Tijdens mijn 14 dagen vakantie ga ik 14 verhalen tot me nemen. In de vorm van films, series, boeken, strips en games. En mijn ervaringen deel ik met jou op deze site. Wat bof je toch.

Verhaaldag 2: Clerks

Eigenlijk zag ik twee films gisteren. Burn After Reading en Clerks. Hoewel de eerste tig keer beter was, wil ik het toch even hebben over Clerks.
Ik zag Clerks (1994, Kevin Smith) als eens eerder ergens rond ’95 en herinnerde me vaag wat fragmenten. Zoals het gepijpte lijk in de wc. Inmiddels heb ik wat meer van Kevin Smith’s werk gezien, waaronder Chasing Amy, Dogma en Jay and Silent Bob Strike Back, wat maar matig beviel. Ik weet het niet met meneer Smith. De man is getalenteerd en Clerks was absoluut vernieuwend en als debuut indrukwekkend, maar ik heb iets met zijn personages. Of beter gezegd: ik heb er NIETS mee.

De hoofdpersoon in Clerks, Dante, staat me niet aan. Ik vind ‘m vervelend. Zijn hoofd is raar en het is een totaal oninteressant karakter. Zijn mattie, mede-clerk Randal is, ondanks zijn houterige acteerwerk, al duizend maal interessanter. Over het feit dat beiden ingestudeerd hun dialogen over de toonbank stotteren heb ik het maar even niet.

Dante en Randal

Nog een voorbeeld van een boring personage uit Chasing Amy en Dogma: Ben Affleck. Mijn god. Als er iemand saai, emotieloos en dood- en doodgewoon is, is het hij wel. Kevin Smith denkt daar anders over. Die geeft hem een prominente rol in vier (!) van zijn films. Een ramp om naar te kijken. Evenals dat mens in Chasing Amy, hoe heet ze. Joey Lauren Adams, ja. Zij verpest de hele film met d’r rotstrot. Hoe kun je iemand casten met zo’n stem? Kevin kan het.

Lees verder! »

Vakantie. Twee weken lang niks doen. Ik ga niet naar een ver en zonnig oord, maar blijf gewoon in het Mokumse. Heerlijk. Vrijheid vieren zonder verplichtingen. Nou ja, één. Ik ga deze 14 dagen verhalen tot me nemen. Elke dag. In de vorm van films, series, boeken, strips en games. En mijn ervaringen deel ik met jou op deze site. Wat bof je toch.

Verhaaldag 1: Zusje

Zusje was vandaag op teevee en ook al zag ik deze film uit 1995 reeds driemaal, ik pakte ‘m maar weer eens mee. Niet alleen om Kim van Kooten, die -laten we er niet omheen draaien- gewoon een lekker ding is, maar ook omdat deze film me elke keer weer terug doet reizen naar mijn begintijd in Amsterdam.

In 1996 verhuisde ik namelijk van Assen naar de hoofdstad om camera te studeren aan de Filmacademie. Deze was toen nog gevestigd aan de Overtoom (nu hippe kunstvrijplaats OT301) en naar verluidt sprak de aan de Filmacademie afgestudeerde regisseur van Zusje, Robert Jan Westdijk, de scenariostudente Van Kooten aan bij de tramhalte tegenover deze Filmacademie.

Zusje zag ik datzelfde jaar en ik was onder de indruk. Nog steeds. Ondanks de kneuterigheid. De film laat een zeer sfeervol en knus studentenleven in het zomerse Amsterdam zien. In de tijd voor de komst van internet. Precies zoals ik het ervoer. Kim (toen 22 jaar) debuteert en doet dat met verve. Evenals de sympathieke Roeland Fernhout, die op de poster hierboven overigens schandalig als Roelof vermeld wordt.
Het verhaal van Zusje over broer Martijn die na lange tijd zijn zusje Daantje opzoekt om een onopgeloste kwestie uit het verleden uit de weg te ruimen, wordt op een bijzondere manier vertelt, namelijk vanuit het perspectief van Martijn die alles filmt. Op deze manier zie je wel heel veel Van Kooten, wat vervelend had kunnen zijn als zij een vervelend persoon was en slecht acteerde. Gelukkig doet ze het op beide vlakken prima.

Lees verder! »

Ik woon in Amsterdam. In de De Pijp te Oud Zuid. Met veel genoegen overigens. Het is een verdomd mooi wijkje. De Pijp was voorheen een arbeiderswijk, maar is al een flink aantal jaren bezig te veryuppen. Langzaam aan overspoelen tweeverdieners de voorheen verwaarloosde en later flink gerenoveerde panden, die overigens niet goedkoop meer zijn. Een huis van 400.000 euro is eerder regel dan uitzondering bij ons in De Pijp.

De yup staat voor young urban professional en volgens de Van Dale betreft het een jonge, stedelijke carrièremaker. Eigenlijk val ik hier dus ook onder, als eh ja, jonge, stedelijke carrièremaker. Laat ik de hier nevenstaande tekst die ik ergens bij mij om de hoek aantrof dan ook maar even vergeten.

Nee, het gaat mij om die andere yup. Die rijke. Die ballerige. Laten we ze maar even Lullo’s noemen. Tenslotte kan ik die huizen ook niet betalen. Ik huur dan ook als een van de laatsten der Mohanikanen in de Pijp. En mijn huis is verre van gerenoveerd. Nee, die Lullo’s, daar wil ik het even over hebben. Die hebben namelijk allemaal een scooter onder hun reet. En die scooter, díe irriteert mij.

Want die scooter maakt ten eerste een enorme bak herrie.Van dat vervelende monotone kutgeluid wat ervoor zorgt dat je gesprekken moet staken en de slaap niet kunt vatten. En als je er nu een beetje snel mee kan gaan, maar een kleuter haalt ze nog in op z’n driewieler. Ten tweede gaat altijd, maar dan ook altijd het alarm af. Ze zijn nogal populair onder Lullo’s, dus er moet een beveiliging op. Drie kettingen voldoen blijkbaar niet meer. En bij het minste briesje gaat het alarm al af. Duurt een minuut. Ten derde parkeren de Lullo’s hun scooter midden op de stoep. Bewijs? Heb ik voor je:

En kijk, dat is allemaal niet zo’n hele grote ramp, als het bij een paar van die veredelde puchjes per dag bleef, maar het lijkt wel of het een hype van jewelste is onder Lullo’s, want de scootershops schieten als paddenstoelen uit de grond hiero. Het is een af- en aanrijden van scooters. Allemaal rijke fatsige ballen en tuttige hockeymeisjes die zichzelf te goed vinden om op de fiets te stappen. En ondertussen maar schreeuwen tegen elkaar want ze willen ook blijven beppen tijdens het scooteren. Oh, en dat het drie uur ‘s nachts is en de hele buurt wakker wordt, vinden ze ook niet erg.

Misschien is dat wel mijn grootste ergernis. Het zijn statussymbolen voor de Lullo’s. Ze kunnen gewoon fietsen, maar ze verpesten het milieu liever, want ze hebben het geld toch wel en hun vrindjes zien ze op de nieuwste Vespa LX 50 FL PINK 45 à 2.924 euro. Kijk, de Neus was er ook zo’n één.

Dus. Wat gaan we hier aan doen? Juist, saboteren die boel. Als je ergens zo’n patserige Lulloscooter ziet staan, draai gewoon even de ventieltjes los. Of steek een stokje door de spaken. Of tap de benzine eruit (pas op met die eerste slok!) Doe het voor mij, de stad Amsterdam, je land en jezelf. Degene met het hoogste aantal krijgt een cadeaubon van Scootercity!

Dit mag ook

Ruim een jaar werk ik nu al bij de VPRO en ik kijk de programma’s al weet-ik-veel hoe lang, maar ik heb werkelijk noit geweten dat de VPRO tune afkomstig is uit het nummer ‘Here is the news’ van Electric Light Orchestra!

Jij?

VPRO:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

ELO:

Lekker nummer trouwens.

Sinds het vliegtuig van Turkish Airlines op 25 februari neerstortte bij Schiphol en dit nieuws als eerste via Twitter de wereld instuiterde is het medium in enorme populariteit gestegen (luister ook naar dit radiofragment). Nederlanders maken een Twitteraccount aan alsof het niets is. Inmiddels zo’n 15.000 volgens Jaap Stronks, internetjournalist. Hyves is nog Neerlands kampioen, maar Twitter volgt snel.

Niet zo raar, want het is een interessant medium. Internetcriticus en auteur Andrew Keen noemde het zelfs de toekomst van het internet. De opvolger van Web 2.0. En het zou best eens waar kunnen zijn. Nieuws volg je tegenwoordig via Twitter. Het is “microbloggen”, een alternatieve vorm van een RSS feed of een nieuwsbrief; je volgt diensten wanneer en waar jij wilt. Met vrienden, collega’s en familie onderhoud je dagelijks contact en via followers blijf je op de hoogte van de laatste nieuwtjes, vind je antwoord op je vragen en deel je links, wetenswaardigheden en passies.

Ook de sterren twitteren. Model en vrouw-van-David-Bowie Iman twittert. Britney Spears twittert. Stephen Fry is een fanatiek en komisch twitteraar. En zelfs Obama (nou ja, zijn mannetjes) twittert. De kaaskoppen zijn ook flink vertegenwoordigt. Berucht is natuurlijk de tweet van Maxime Verhagen die een foto van een vergadering publiceerde op Twitter. Dat kon niet. Maar ook Erben Wennemars twittert, Catherine Keyl twittert, Kluun en Ronald Giphart twitteren.

En Youp van ‘t Hek twittert.

Althans, dat gelooft niet iedereen. Het is ook niet bevestigt dat hij het is. Er zijn dan ook ongelovigen op Twitter. Niet vreemd overigens, want er zijn veel nepaccounts. Afgelopen donderdag nog was de fake account van NOS journaliste Marieke de Vries in opspraak; die zou beweren op de PVV gestemd te hebben. Ikzelf ben ervan overtuigd dat Youp het wél is. En als je een beetje nadenkt is dat ook niet zo moeilijk te achterhalen.

Lees verder! »

Ik ben jarig. Dat heb je soms.

33 Jaar gelee poepte moeke me uit. En nog altijd is ze ontzettend blij met me. En ik met haar. Is niet niks hoor, mij ter wereld brengen.
Jezus Gristus werd ook 33, zegt men. Geen jaar ouder. Ik hoop dat wel te worden. Daarvoor vind ik het leven te leuk. Ik zeg: nog veel jaren erbij en wens mezelf een mooie verjaardag.

Hieronder zie je hoe rein en lief ik toen al was.

Felicitaties mogen hartelijk en in ruime mate in de reacties.

Fukkit met die voornemens op 1 januari. Ik heb namelijk een voornemen die ik NU laat ingaan. 31 Maart: Voorneemdag, omdat het kán.

Vanaf vandaag neem ik me voor meer boeken te lezen
Ik vind lezen namelijk leuk. En alles wat leuk is moet je veel en vaak doen. Probleem met lezen echter is dat ik er nooit tijd voor vrijmaak (ik schreef er hier al eens over). Of er het geduld voor op kan brengen. Maar het roer gaat om. Vanaf heden ga ik minder achter de computer zitten en schuif minder snel achter de buis voor een potje teevee of film. Het boekenweekgeschenk, Een tafel vol vlinders van Tim Krabbé bijt de spits af.

Jij was erbij! U zijt mijn getuige. Spreek me er op aan als ik de boel laat versloffen. Gelezen zal er worden. Tot de letters dansen.