Ah. Kerst.
Uiteraard is deze post die ik vorig jaar schreef een mustsee.

Voor dit jaar heb ik een andere klassieker. De verschrikkelijk mooie kerstscène uit de verschrikkelijk mooie film Smoke (1995, Wayne Wang).

Jaarlijkse verplichte kost. Harvey Keitel (Auggie) vertelt het verhaal eerst aan William Hurt (Paul), vervolgens wordt het prachtig in beeld gebracht, onder het om te huilen zo mooie nummer ‘Innocent when you dream’ van Tom Waits.

Ga alsjeblieft ook de hele film kijken. Ik denk dat ik ‘m al een keer of acht heb gezien en ik kan er geen genoeg van krijgen.

Overigens werd Smoke geïnspireerd door het korte verhaal van Paul Austen, ook getiteld ‘Auggie Wren’s Christmas Story’ (Austen schreef ook het scenario van de film). Hier leest de man himself het voor:

Sinds in met de bolide naar mijn werk in Hilversum rijd, luister ik eindelijk weer veel, heel veel muziek. De akoestiek in de kleine ruimte is subliem en de speciaal aangeschafte radio en 170 watt boxen laten het perfect klinken. Met de iPhone volgestampt met mijn muziekbieb is het autorijden oprecht een groot genot.

Naast muziek gooi ik er ook cabaretvoorstellingen, luisterboeken en podcasts tegenaan. Ook hiervoor is de auto een dankbaar luisterobject. In de laatste categorie luister ik heel graag naar de sublieme Radioboeken podcast of de ontroerende en uitermate boeiende uitzendingen van VPRO’s Plots (om nog maar te zwijgen over oude Radio Bergeijk en Ronflonflon afleveringen).

Vorige week heb ik de nerdy filmgrootverbruikers van Film Sack ontdekt. Zij behandelen per aflevering in één uur een film. Vier op en top Amerikaanse dudes (Join Scott Johnson, Brian Ibbot, Brian Dunaway en Randy Jordan) die over films lullen. Op een erg vermakelijke manier.
Ze zijn inmiddels bij nummer 95 (‘The one about Smokey and the Bandit’) aanbeland, en films als Candyman, The Fly, Beetlejuice, Time Bandits, ExistenZ en Rumble in the Bronx passeerden reeds de revue. Helaas alleen maar Amerikaanse producties (correct me if I’m wrong), maar dat in consideratie genomen, luistert het heerlijk weg.

Als Bowie fanaat wil ik je deze niet onthouden. Ze behandelen hier Jim Henson’s Labyrinth uit 1986 en werkelijk alles komt aan bod. Van de strakke panty van de Goblinking tot de acteerprestaties van Ludo de muppet. Ik heb me kostelijk vermaakt.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Daaronder zie je de mannen live in actie. Enjoy!

Schreef ik hier al eens dat The Shining (1980) van Stanley Kubrick de engste film aller tijden is (misschien wel de beste film aller tijden?), dankzij de intelligente en zeer gedetailleerde analyses van Rob Ager kan ik daar aan toevoegen dat de film barst van de symboliek en subliminale boodschappen. Veel had ik er nooit uitgehaald.

Elk schilderij, elk wandkleed, elke spiegel, elk shot en elke scène is zorgvuldig uitgekozen en geplaatst om niet alleen het doodenge verhaal briljant over te brengen maar ook de lagen daaronder. Metaforen te over.

Kijk naar de analyse in drie delen. You’ll be amazed.

Wil je er nog dieper in? Hier is een geschreven analyse van de heer Ager. Nóg uitgebreider en completer.

Overigens maakte hij ook een video over de onmogelijkheden van het hotel. Deuren en ramen die er helemaal niet kunnen zijn. Man, wat geweldig! Klik.

Inmiddels is mijn Amerikaanse theatrical cut HD blu-ray van The Shining aangekomen, met 25 minuten extra footage. Kan ik er ook even lekker diep in.

Mijn nieuwste montage voor CinemaTV. Ditmaal een ode aan de elpee.
In de clip zitten 16 films verwerkt. Spot je ze allemaal?

De muziek is van Led Zeppelin (The Rain Song) en David Bowie (Space Oddity).

Zie hier meer video’s

Het komt niet vaak voor dat ik omver word geblazen door een stripboek. Sterker: de laatste keer was bij deel 1 The Walking Dead uit 2003. Afgelopen week gebeurde het me eindelijk weer toen ik de graphic novel van Hervé Bourhis in handen kreeg. Hij schreef en tekende de opkomst en ondergang van The Beatles in Het kleine boek van de Beatles.

Een vierkant formaat met in het midden een gat, alsof het een elpee is, zo ziet het boek eruit. Op de cover de vier koppen van de fab four maal vier. De inhoud is na eerste bladersessie indrukwekkend. 168 Pagina’s zwart wit pagina’s met hier en daar een kleurenprentje. Maar vooral veel tekst. Niet zo vreemd want Bourhis neemt het complete verhaal van niet alleen de Beatles, maar ook de solocarrières van de vier leden onder de loep. Van 1940 tot en met 2009. Dat is 69 jaar Beatles in één bundel. Het ‘kleine’ in de titel mag wel met een slagje om de arm genomen worden.

Fan/liefhebber
Bourhis is een illustrator, wonende en werkende in Bordeaux en naast zijn werk voor verschillende bladen groot Beatles liefhebber. Dat moet ook wel als je zo’n uitgebreid boek vult. De tekeningen in Het kleine boek van de Beatles zijn voornamelijk nagetekende foto’s, albumhoezen en filmstills. Op deze manier is er geen enkele foto te bekennen in het boek. Zelfs de elpees van de Beatles, McCartney, Starr, Harrison en Lennon die Bourhis behandelt zijn met zijn vlotte maar duidelijke tekenstijl vastgelegd.

Voor de Beatles leek, waar ik onder viel, is de graphic novel misschien nog wel interessanter dan voor de fan. Die weet tenslotte veel, zo niet alles al. In mijn geval las het weg als een jongensboek. Ik kende natuurlijk wel de muziek van de Beatles en ik wist wie de leden waren en een beetje wat ze uitgevroten hebben, maar daar hield het wel zo’n beetje bij op. Dat de vier jongen muzikanten bijvoorbeeld officieel als de Beatles bestonden van 1960 tot 1970 was nieuw voor me. Bizar om te beseffen dat toen de jongens stopten met de band, ze allemaal pas eind twintig waren. En dan heb je al in een van de grootste en invloedrijkste band van de wereld gezeten.

Gedetailleerd
Bourhis beschrijft in Het kleine boek van de Beatles elk detail, elk album, elke scheet van elke Beatle. Alles is er in terug te vinden, keurig gerangschikt op jaar. Hij is fan, maar laat zijn eigen mening goed doorschemeren, wat het een persoonlijk relaas maakt. Het is zijn versie van het Beatles verhaal. En zoals met elke biografie is ‘ie nooit af. Zo kon Bourhis, die in zijn boek tot 2010 ging, niet meer documenteren dat McCartney in 2011 weer gaat trouwen en een nieuw album uitbrengt. Wellicht voor latere edities.

Laten we er even doorheen bladeren.

Lees dit muzikale boek dat Uitgeverij Oog & Blik nu ook in Nederland uitgaf. Ik ga The Beatles weer opzetten.

Autosleutels kwijt? Een onbekende auto openbreken? Geen probleem. Pak een tennisbal en brand er met een schroevendraaier een gaatje in. Zet deze tegen het portierslot en sla er zo hard mogelijk op. De lucht blaast de deurvergrendeling omhoog.

Zo simpel is het. Althans volgens de film The Next Three Days (2010). Hier past hoofdrolspeler Russel Crowe de techniek toe nadat hij een YouTube filmpje heeft gekeken met de titel ‘Unlock a car door with a tennisball’. De scène in deze overigens erg goede film maakte me nieuwsgierig of dit filmpje echt bestond en verrek:

De volgende vraag die dan opkomt is natuurlijk of deze video niet net zo nep is als de film en heel slim is geüpload door de filmmakers.

Hoe dan ook. De techniek schijnt niet te werken. Dat hebben de Mythbusters in 2007 al bewezen. Daarbij: vergeten we het autoalarm niet?

Mijn nieuwste filmmontage. Herken jij de 11 films die ik citeer?

Meer van mijn montages vindt je hier. Zoals deze: Terminator meets Robocop: