Het hoofdstedelijke Filmmuseum (is er überhaupt een ander filmmuseum in Holland?) heeft van 8 mei t/m 25 juni een Luis Bunuel retrospectief geprogrammeerd. Het is dit jaar namelijk 25 jaar geleden dat deze vreemde Spaanse vogel kassiewijle ging.

Ik heb slechts twee films van de man gezien: ‘L’age d’or’ (1930) en natuurlijk ‘Un chien andalou’ (1929). En de laatste heeft heel veel indruk op mij gemaakt. Een vagere film heb ik ook nimmer meer gezien. Bunuel toont ons mieren die uit een hand komen kruipen, een vrouw die wordt overreden, twee piano’s met daarop rottende ezellijken (raar woord), Salvador Dali (die ook meeschreef) als priester en natuurlijk de befaamde scene waarin een vrouwenoog doormidden wordt gesneden met een scheermes (in werkelijkheid het oog van een koe). En het een heeft absoluut geen verband met het ander. Heerlijke film!

Un chien andalou kan met zijn 16 minuutjes best wel eens aan de wieg hebben gestaan van de moderne videoclip. Het was in ieder geval een eerste poging om surrealisme op film vast te leggen. De impact is vandaag de dag nog net zo intens als toen. Iets wat David Bowie ook door had en zijn tournee in 1976 opende met deze film. Vooral de oogscène zorgde voor veel tumult. En dat doet het nu nog steeds. In 1989 schreven The Pixies het, al net zo bizarre nummer ‘Debaser‘, die ook over deze film gaat:

got me a movie
i want you to know
slicing up eyeballs
i want you to know
girlie so groovy
i want you to know
don’t know about you
but i am un chien andalusia
wanna grow
up to be
be a debaser, debaser

Voor diegenen die niet kunnen wachten de film (die overigens opnieuw gerestaureerd is) in het Filmmuseum te zien, hij staat hier in zijn geheel online.

Goeie film of niet? Argumentuuh graag!

Vandaag, lieve luisteraars, wil ik jullie toch eens nader kennis laten maken met een artiest die ongeveer de helft van de inhoud van mijn Zennetje vult. David Bowie zou wel tachtig MP3-spelers kunnen vullen, maar ik ben selectief geweest.

Geloof het of niet, maar niet elke plaat van de man is briljant. Nee, echt niet. Kijk, over de albums van Bowie in de jaren ’70 kunnen we kort wezen: stuk voor stuk goed tot zeer goed tot briljant. Dat weten we allemaal; is een feit. ‘Ziggy Stardust’ (1972) pronkt immer hoog in de muzieklijstjes en persoonlijk trek ik ‘Low‘ (1976) ook zeer goed. Maar over dit decennium ga ik het nu niet hebben. Het zijn de jaren ’80 waar Bowie op muzikaal gebied grandioos de mist in ging. Okee, hij groeide op commercieel vlak uit tot een superster en verdiende eindelijk ook zelf eens wat, maar ‘Tonight’ (1984) en ‘Never Let Me Down’ (1987) accepteer ik als groot Bowie-fanaticus gewoonweg niet. Ze bestaan, maar daar is alles mee gezegd. Gelukkig krabbelde de man eind jaren ’80 weer omhoog met ‘Tin Machine’ (1989), een stevige rockplaat die ik zeer acceptabel vind, maar waarover de meningen nogal verschillen. En daarna kwam het helemaal weer goed, zeker toen Bowie in 1995 met het zeer sterke ’1. Outside’ kwam. De meest recente platen, ‘Heathen’ (2002) en ‘Reality’ (2003) laten zelfs de jaren ’70 weer opleven.

Tonight

Nee, de Bowie voor en na de jaren ’80 zit gebeiteld. Het is dat a-muzikale, inspiratieloze en foute decennium, waarin artiesten als Rick Astley en Modern Talking floreerden. Brr! Ook een held als Bowie had moeite met op niveau blijven en kwam in 1984 met ‘Let’s Dance’. Op zich een geinig album, maar kom op, het is niets vergeleken bij eerder werk. Okee, er staan leuke deuntjes op, maar het is niet meer de oude Bowie. Nou ja, foutje, kan gebeuren. Iedereen maakt wel eens een slippertje. Maar Bowie maakt nog twee slippertjes! Let’s Dance, Tonight en Never Let Me Down zijn stuk voor stuk slappe platen. En het ergste is dat de man in 1987 ook nog eens een afgrijselijke theatrale en bombastische stadiontournee plant waar als deze nummers live ten gehore gebracht worden. Gelukkig gruwelt Bowie er nu zelf ook bij, maar poe, wat was hij de weg kwijt.

Maar…Bowie zou Bowie niet zijn als hij door de felroze en groene walmen van de lamgeslagen jaren ’80 ook niet wat moois zou produceren. Luister eens door de schelle en vet aangezette drumbeats van een nummer als ‘Absolute Beginners’ (1986) heen. Da’s een prima lied! En ook ‘This is not America’ (1985) staat nog als een huis. Beide nummers speelde hij in 2000 voor het eerst weer live en in deze ietwat gemoderniseerde versie klonken ze nog immer als muziek in de oren.
Maar van dat ene album, die grote misser, die zwarte bladzijde in Bowie’s carriere, de draak die Tonight heet, kwam zowaar ook iets moois. Naast muzakdeunen als ‘Don’t Look Down’, ‘Tumble and Twirl’, de titeltrack ‘Tonight’ (met Tina AAARGH! Turner) en de Beach Boys cover ‘God Only Knows’, die enkel antiperistaltische bewegingen oproepen, staat er ook een pareltje op de plaat. De ultieme outsider. Het lichtpuntje in de grauwe duisternis: ‘Loving the Alien‘.

Tonight single

Lovin the Alien is mooi, lief, vreemd, hypnotiserend, sfeervol en episch. Daarnaast is het een echt Bowie liedje. Het nummer klopt gewoon. Ietwat overgeproduceerd (geheel volgens de trend van de jaren ’80 overigens) en vet aangezet, maar desondanks een prachtig stukje muziek én lyrics. Het nummer is geen herhaling van eerdere space thema’s van Bowie, maar een persoonlijk en emotioneel relaas tegen geforceerde en georganiseerde religie, de “awful shit we had to put up with because of the church”. De bijbel vertelt niet enkel de waarheid, zegt Bowie, die pleit voor harmonie tussen religies, voornamelijk Islam en Christendom.
Tijdens de Reality-tour in 2006 zong Bowie het nummer voor het eerst sinds de nare Glass Spider tournee van 1987, enkel begeleidt door sprookjesachtig gitaarspel. Ondergetekende had kippenvel op de meest onvoorspelbare plekken.

Ik raad je aan het nummer eens te beluisteren. Vergeet de jaren ’80 context en luister naar de muziek, naar Bowie’s stem en de tekst. Eventueel kijk je de videoclip ook eens, maar die voegt mijns inziens niets toe. Enjoy!

David Bowie – Loving the Alien (1985) (7’11”)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Holly is een poes. Inmiddels 5 jaar oud en bij mij in huis gekomen in 2002. Holly is geboren in Gouda.
Holly Palmer is een zangeres. Geen idee hoe oud en nog nooit bij mij in huis geweest. Holly is geboren in Santa Monica, Californië.

Holly en Holly

Ja, Holly heeft haar naam te danken aan deze Amerikaanse zangeres. Niet dat ik haar zo fantastisch vind zingen, maar Holly was toevallig een van de twee vaste achtergrondzangeressen van David Bowie tijdens zijn live optredens in 1999 en 2000. En ik vond haar wel leuk. Je hoort haar ook meehijgen op de single ‘Thursday’s Child’ (hier de intrigerende videoclip) van het album ‘hours…’ (1999) en niet op de minste plaats op het meesterlijke live-album ‘BBC Radio Theatre, 27 juni 2000′. Net als mijn andere kat, Dodo, heeft ook Holly dus een Bowie-link in haar naam.

Kiekje van Holly en Bowie in 1999

Holly heeft inmiddels vier solo-albums op haar naam en maakt deel uit van het multimedia-duo Bubbles & Cheesecake. Ik dacht, ik ga haar gewoon eens laten weten dat ik mijn kat naar haar heb vernoemd. Vindt ze vast waanzinnig interessant. Met woorden waar het slijm van af droop heb ik haar geinformeerd op haar webblog. Ruim een maand later kwam haar reactie:

menno from amsterdam. you named your cat after me. hmmmm…….i’m not sure i believe you. ,
gevolgd door een heel verhaal en dan:
okay menno, maybe i do believe you after all. my girl cat me-you-key, i just remembered, is named after a beautiful lady i knew from japan.

Niet alleen neemt Holly de moeite mij persoonlijk zonder hoofdletters (!) te antwoorden en op te nemen in haar blog, ze heeft zelf ook een kat, die op haar beurt vernoemd is naar een Japanse dame! Houd deze Holly Palmer in de gaten. Die gaat groot worden! En weet dan met wie zij ooit een diepgaande existentiële discussie heeft gevoerd.

Hier zien en horen we Holly meezingen met de jaren ’80 klassieker ‘This is not America’. Live in 2000:

61 jaar alweder. Mag er dit jaar dan eindelijk een nieuwe plaat komen?
Drie jaar is écht te lang, meneer Bowie!

Kijk nou. Twee nimmer vertoonde foto’s van David Bowie. Sinds een paar dagen opgedoken op de intrigerende ‘mughots’ website The Smoking Gun. Bowie, hier 29 jaartjes jong, werd samen met vier vrienden, waaronder ons aller Iggy Pop, gearresteerd voor het bezit van drugs. Een half pond marihuana, om precies te zijn. Foei, dacht de politie en sloeg de thin white duke in de boeien. Ze moesten eens weten hoeveel kilo’s coke de man reeds weggesnoven had.

Deze foto’s zijn gemaakt op 25 maart 1976. Dat is precies 62 dagen voor de geboorte van ondergetekende. Iets later, op 13 mei, gaf Bowie zijn allereerste optreden ever in Nederland. In ‘Ahoy. Het concert maakte deel uit van zijn ijzersterke Station to Station Tour, waarna Bowie -op het dieptepunt van zijn drugsverslaving- zich terugtrok in Berlijn om af te kicken. Muzikaal resulteerde dat in de ‘Berlijn trilogie’, zie mijn analyse van album 1, ‘Low’, hier.

Leuk detail: de originele prent wordt momenteel geveild op eBay. Alle opbrengst gaat naar de zieke broer van de huidige eigenaar. Laatste bod: 1175 dollar door ene l***e.

 Update: de kiek is uiteindelijk weggegaan voor 2556 dollartjes.

In het immer pittoreske San Marcial, El Paso te Texas staat een High School. De Bowie High School. De ‘business agent’ van deze school heet K. West:

Een doorsnee David Bowie fan ondergaat nu een ‘hee, verrek’-erlebnis, een normaal mens haalt ongeïnteresseerd zijn schouders op. Totdat hij of zij onderstaande platenhoes ziet.

In George Orwell’s roman ’1984′ is het kamer 101 waar de hel losbreekt.
In Stephen King’s roman ‘The Shining’ kun je kamer 237 maar beter vermijden.
En in ’1408′, een ander (kort) verhaal van King, is het, jawel, kamer 1408 die je wijselijk links moet laten liggen.

Kamers 101, 237 en 1408. Ik zou er niet in gaan…

’1408′ is het zoveelste verhaal van horrorschrijver Stephen King dat verfilmd is en momenteel in de Nederlandse bioscopen draait. De film handelt over de cynische schrijver Mike Elston die zo gek is om, ondanks nadrukkelijke afraders, spookkamer 1408 (opgeteld 13!) van het Dolphin Hotel aan de 2245 (opgeteld 13!) Lexington Street te New York te betrekken. Gekkie. Vragen om problemen, die dan ook volgen.

Stephen King schreef het korte verhaal in 1997 en grijpt terug op onderwerpen die hij eerder in The Shining (1977) behandelde: een schrijver die gek wordt van zijn omgeving, een spookhotel en vooral een spookhotelkamer. Ook The Shining werd verfilmd en wel door wijlen Stanley Kubrick in 1980. En laat die film nu behoren tot één van mijn favorieten en samen met ‘The Exorcist’ tot de engste film ooit. King zelf was verre van tevreden over Kubricks verfilming en produceerde in 1997 een draak van een televisie-remake, maar die blunder vergeven we hem maar. Kubricks versie is op alle vlakken geslaagd en topt Kings roman. ’1408′ van regisseur Mikael Hafstrom toont nog eens extra waarom The Shining zo’n ontzettend sterke film is. Waar Kubrick glansrijk slaagt, faalt Hafstrom.

Een mooie gelegenheid om The Shining weer eens van de plank te pakken en te prediken:

10 Redenen waarom The Shining de beste horrorfilm aller tijden is.
Lees verder! »