Home
28 Nov 2015
Posted by Menno, and filed under Bowie, Muziek

Gisteren in een wilde bui besloten de verjaardag van David Bowie op 8 januari te vieren in Berlijn.

Daar wordt namelijk, net als over de hele wereld, zijn verjaardag en releaseparty van (Blackstar) georganiseerd. Echter, in Berlijn vindt het plaats in de oude Hansa Ton studio. “The hall by the wall”, zoals Bowie ‘m noemde. Daar waar hij Low, Heroes en Lodger opnam. Heilige grond dus!

Met mede Bowie nerds mogen we in de Meistersaal het nieuwe album beluisteren, Eduard Meyer, de man achter de knoppen destijds, komt wat vertellen, er is muziek van Paul Henderson en Tvqueenbitch DJ Trevor Byron Jones en er is drank.

Ja, ik heb er zin in!

bowie_berlin_poster_2016_1000sq

Tags:
20 Nov 2015
Posted by Menno, and filed under Actualiteit, Bowie, Muziek

Het is bijna een traditie aan het worden. David Bowie brengt een nieuw nummer uit en ik moet het weer analyseren. Nu is dat ontleden en de boodschap achter elke tekst zoeken sowieso een tik van me, maar bij Bowie is het extra interessant.

Blackstar heet ‘ie. De nieuwe clip en titelnummer die gister uitkwam en waarvan het album op 8 januari 2016, Bowie’s verjaardag, verschijnt. De muziek is fantastisch! Nieuw en vreemd en verfrissend. De clip is fascinerend, to say the least. Naargeestig. Bowie weet wéér te verrassen en relevant te blijven. Ik wil mijn eerste indrukken even met je delen. Vul vooral aan in de comments!

We zien een zonsverduistering (black star! Black whole sun!) en een dode astronaut. Is het Major Tom? Kan het zijn dat Bowie er na zijn eerste hit Space Oddity (1969) weer naar verwijst? Na hem in 1980 in Ashes to Ashes (“We know Major Tom’s a junkie”) en in 1995 in Hallo Spaceboy ook al aanhaalde?

Schermafbeelding 2015-11-19 om 23.19.49
En is dit een knipoog naar Moon? De film van zoon Duncan? De smiley lijkt wel naar Gerty te verwijzen:

Schermafbeelding 2015-11-19 om 23.19.44
We gaan door. De dame met de staart (een huldra? (mooie vrouw van het bos met staart)? Huldra’s zouden mensen rustig kunnen laten slapen, als in: opium voor het volk. Is dat wat ze is? Of wellicht satan? Of een ordinaire link naar de tv-serie The Last Panthers die dit nummer gebruikt in diens leader?) opent zijn masker en treft een doodshoofd aan vol edelstenen (heeft dat hiermee te maken?):

Schermafbeelding 2015-11-19 om 23.22.06
Schermafbeelding 2015-11-19 om 23.21.44
Of is het Golgotha? De schedelplaats, net buiten de muren van het oude Jeruzalem? It makes sense, gezien de schedel.
Lees verder… »

4 Nov 2015
Posted by Menno, and filed under Bowie, Montage, Portfolio, Video

Deze week legde ik de laatste hand aan een mashup die ik voor voor VPRO Cinema maakte, een supercut van alle films die het nummer Space Oddity van David Bowie gebruikten. Zowel als soundtrack op de achtergrond of het nummer zelf te zingen of mee te zingen.

Deze klassieke song (Bowie’s eerste grote hit) schreef Bowie in 1969 na de eerste maanlanding en nadat hij Kubrick’s meesterwerk ‘2001: A Space Odyssey’ zag, in 1968. Bowie’s track leent zich ook uitstekend voor film, zo blijkt, aangezien de tekst op vele manieren te interpreteren is: Het is een lied over afscheid nemen, een existentieel kinderliedje, een lied over drugs, een lied over de dood, over isolatie. Over de angst eindeloos te zweven door de ruimte en alle communicatie te verliezen met sja, je thuisfront, je fundament, de aarde.
Het is tevens Bowie’s eerste personage, Major Tom, later gevolgd door Ziggy Stardust, Aladdin Sane, Halloween Jack, The Thin White Duke, Nathan Adler.

Het leek me leuk om eens op te schrijven hoe een mashup als deze tot stand kwam. Maar eerst de video zelf:

Aanvankelijk was het een Facebook chatgesprek met collega en wandelende filmencyclopedie Theodoor Steen dat me op het idee bracht deze montage te maken. Het viel ons op dat Bowie’s nummer zo vaak gebruikt werd in films en Theodoor begon een flink aantal op te sommen. Ik verzamelde de dagen erop meer titels en zorgde dat ik de films zelf op een harde schijf kreeg.

En dan begint de pret. Het monteren zelf. Ik zweer al jaren bij Final Cut Pro X, na een tijdlang enkel FCP 7 te hebben gebruikt. Helaas werd deze versie niet meer ondersteund door Apple en kwamen ze met een radicaal andere variant, de “opvolger” nummer X. Het was even wennen, maar na een aantal goeie updates wil ik niet meer anders. Nu moet ik zeggen dat ik FCPX nog steeds op z’n FCP7’s hanteer, dat wil zeggen: ik gebruik de timelinebalk niet en plaats video boven deze balk en het geluid eronder. Ouderwets en wellicht omslachtig, maar voor mij werkt het.

Space Oddity project

Het is een kwestie van de videoclip van Space Oddity (de latere versie uit 1973) op de tijdlijn leggen en vervolgens de puzzel langzaam vullen. ‘The Secret Life of Walther Mitty’ was de eerste film die het gat mocht vullen. Kirsten Wiigs versie is zo prachtig en delicaat, die wilde ik veel gebruiken. Haar versie van Space Oddity is dan ook constant te horen (zolang ze het nummer zingt in de film). Next up was Chris Hadfield, de astronaut die zijn eigen versie van het nummer opnam tijdens zijn verblijf in het International Space Station. Ok, geen film, maar wel met een briljante clip met de mooiste beelden. Die heb ik dan ook veelvuldig gebruikt:

En dan is het verder puzzelen. Fragmentjes van Friends hier, Bird People daar en clipjes versnellen of vertragen. En uiteraard wilde ik de prachtige scene uit Bertolucci’s ‘Io e te’ ook gebruiken. Hier zat de Italiaanse versie van Space Oddity onder, Ragazzo Solo, Ragazza Sola, die Bowie in 1969 opnam. Het dansende stel zingt het ook luidkeels mee. Daar moest dus een nieuwe audiolaag onder. Alleen zou het dan wel heel rommelig worden voor de oren. En toen herinnerde ik me ineens de jubileum-app van Space Oddity die een aantal jaar geleden uitkwam. Hierin kon je je eigen mix maken van het nummer door de verschillende tracks harder of zachter te schakelen. Als ik die zes tracks nu eens in mijn timeline kon leggen, dan zou ik controle hebben over elk instrument en elke stem.

Remix Space Oddity

Remix Space Oddity
Marcel de Groot, mede Bowiefanaat, hielp me aan de tracks en als een ware Tony Visconti zat ik nu achter de knoppen van Space Oddity. Hier Bowie’s vocals weg, daar de tweede stem harder. De drums en baslijn naar het linker kanaal en de bekende stylophone mag daar wat harder. Het loste ook gelijk het probleem op van dubbele stemmen en verschillende toonhoogtes, hoewel het hier en daar nog aan de valse kant is al een acteur zijn of haar stukje zingt, maar dat vond ik juist wel charmant.

Uiteindelijk is de puzzel af (het kostte me vier dagen) en kan ‘ie online. Meestal voel je wel of je een “hit” te pakken hebt en bij deze video was dat het geval, net als bij die andere Bowie mashups die ik maakte, “Bowie” (59.000 views op Vimeo) en Ode to Vinyl (12.000 views op Vimeo). De video werd goed opgepakt inderdaad. Na vier dagen staat de teller op Youtube op een bescheiden 1.600 en is de video op Facebook 10.000 keer afgespeeld. Ik verwacht dat deze aantallen nog zullen groeien, zeker op Vimeo. Het is afwachten tot het massaal wereldwijd gedeeld wordt.

Enfin, bij deze een kijkje in de keuken. Misschien vond je het interessant. Ik ben heel benieuwd hoe jij denkt over FCPX. En wat je van de video vindt natuurlijk. Laat het weten!

Tot de volgende mashup!

5 Sep 2015
Posted by Menno, and filed under Actualiteit, Film

Moet bij alle nare vluchtelingenbeelden steeds weer denken aan de eerste paar minuten van The Invader (2011), de uitstekende film van Nicolas Provost.

Zware kost, maar deze intro is een van de mooiste filmintro’s ooit. Jammer dat deze clip niet begint bij het begin, namelijk de close-up van het geslacht van de dame, wat weer een verwijzing is naar L’Origine du Monde van Courbet.

21 Aug 2015
Posted by Menno, and filed under Actualiteit, Bowie

Will Brooker is professor Film and Cultural Studies aan de Kingston University, die een experiment is begonnen waarin hij een jaar lang alles doet wat David Bowie ook deed. Dus hetzelfde eten, drinken en lezen als Bowie. Om maar in zijn hoofd te komen en te zien hoe Bowie tot zijn geniale creatieve uitspattingen kwam. Maar hij gaat een stap verder. Hij kleedt zich ook als Bowie. En zelfs de make-up neemt ‘ie over.

Will Brooker als BowieIk vind het een fascinerend experiment. Bijna jaloersmakend. Zou het zelf ook wel willen. (op het verkleden na). Het geeft je echt inzicht in wat er in Bowie’s hoofd omging. Wat hij dacht, hoe hij de puzzelstukjes in elkaar zette. Hoe hij zich liet inspireren door muziek van die tijd, schrijvers, films, etc etc. Hier wat van, daar wat van, en dan komen tot de meesterlijke muziek en lyrics. En natuurlijk de personages die Bowie aannam. Hoe kwam hij bij een tiep als Aladdin Sane. Of The Thin White Duke.

Hoewel, die laatste laat zich vrij makkelijk raden. Bowie leefde op een dieet van coke, melk en rode pepers (zo zegt men). Dan word je vanzelf dun en wit. Op dat vlak vind ik Brookers experiment minder sterk. De coke die Bowie erbij snoof is wel een essentieel deel van zijn creatieve proces, dus als de professor dat er niet bij doet is het project sowieso mislukt.

Maar fascinerend blijft het en ik kijk uit naar zijn bevindingen. Het is me overigens onduidelijk of ‘ie de hele carrière van Bowie pakt of zich beperkt tot de seventies. Als ik het goed begreep schrijft ie een monografie over dit geheel, getiteld ‘Forever Stardust: David Bowie Across the Universe’.

Will Brooker op Twitter

25 Jul 2015
Posted by Menno, and filed under Reizen

De vierde trip die V., K. en ik maakten in Berlijn. Wat deden en zagen we deze dagen?

Berlijntrip 4
11 – 15 oktober 2014

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

En weer reden V. en ik in mijn bolide naar de hoofdstad van Duitsland. Weer met de nodige stops en de juiste muziek. En weer hadden we een appartementje gehuurd via AirBnB. Een keurig huisje van een radicaal punkstel, weer in Neukölln, de buurt waar we van zijn gaan houden. Schillers Bar werd weer trouw gefrequenteerd en we maakten weer dankbaar gebruik van het Tempelhof als achtertuin.

Berlijntrip
Zondagbrunch bij Schillers

Stukje geschiedenis
We bezochten de in Berlijn wonende K. en J. die onlangs ouders waren geworden van H. Na het knusse kraamgebeuren beklommen V. en ik de Teufelsberg, een kunstmatige heuvel, hier ligt de puinhoop van het gebombardeerde Berlijn onder, in het voormalige West-Berlijn in het noorden van het Grunewald. De heuvel torent circa 80 meter uit boven het omliggende vlakke land van de deelstaat Brandenburg. De Amerikaanse geheime dienst bouwde een van haar grootste afluisterstations op de top van de heuvel, die nog altijd te bezichtigen is. Een geweldig gebouw dat steeds verder in verval raakt. Het is een walhalla voor street-art liefhebbers en natuurlijk voor graffiti artiesten. En het uitzicht is fenomenaal, zeker bij zonsondergang.

Teufelsberg
Teufelsberg
Teufelsberg

De volgende dag kropen we de auto weer in voor een reis van 35km, naar het voormalige vernietigingskamp Sachsenhausen. Het werd in 1936 gebouwd door gevangenen in de (ontzettend droevige stad) Oranienburg. In dit kamp zijn ca. 30.000 tot 50.000 mensen omgekomen.Velen kwamen om het leven door ziekte, uithongering, uitputting, marteling en executie. It goes without saying dat dit bezoek veel indruk maakte. Veel staat er nog en de informatievoorziening draait er niet om heen. Dit was de hel op aarde en hier rondlopen doet je beseffen hoe goed wij het vandaag de dag hebben.

Sachsenhausen
Sachsenhausen
Sachsenhausen

We sloten de dag weer af met een biertje en hapje in een foute oostduitse eettent in Oranienburg. Groezelige bezoekers en een fraaie adelaar boven de bar. Welja.

Bier
Op dag drie wilden we iets doen dat we altijd al wilden doen in Berlijn, de ondergrondse tunnels bezoeken. Dat deden we, via Berliner Unterwelten. Maar bespaar je de moeite. Het was geen ruk aan. De rondleider sprak enkel Duits, en snel Duits. Het was meer praten dan zien. En wat je zag kun je ook op foto’s zien. Laat maar dus. We besloten het die avond op een zuipen en eten te zetten.

De volgende dag vertrokken we weer. Gedenkstätte Deutche teiling Marienborn, bezochten we ditmaal wat uitgebreider.

Volgende trip: augustus 2015

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

 

25 Jul 2015
Posted by Menno, and filed under Reizen

Ah, lente! Tijd om weer naar Berlijn te gaan! De derde trip van V. en K. en mij!

Berlijntrip 3
23 – 28 mei 2014

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

Na een relaxte autoreis kwamen we in de avond van 23 mei aan in Neukölln, waar we via AirBnB een appartementje hadden gehuurd. Om de hoek van het Tempelhof park. We spraken uiteraard weer af met K. (en zijn vrouw J.) in Schöneberg bij het relaxte Cafe Aroma. Na tienen moesten we wel stil zijn op het terras, want de bovenburen klaagden. Minder relaxt.

De volgende ochtend ontdekten we een tweede favoriete ontbijtstek (zie de eerste twee verslagen): Schiller Bar. Sympathieke mensen (en een Nederlands meisje in de bediening, altijd leuk) en goddelijk (en veel!) eten. Vooral de zondagbrunch is super:

Schillers Bar

We bezochten het Tempelhof weer, waar de Berlijners weer druk ontspanden en de vogelbroeggebieden waren afgezet. De moeite van het bekijken waard zijn de imposante bouwwerken (ontworpen door de nazi-architect Albert Speer) uit de jaren ’30 die op en rond het voormalige vliegveld staan, zoals op de Mehringdam en de Platz der Luftbrücke.

Speer

Na een biergarten (hé, er moet ook ontspannen worden), gingen we naar een eh, biergarten. Maar nu een waar we de rest van de avond bleven zitten om mijn verjaardag te vieren: Prater Biergarten in Prenzlauerberg. Een flinke grote groep collega’s kwamen ook langs die ook in Berlijn waren. Dit feestje was mede een aanleiding, maar natuurlijk ook om Berlijn zelf én natuurlijk de reizende Bowie-tentoonstelling (zie verderop) die nu in Berlijn gevestigd was. Het werd een fantastische verjaardagsviering tot in de late uurtjes.

Vogelsang en lekke band
De volgende dag (we begonnen rustig aan) reden we met de bolide naar Vogelsang in Zedhenick, een voormalige Russische legerbasis die ook plek bood aan een top secret raketlanceringsbasis. Dat moesten we met eigen ogen zien natuurlijk, al viel het niet mee! Midden in de bossen van Oost-Duitsland, moeilijk te vinden en lastig te doorkruisen (teken, muggen, veel bomen en zwiepende takken). Daarbij was het op deze zaterdag snikheet (26 graden). Desalniettemin een fantastische ervaring en een indrukwekkende trip. Fascinerend om rond te lopen in deze post apocalyptische omgeving waar WOIII tot de val van het communisme een zeer aannemelijk toekomstbeeld was. De basis bood plek aan 15.000 man en was zelfvoorzienend. De Russen vertrokken in 1994 en lieten de boel grotendeels achter. Toegang is overigens verboden. Duh!

IMG_3688_BEWERKT
IMG_3662_BEWERKT
Een fotoverslag plaatste ik reeds eerder op dit blog.

Het was inmiddels 18 uur en we waren inmiddels goed moe en hadden trek. We hadden een flink eind gelopen en de auto stond ver geparkeerd (want verboden gebied). We waren dolblij toen we de auto bereikten, maar minder blij met de lekke band. Maar goed, kan gebeuren. Helaas bleek de reserveband ventielloos (merkten we toen we ‘m er al op hadden geschroefd), dus zat er niets anders op dan de Wegenwacht te bellen. Bijna een uur later arriveerde een gigantische takelwagen (je weet maar nooit) en keek de Duitse Wegenwachtmeneer naar de band. “Oh, er zit een steentje in het dopje van de ventiel. Dat gebeurt wel vaker”. Hij pompte ‘m op en klaar. Toen onze kaken weer op elkaar zaten vertelde hij dat de bewoners in de buurt de toeristen zat zijn en dat laten blijken door dit soort acties. Daarbij stond de auto op privé terrein, wat overigens niet waar was. Enfin, een heel avontuur die dag, dat werd afgesloten met een bioburger bij Schillers Bar, bij ons appartementje in Neukölln.

Sja

Dag drie (mijn verjaardag) stond in het teken van Bowie. De expo van V&A, ‘David Bowie is’, die thans in Berlijn was, in het Martin-Gropis-Bau museum. Ik zag ‘m reeds in Londen, maar uiteraard moest ik ‘m nog een keer zien. Het was weer imposant, hoewel kleiner dan in Londen, maar met een extra ruimte voor Bowie’s avonturen in Berlijn in de seventies.

Bowie's

Naderhand proosten V. en ik op het Tempelhof en spraken we later die dag af met K. en J. op het extreem gezellige en sfeervolle biergarten terras van Kurhaus Ponta Rosa (goeie pizza’s!) (hipster alert!). Beschonken met de dubbeldekkerbus (aanrader!) terug naar huis.

Ponta Rosa

En toen vertrokken we weer. Maar…eerst naar LPG, de natuurwinkel. Ook bezochten we on the way nog de Gedenkstätte Deutche teiling Marienborn, de voormalige grensovergang van west naar oost-Duitsland. Een indrukwekkend plaats. Hier is wel een en ander gebeurd. Alle grensposten, wachttorens en gebouwen staan er nog. Er is ook een museumpje. Alles gratis.

Gedenkstätte

Volgende trip: oktober 2014

Meer:
Berlijntrip 1: mei 2013 | Berlijntrip 2: oktober 2013
Berlijntrip 3: mei 2014 | Berlijntrip 4: oktober 2014

xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.