werken zijn tot in de kleinste details op je scherm te toveren via de eveneens sublieme website van het Rijksmuseum. Bekijk bijvoorbeeld eens deze George Hendrik Breitner: De Singelbrug bij de Paleisstraat in Amsterdam. Om je vingers bij af te likken. Digitaal, maar nog meer in het echt.

De voorhal maakte veel indruk op me. Ongelofelijk dat ‘ie nog in de jaren ’80 helemaal wit was gekalkt. De dikke laag is er weer vanaf gehaald om zo het oorspronkelijke ontwerp van Pierre Cuypers weer zichtbaar te maken. Daar waar het niet meer te restaureren was, is het gereproduceerd met verbluffend resultaat.

Hal

De prachtige voorhal

Deze oude biddende dame is van dichtbij zo gedetailleerd dat het net een foto is. Impressive!

Oude vrouw in gebed, bekend als ‘Het gebed zonder end’, Nicolaes Maes, ca. 1656

Oude vrouw in gebed, bekend als ‘Het gebed zonder end’, Nicolaes Maes, ca. 1656

Het grootste schilderij van het museum, ‘De slag bij Waterloo’ van Pieneman is immens. Ruim 8 bij 5 meter groot. Je kunt er heel lang naar kijken en steeds weer nieuwe details in vinden.

De Slag bij Waterloo, Jan Willem Pieneman, 1824

De Slag bij Waterloo, Jan Willem Pieneman, 1824

Deze Breitner vind ik prachtig. Het is een van de twaalf schilderijen die Breitner van het meisje in de kimono maakte . Het zijn de houding, de jurk, de kleuren en misschien, stiekem, ook de gelijkenis met deze Bowie cover, of was dat toch een tekening van Dante Gabriel Rossetti?

Meisje in witte kimono, George Hendrik Breitner, 1894

Meisje in witte kimono, George Hendrik Breitner, 1894

In de documentaire van Oeke Hoogendijk krijgen deze twee poortwachters ruim aandacht, maar toen had ik de serie nog  niet gezien. Gelijk maakten deze twee reusachtige houten beelden indruk op mij. Met de vajra, het stokkie in hun hand “verpletteren ze de onnozelheid”. De open en gesloten monden (“a” en “un”) symboliseren alle klanken en geschriften, ofwel kennis. Door die poort wil je wel lopen.

Twee tempelwachters, anoniem, ca. 1300 - ca. 1400

Twee tempelwachters, anoniem, ca. 1300 – ca. 1400

Maar er is teveel moois om op te noemen en af te beelden. Ook veel moderner werk. En indrukwekkend 20e eeuws werk. Op de site van het Rijks kun je je eigen favorieten samenstellen. Hier de mijne.
Maar je moet gewoon echt zelf gaan.

17 apr 2013
Posted by Menno, and filed under Kunst
Kröller en Müller

Kröller en Müller

Vanmiddag was ik in het Kröller-Müller Museum in Otterlo. Hieronder mijn persoonlijke hoogtepunten van een bijzonder museum met een aardige collectie.

Niet alles sprak me aan en in de beeldentuin waren slechts enkele objecten die me raakten, maar er waren genoeg parels, zie onder. Wel wat puntjes: het gebouw is te lelijk voor woorden en het is heel jammer dat alle schilderijen achter glas zitten. Niet alleen is dat slechter voor de verf, ook weerspiegelt het als een malloot. Ze doen dit puur om de schilderijen te beschermen tegen vingers en messen, wat goed is, maar fraai is het niet. De topstukken zijn wel voorzien van speciaal niet reflecterend glas, maar de rest niet want dat is onbetaalbaar. Begrijpelijk, maar jammer.
De audiotour was wel heel uitgebreid en interessant, hoewel ik wel bij meer schilderijen een praatje had willen horen. En de speciaal door Nico Dijkshoorn ingesproken teksten bij sommige schilderijen waren vreselijk. Ik heb er twee proberen te beluisteren, maar direct weer weggeklikt.

Enfin, foto’s willen we zien.
Mijn persoonlijke topstuk van het gansche museum, deze van Charley Toorop, waar het museum heel veel stukken van heeft hangen. Ik vind de stijl van Toorop erg lekker. Felle scherpe kleuren en altijd die ogen die eruit springen. Deze clown heet Bumbo en is creepy. Stephen King’s IT is er niets bij. Hij staat hier voor de ruïnes van een platgebombardeerd Rotterdam. Begrijpelijke sipheid dus. Voor Toorop symboliseerde de clown de bourgeoisie die door de oorlog hevig door elkaar was gerammeld.

Clown voor ruïnes van Rotterdam Charley Toorop 1940 - 1941

Clown voor ruïnes van Rotterdam
Charley Toorop
1940 – 1941

Lees verder… »

10 apr 2013
Posted by Menno, and filed under Kunst

Museumkaart gekocht en gelijk het vernieuwde hoofdstedelijke Stedelijk Museum bezocht. Mooi gebouw, goeie relaxte sfeer en de kunst is intrigerend. Niet alles prikkelt het oog, maar bijna altijd de geest.

Mijn persoonlijke hoogtepunten.

Zelfportret Stanley Spencer

Zelfportret Stanley Spencer

Lees verder… »

20 sep 2012
Posted by Menno, and filed under Bowie, Film, Kunst, Muziek, Video

Dit moet toch wel een van de meest coole, sexy en dampende videofilmpjes EVER zijn? Het is het promofilmpje van Radio Soulwax, het Belgische muziekduo, ook bekend als 2 Many DJ’s. Met het project MACHINE visualiseren ze de te gekke remixes die ze al jaren maken.

En als kers op de taart is de nieuwste aflevering een hommage aan niemand minder dan David Bowie. In de 60 minuten durende film Dave, die ze in samenwerking met de regisseur Wim Reygaert maken, kruipt het Belgische topmodel Hannelore Knuts in de huid van de rockgod. Ik wist al dat Soulwax, ofwel de broers Deweale, enorme Bowie fans zijn, maar dit is prachtig nieuws.

Lees verder… »

18 mei 2012
Posted by Menno, and filed under Kunst, Montage, Video

Mijn eega en ik bezochten van 7 tot 12 mei 2012 Antwerpen en Parijs voor intensieve museumbezoeken. Zo waren we in de Kathedraal in Antwerpen voor een expositie van Rubens, het Palais de Tokyo in Parijs, het Musée d’Orsay, het Pantheon en het Louvre.

Een verslag, voorzien van commentaar van Aukje en Menno.

6 nov 2008
Posted by Menno, and filed under Kunst

Tijd voor deel 2 van de rubriek EW-Expo. Zagen we in de voorgaande aflevering fotografe Karin nog voorbij flitsen, vandaag is het podium voor een schilder: Raymond de Bois.

De autodidact Raymond de Bois experimenteert graag met verschillende verftechnieken zoals olieverf, acryl en aquarel. De serie die in deze EW-Expo centraal staat is uitgevoerd in aquarel en Oost-Indische inkt en is gebaseerd op oude prentenboektekeningen. Het zijn snapshots van een zwerfhond in diverse situaties. Vooral op papier gezet omdat hij graag de mogelijkheden van aquarel wilde onderzoeken, wat niet makkelijk is en door veel oefening eigen gemaakt moet worden. Bij aquarel moet de penseelstreek immers meteen raak zijn omdat de kleuren direct in het papier vloeien.

Inmiddels is Raymond weer afgestapt van de aquarel en teruggekeerd naar zijn oude liefde: de olieverf. Momenteel is hij bezig met een serie van 12 olieverfschilderijen. De Bois: “Deze nieuwe serie moet een enigszins magisch realistische indruk geven en ze zijn geïnspireerd op de schilderijen van Carel Willink, een schilder die ik al sinds mijn jeugd bewonder. Willink maakte tot op hoge leeftijd nog prachtige, ietwat vervreemde, schilderijen. Mijn volgende serie schilderijen geven ook een magisch realistische indruk maar schromen abstracte elementen niet”.

Wellicht voor een volgende EW-Expo? Voor nu 12 met veel liefde vervaardigde prentenboekillustraties. Met trots gepresenteerd door en op Eeuwig Weekend!

3 jul 2008
Posted by Menno, and filed under Film, Kunst, TeeVee

Ach. Een tweede seizoen van de tv-serie Terminator: The Sarah Connor Chronicles vangt na de zomervakantie aan op de Amerikaanse buis. Sloeg de serie dus toch redelijk aan.
Vergeef me deze licht sarcastische ondertoon, maar ik heb de eerste serie gezien en kijk met argusogen naar dit nieuwtje. Ja, ik heb enorm genoten van de eerste twee Terminator-films en ja, de tv-serie was best vermakelijk, maar de makers moeten zich dubbel zo hard bewijzen om van dit tweede seizoen een oprecht goeie serie te maken. Want met een vierde Terminator-film en een tweede tv-serie in het vooruitzicht wordt het qua chronologie wel heel verwarrend. En hoe ver kun je het Terminator-concept uitmelken?

Maar hoe zat het ook alweer met die Terminator?

In de nabije toekomst zullen drie biljoen mensen van de aarde worden geveegd door een nucleaire oorlog. Verantwoordelijk hiervoor is Skynet, een digitaal verdedigingssysteem van de overheid. Skynet gaat uit zichzelf denken en de machines openen de aanval op de mensheid. Deze dag staat bekend als Judgment Day. In 2029 heersen de machines definitief over de aarde en hebben onze eigen wapens zich tegen ons gekeerd.
There you have it. De plot voor de Terminator-films, die de huidige gouverneur van Californië, Arnold Schwarzenegger, groot maakten. De eerste twee delen zijn erg goed en kunnen met gemak doorgaan voor science fiction-meesterwerkjes. Maar daarna werd het een beetje rommelig.

De James Cameron-klassiekers
Wel een fijn idee als je het apocalyptische toekomstbeeld nog niet kent. John Connor zou dat ook wel willen. Echter, hij is er al meerdere malen aan herinnerd dat hij in de toekomst, na Judgment Day, als leider van het verzet een einde kan maken aan de oorlog tegen de robots; voor zijn geboorte (in 1984) wilden cyborgs uit de toekomst, zgn. Terminators, zijn moeder, Sarah Connor, al vermoorden (Terminator, 1984 van James Cameron). Dat mislukte. Op zijn tiende (in 1994) kwamen de robots terug (Terminator 2: Judgement Day, 1991 van James Cameron), weer om te voorkomen dat John in de toekomst roet in het eten gooit voor de machines. En wederom faalden ze. John overleefde en vernietigde met mams alle computers die in de toekomst Skynet zouden vormen. Hiermee voorkwamen zij een nucleaire catastrofe op 29 augustus 1997.

Tot zover de eerste twee films in de Terminator-serie. Stuk voor stuk klassiekers, gebaseerd op een meesterlijk verhaal. Maar nu wordt het gecompliceerd. Want een derde deel, Terminator 3: Rise of the Machines (van Jonathan Mostow) verscheen in 2003 en borduurde voort op voorgaand verhaal. Zo stopten Sarah en John Judgment Day niet, maar stelden het slechts uit. Het einde van de wereld vindt nu plaats op 24 juli 2004. Sarah is inmiddels overleden aan kanker en John, nu 20 jaar, zal onvermijdelijk leiding geven aan het verzet. Maar begin 2008 kwam de Amerikaanse zender FOX ook met een nieuwe tv-serie: Terminator: The Sarah Connor Chronicles. Is Sarah uit de dood opgestaan?

Neen, want The Sarah Connor Chronicles volgt Sarah en John na de gebeurtenissen in Terminator 2: Judgment Day. Met andere woorden: de serie moet dus spelen in de periode tussen 1994 en 2004. Moeder en zoon vechten in de serie tegen nieuwe Terminators en vernietigen ondertussen weer computers en gerelateerde soft- en hardware die in de toekomst Skynet vormen. Ze krijgen hierbij hulp van Cameron (eerbetoon aan de originele regisseur?), een jonge rondborstige cyborg uit de toekomst. De pilot, uitgezonden op 13 januari, begint in 1999, maar verspringt halverwege -via time travel- naar 2007, waarmee de gebeurtenissen heel slim in het huidige tijdsbeeld kunnen spelen en het probleem van de overleden Sarah is opgelost.

Verwarring
Maar is dat zo? Want ging Sarah niet dood in 2004, of aannemelijker: iets daarvoor, waarschijnlijk in 2003? Dat leert Terminator 3 ons namelijk. In de tweede aflevering van de Chronicles vertelt robotje uit de toekomst Cameron (dus zij kan het weten) letterlijk dat Sarah overleden zou zijn op 4 december 2005 en dat ze daarom naar 2007 zijn gereisd. I’m confused here! Tevens ben ik heel benieuwd naar het vervolg van de serie want als de cyborg Schwarzenegger in Terminator 3 John Connor voor de tweede keer ontmoet, heeft John -als we de serie moeten geloven- al heul wat meegemaakt in de tussenliggende jaren. Sterker: hij is al door de tijd gereisd, heeft al voor de tweede maal een bodyguard-terminator gehad én heeft reeds een aantal terminators verslagen. Hij reageert dan ook iets te verbaasd op de terugkomst van Schwarzie in deel 3 en de verontrustende toekomstverhalen die hij vertelt.

Sexy chronicles: ready to kick some cyborg-assSexy chronicles: ready to kick some cyborg-ass

The Sarah Connor Chronicles
Aan de tv-serie doet Schwarzenegger niet mee. Daarvoor heeft hij het te druk met de politiek, of zoals een recensent zei: “Schwarzenegger is too busy terminating California”. Ook Terminator-originator James Cameron heeft hier niets mee te maken. Sowieso zijn het de vrouwen die de dienst uitmaken in de serie, in de zin dat alles draait om Sarah Connor, en ook de nieuwe bodyguard-terminator is van het vrouwelijke geslacht. Cameron wordt gespeeld door Summer Glau, geen onbekende in SF-land; ze speelde eerder in de tv-serie Firefly en de film Serenity (2005). Maar hoewel ze een bikkelharde en stoere vechtrobot is, ergerde ik me dood aan haar. Het is haar smoeltje. Zal wel persoonlijk zijn. De grote verzetsleider John is een bange tiener en speelt geen grote rol. Hij doet vooral wat de twee vrouwen zeggen. Cameron, notabene door de toekomstige John zelf naar deze tijd gestuurd, luistert niet naar John. Ze luistert enkel naar bevelen “from John…not this John”. De rollen van Sarah en John worden vertolkt door Lena Headey (uit o.a. 300) en Thomas Dekker (o.a. Zach in Heroes), beiden knappe Amerikanen met straalwitte tanden. Ze zetten in Chronicles echter wel prima acteerprestaties neer. John is met gemak geloofwaardiger dan de John in Terminator 3. Maar de Sarah uit de eerste twee films is natuurlijk niet te vervangen. Zij werd zo gepassioneerd geportretteerd door Linda ‘Beauty and the Beast‘ Hamilton, daar kan niemand aan tippen. Headey doet wel haar best.


De originele Sarah en de nieuwe Sarah; met wie wil je liever geen ruzie?

Kortgezegd: Chronicles is een overbodige aanvulling in de Terminator-reeks en dient zo ook bekeken te worden. Waar Terminator 3 al beduidend slechter was dan de eerste twee delen, is de serie bijkans nog onbenulliger. Het leuke echter is dat dit niet heel veel uitmaakt. Want het kijkt prima weg als je de legendarische delen 1 en 2 vergeet en de serie ziet als een losstaand verhaal. Dan is het goed kijken naar de vechtende robots, de ingestudeerde conversaties, de Amerikaanse koppen en spetterende actie. Zie de serie ook vooral als een alternatief voor Terminator 3. Er klopt namelijk geen hout meer van de verhaallijn.

En nu is er dus een tweede seizoen op komst. Het had van mij niet gehoeven.

Seizoen 1 van Terminator: The Sarah Connor Chronicles verschijnt 19 augustus op dvd.
Seizoen 2 wordt vanaf 8 september in Amerika op FOX uitgezonden.
Terminator 4 (Terminator Salvation: The Future Begins, met notabene Christian Bale (!) als John Connor) verschijnt in mei 2009 in de bioscopen.

xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.