Het moet 19-nogwat geweest zijn. ’83 of ’84 ongeveer. Ik deed voor de gein mee aan een tekenwedstrijd van Eru ‘ze smelten de kazen’ Goudkuipje. Van die ranzige smeerkaas die ik nog steeds niet door mijn strot krijg. Tekengod als ik toen ook al was, krabbelde ik een heus ruimteschip op papier dat op weg was naar een grote Eru-planeet. Logisch. Naast mijn tekenblok lag een stripboek van Strijd der Planeten en het moederschip van de hoofdpersonen diende als voorbeeld case. Zorgvuldig tekende ik het na en voorzag mijn variant van kleurtjes met behulp van mijn grote verzameling kleurpotloden.

Na een dosis bloed, zweet en tranen en na goedkeuring van mijn ouders (alsof zij ‘m zouden afkeuren) deed ik ‘m in een envelop en stuurde ‘m naar de Grote Eru fabriek. Wachten en hopen. Ik deed tenslotte mee om de brute hoofdprijs die bestond uit een flink geldbedrag dat vrijelijk te besteden was in een filiaal van speelgoedtoco De Speelboom. Handenwrijvend en schuimbekkend wist ik al waar ik al die centen aan zou uitgeven: Star Wars poppetjes! Het was namelijk tijdens de hoogtijdagen van de Star Wars gekte en mijn broer en ik hadden reeds een behoorlijke verzameling Luke Skywalkers, Princess Leia’s en Han Solo’s. Ook Bib Fortuna, Yoda en de te ontleden C3PO ontbraken niet in onze collectie.

Tot mijn grote verbazing won ik de tekenwedstrijd. Dat wil zeggen, ik werd tweede ofzo. Of derde. Daar wil ik vanaf wezen. Feit was wel dat ik de prijs van 200 gulden (!) aan speelgoed had gewonnen en dit hoogstpersoonlijk mocht komen ophalen tijdens een of andere fandag in de hoofdstad. Euforie van jewelste, dat snap je. Helemaal naar de Grote Stad (we woonden in het hoge noorden) en 200 harde knaken te spenderen aan Star Wars. The force was strong in me. Het feestfestijn zou overigens gepresenteerd worden door mr. Ren je Rot Martin Brozius. Niet dat dat mij iets boeide; ik wilde naar De Speelboom.

Toen de dag was aangebroken en mams, bro en ik in de auto naar oma reden (die woonde in Amsterdam) werd mijn opwinding bruut verstoord door de mededeling dat ik van die 200 gulden één achtste moest afstaan aan mijn broer. ‘Dat is wel zo aardig’, vond mijn moeder. Belachelijk vond ik het. ‘Wie had op die fokking prent zitten ploeteren? Waarom moest ik nu zo nodig een broer hebben? Kan jij niet dood?’ En meer van dat soort doodnormale gedachten voor een kind van 8 gingen door mij heen. Maar goed. So be it. Had ik nog 175 gulden. Handje contantje van de Broziusmeister. Kon ik nog voldoende Star Wars goud voor scoren.

In de feestzaal aangekomen was het druk. Harde muziek en honderden ouders met kids schreeuwden als bezetenen. Of zoiets. Eerlijk gezegd weet ik het niet meer zo goed. Ik weet wel dat Martine Bijl in de jury zat en ik haar en nog twee juryleden tijdens het officiële gedeelte met links de hand schudde. Met mijn rechterhand moest ik de stapels cadeau’s die ik naast mijn 200 gulden had gekregen vasthouden. Ik deed daar niet moeilijk over.

Martin Brozius zelf herinner ik me als een zeer vriendelijke clowneske man met kleurrijke kostuums. Ik weet nog dat hij mij tijdens zijn praatjes een paar keer aankeek. Vond ik wel een beetje eng. Tenslotte was hij Ren je Rot in persoon en die kende ik alleen van de televisie. Nu stond ‘ie daar echt. Beetje het Sinterklaas gevoel, zeg maar. Er werd die middag nog een potje live Ren je Rot gedaan. ‘Ja zeg, take forever!’ verzuchtte ik ongeduldig, al was dat destijds ongetwijfeld niet in het Engels.

Na de show mochten we dan ein-de-lijk naar De Speelboom. Ik rende me rot richting de Star Wars hoek en ik kocht een Jabba de Hutt op een plateautje compleet met dat irritante beestje dat altijd bij hem zit, een Tauntaun met verwijderde ingewanden zodat Luke erin opgewarmd kon worden, een speeder-bike en weet ik veel wat nog meer. De adrenaline spoot in elk geval door mijn lichaam. Ik was de koning te rijk. Het was een van de mooiste ervaringen in mijn prille kapitalistische leventje.

Terwijl ik dit tiep ligt al het Star Wars speelgoed dat mijn broer en ik bezitten in een doos in een opbergkast boven. De Tauntauns zijn een beetje beschadigt en een aantal poppetjes missen wat ledematen daar onze hond die destijds afbeet, maar het merendeel heeft de tand des tijds doorstaan. Ook mijn broer leeft gelukkig nog.

Martin Brozius helaas niet. Hij stierf dinsdagavond in een ziekenhuis hier ergens in Amsterdam. De beste man werd 67 jaar. Een jeugdheld die ik bij deze wil bedanken voor een bijzondere dag.

Update: nu ook met fotografisch bewijsmateriaal:

Dit stuk schreef ik voor Eeuwig Weekend.

Het moet 19-nogwat geweest zijn. ’83 of ’84 ongeveer. Ik deed voor de gein mee aan een tekenwedstrijd van Eru ‘ze smelten de kazen’ Goudkuipje. Van die ranzige smeerkaas die ik nog steeds niet door mijn strot krijg. Tekengod als ik toen ook al was, krabbelde ik een heus ruimteschip op papier dat op weg was naar een grote Eru-planeet. Logisch. Naast mijn tekenblok lag een stripboek van Strijd der Planeten en het moederschip van de hoofdpersonen diende als voorbeeld case. Zorgvuldig tekende ik het na en voorzag mijn variant van kleurtjes met behulp van mijn grote verzameling kleurpotloden.

Na een dosis bloed, zweet en tranen en na goedkeuring van mijn ouders (alsof zij ‘m zouden afkeuren) deed ik ‘m in een envelop en stuurde ‘m naar de Grote Eru fabriek. Wachten en hopen. Ik deed tenslotte mee om de brute hoofdprijs die bestond uit een flink geldbedrag dat vrijelijk te besteden was in een filiaal van speelgoedtoko De Speelboom. Handenwrijvend en schuimbekkend wist ik al waar ik al die centen aan zou uitgeven: Star Wars poppetjes! Het was namelijk tijdens de hoogtijdagen van de Star Wars gekte en mijn broer en ik hadden reeds een behoorlijke verzameling Luke Skywalkers, Princess Leia’s en Han Solo’s. Ook Bib Fortuna, Yoda en de te ontleden C3PO ontbraken niet in onze collectie.

Tot mijn grote verbazing won ik de tekenwedstrijd. Dat wil zeggen, ik werd tweede ofzo. Of derde. Daar wil ik vanaf wezen. Feit was wel dat ik de prijs van 200 gulden (!) aan speelgoed had gewonnen en dit hoogstpersoonlijk mocht komen ophalen tijdens een of andere fandag in de hoofdstad. Euforie van jewelste, dat snap je. Helemaal naar de Grote Stad (we woonden in het hoge noorden) en 200 harde knaken te spenderen aan Star Wars. The force was strong in me. Het feestfestijn zou overigens gepresenteerd worden door mr. Ren je Rot Martin Brozius. Niet dat dat mij iets boeide; ik wilde naar De Speelboom.

Toen de dag was aangebroken en mams, bro en ik in de auto naar oma reden (die woonde in Amsterdam) werd mijn opwinding bruut verstoord door de mededeling dat ik van die 200 gulden één achtste moest afstaan aan mijn broer. ‘Dat is wel zo aardig’, vond mijn moeder. Belachelijk vond ik het. ‘Wie had op die fokking prent zitten ploeteren? Waarom moest ik nu zo nodig een broer hebben? Kan jij niet dood?’ En meer van dat soort doodnormale gedachten voor een kind van 8 gingen door mij heen. Maar goed. So be it. Had ik nog 175 gulden. Handje contantje van de Broziusmeister. Kon ik nog voldoende Star Wars goud voor scoren.

In de feestzaal aangekomen was het druk. Harde muziek en honderden ouders met kids schreeuwden als bezetenen. Of zoiets. Eerlijk gezegd weet ik het niet meer zo goed. Ik weet wel dat Martine Bijl in de jury zat en ik haar en nog twee juryleden tijdens het officiële gedeelte met links de hand schudde. Met mijn rechterhand moest ik de stapels cadeau’s die ik naast mijn 200 gulden had gekregen vasthouden. Ik deed daar niet moeilijk over.

Martin Brozius zelf herinner ik me als een zeer vriendelijke clowneske man met kleurrijke kostuums. Ik weet nog dat hij mij tijdens zijn praatjes een paar keer aankeek. Vond ik wel een beetje eng. Tenslotte was hij Ren je Rot in persoon en die kende ik alleen van de televisie. Nu stond ‘ie daar echt. Beetje het Sinterklaas gevoel, zeg maar. Er werd die middag nog een potje live Ren je Rot gedaan. ‘Ja zeg, take forever!’ verzuchtte ik ongeduldig, al was dat destijds ongetwijfeld niet in het Engels.

Na de show mochten we dan ein-de-lijk naar De Speelboom. Ik rende me rot richting de Star Wars hoek en ik kocht een Jabba de Hutt op een plateautje compleet met dat irritante beestje dat altijd bij hem zit, een Tauntaun met verwijderde ingewanden zodat Luke erin opgewarmd kon worden, een speeder-bike en weet ik veel wat nog meer. De adrenaline spoot in elk geval door mijn lichaam. Ik was de koning te rijk. Het was een van de mooiste ervaringen in mijn prille kapitalistische leventje.

Terwijl ik dit tiep ligt al het Star Wars speelgoed dat mijn broer en ik bezitten in een doos in een opbergkast boven. De Tauntauns zijn een beetje beschadigd en een aantal poppetjes missen wat ledematen daar onze hond die destijds afbeet, maar het merendeel heeft de tand des tijds doorstaan. Ook mijn broer leeft gelukkig nog.

Martin Brozius helaas niet. Hij stierf dinsdagavond in een ziekenhuis hier ergens in Amsterdam. De beste man werd 67 jaar. Een jeugdheld die ik bij deze wil bedanken voor een bijzondere dag.

Een klein half jaar geleden maakte ik je deelgenoot van mijn geschiedenis van gsm’s. Zo kwamen er lompe koelkasten voorbij, maar ook hippe state-of-the-art phones wat heb ik jou daar. In november trok ik de stoute schoenen aan en kocht de allernieuwste Sony Ericsson, de Xperia X1. Logisch, want Sony beviel me reeds twee modellen ruimschoots en ja, hee, come on, de Xperia had alles wat je je maar kon wensen: uitschuifbaar toetsenbord, goeie camerafunctie, uitstekende touchscreen, uit te breiden en te pimpen tot bijna alles en zelfs een prima belbereik.

Echter, de telefoon beviel niet.

Grootste struikelblok: Windows Mobile. Het is en blijft een lomp en klungelig OS, hoe fraai het (Sony Ericsson) jasje er ook uit ziet. Regelmatig had ik de bekende vastlopers en veel was het nét niet. De knopjes en menuutjes waren te klein (voor mijn worstenvingers) en het opstarten duurde wel errug lang. Ook viel het veelbelovende panel-systeem tegen, waarmee je tussen een negental homescreens kon switchen. Ik gebruikte het nooit. Zelfs de camera was een achteruitgang in vergelijking met mijn vorige Sony.

Maar wat te doen? Ik had tenslotte een 1-jarig Vodafone abonnement en een flink bedrag neergeteld voor dat ding. Oplossing: verkopen die hap en een nieuwe simlockvrije telefoon kopen. Nou ja, ik deed het andersom en kocht een iPhone 3G en nu staat mijn Xperia X1 te koop (interesse?).

Maareh…iPhone? Jeppers, de iPhone. Le iPhone op z’n Frans. Ik heb het toch maar gedaan. Want zonder de in Nederland enkel via T-Mobile verkrijgbare telefoon is ‘ie ineens een stuk aantrekkelijker. Ik ontdeed mij van de inmiddels versleten stoute schoenen en trok een stel goddamn thrillseeking sneakers aan. Want de iPhone scoorde ik op eBay. Retespannend kan ik je vertellen. De druk neemt namelijk behoorlijk toe in de laatste 10 seconden als iedereen als een idioot met hogere bedragen gaat gooien. Zo kun je geluk hebben en een prima iPhone kapen voor 300 euro, maar loop je ook het risico er één te kopen voor 450. En het lastige aan eBay is het feit dat eenmaal geboden kopen is, mocht jij overblijven met het hoogste bod. En dan maar hopen dat je niet opgelicht gaat worden. Risky business dus.

Zo stond ‘ie op eBay, mijn precioussss

Maar gelukkig, na een stuk of zes keer waaghalserij en liters angst- en zweetdruppels lichter lukte het me te bieden op een tweedehands iPhone 3G uit Oostenrijk. Kostte me 339 euro, plus 19 euro verzendkosten. Telefoon verder in perfecte staat, simlockvrij én ge-jailbreaked. Koopje dus. Vorige week ontving ik ‘m en wat is ‘ie mooi! Hoe kon ik ooit met Windows Mobile werken, durf ik nu al te denken. Wat beweerd wordt is gewoon waar: de iPhone 3G is écht de ultieme telefoon.

Met bewegend beeld! Tsjek!

Op 8 februari gemaakt door Ettubrute, die sowieso prachtige plaatjes schiet.

Onlangs doofde het licht voor de spaarlamp die wij in de gangkast hebben hangen. Bij gebrek aan een nieuwe spaarlamp verving ik deze met een gloeilamp. Toen mijn lieftallige vriendin thuiskwam en het nieuwe licht zag, pruillipte ze teleurgesteld: “ik mis de lamp die langzaam opstart!”.

Kijk, zo kan het dus ook.

Vandaag eens iets over de vrije platenwinkel, beter bekend als de Free Record Shop. Ik vind het namelijk best een nare winkel. Nou is dat, gok ik, geen wereldschokkend nieuws, maar toch, het moet er even uit.

Laten we eens beginnen bij de naam. Free Record Shop. Alsof ze een gratis record breken. Of in vrijheid opnemen. Dit is echter niet mijn grootste ergernis. Dat is wél het assortiment, personeel en waar de winkelketen voor staat: de debilisering van de maatschappij.

De vrije platenwinkel, opgericht in 1971, bestaat inmiddels uit zo’n 250 vestigingen in vijf landen en president-directeur Hans Breukhoven, hierna meneer Vanessa genoemd (naar zijn schorre rondborstige bont-girl), verkoopt naast ‘records’ ook dvd’s, blu-ray’s, games en ontzettend veel meuk dat geen hol te maken heeft met muziek. Inmiddels is het uitgebreide assortiment zo breed geworden dat er van alles maar een beetje in de schappen kan staan, met als grootste dooddoener de radicale inkrimping van de compact discs. De gemiddelde vrije platenwinkel heeft er misschien nog zo’n duizend staan. Hieronder een lichtbeeld dat ik illegaal heb geschoten met mijn verborgen mobilofoon.

CD’s in de vrije platenwinkel

Zonder dollen zijn dit, naast een piepklein bakje dance-compilaties, ALLE cd’s in het filiaal aan de Ferdinand Bol straat te Mokum.

Toen ik deze foto schoot hoorde ik naast mij een man vragen aan de verkoper of ze de cd Rumours van Fleetwood Mac hadden. Toch niet het minste muziekwerkje, zo niet een meesterwerkje. De verkoper, nauwelijks boven de beukende housemusiek -dat in de vrije platenwinkel gewoongoed is- uitkomend, vroeg: “Fleetwat?” en greep in paniek naar de digitale database. “Fleetwood Mac” zei de man nog eens. De jongen, met op zijn t-shirt een zeer servicegerichte tekst met heel veel keer het woord ‘fuck’, tikte wat op het toetsenbord en moest de man teleurstellen. “Kan ik ‘m dan bestellen?” vroeg de man, wat geen rare vraag is. Tenslotte levert elke winkel deze service. Maar nee hoor. “Daar doen we hier niet aan. U kunt ‘m op de website bestellen”. Teleurgesteld verliet de man de winkel. Ik volgde hem.

Maar wat is nu het beleid van de vrije platenwinkel? Hetzelfde als dat van McDonald’s, H&M en IKEA: zoveel mogelijk geld verdienen aan het massagedrag van het klootjesvolk. Maak het kopend volk gek met duizend maal een liedje op de radio, tv en internet, laat het stijgen in de top 40 en verkopen maar. De Borsato’s, de Shakira’s, de Smits (nee, niet The Smiths) en de Tropical Danny’s. Dat kent men (daar heeft meneer Vanessa wel voor gezorgd), dus dat koopt men. Hetzelfde geldt voor de spellen. En exact hetzelfde voor de films. En ze staan in rijen bij de kassa in de vrije platenwinkel. De snoeiharde kutmuziek, het geestdodende personeel en de krappe ruimte (want hoe meer bakken met crap hoe beter) trotserend. En ondertussen steekt meneer Vanessa zijn sigaren aan met 100 euro biljetjes, grijnzend naar zijn bankrekening die over de 93 miljoen euro bedraagt (volgens de Quote 500).

Jut en Jul

Wat is nou mijn punt. Ik word er gewoon zo droevig van. Dat alle leuke platen-, dvd- en weet ik veel wat voor speciaalzaken één voor één verdwijnen en plaatsmaken voor inspiratieloze en sfeerloze giganten als de vrije platenwinkel. En men laat het toe. Ik baal er gewoon van dat elke winkelstraat waar ook in Nederland, België of Duitsland gedomineerd wordt door diezelfde winkels, diezelfde uithangborden, diezelfde zombies. Er is waarschijnlijk ook helemaal niets aan te doen. Dat is misschien nog wel het meest trieste.

Maar goed. Het schijnt dat de geadopteerde kinderen van meneer Vanessa hem ook niet mogen.

Ken je Sarah nog? Jeweetwel, Sarah van het nummer ‘Labyrint’. Dus niet de Sarah uit de film Labyrinth (1986, Jim Henson), zeg maar.

Sarah (Geels, want zo heet ze) had deze zeer bescheiden hit in 2000. Ik kan me herinneren dat de niet onaantrekkelijke dame breeduit in de media werd gesmeten, compleet met hippe clips, dancemuziek en een voor die tijd vooruitstrevende trendy website, www.sarah.nl. Op dit stukje internet kon je haar videoclips bekijken, muziek luisteren, dagboekfragmenten lezen en zelfs videochatten met de échte Sarah. Als 24-jarige snotneus spendeerde ik redelijk wat tijd met het gluren naar de video’s en de site, want, en laat ik er gewoon eens niet omheen draaien, ik vond Sarah een lekker ding.

Sarah

Als je de URL nu intypt krijg je een foutmelding en ook het Internet Archief geeft niets meer prijs van de oorspronkelijke site. Ja, “groetjes van Sarah”, maar wat heppik daar nu aan?

Wat is er met Sarah gebeurt na de muzikale flops, vroeg ik me laatst af toen ‘Labyrint’ voorbij kwam in mijn iTunes. Het surfen leverde een en ander op.
Sarah, overigens de dochter van Laurens Geels (filmproducent van o.a. Flodder, Amsterdamned, etc.), wist ook wel dat ze het vooral van haar hoofd en lijf moest hebben dus na de slappe dansmuzak volgde al snel een kinky fotoshoot in het fraaie ‘literaire fotoboek’ Heldinnen van Eric van de Elsen en Ronald Giphart. Hierin ook foto’s van o.a. Sophie Hilbrandt, Birgit Schuurman en Carice van Houten.

(kuch, alle foto’s uit het boek zijn hier te zien, kuch).

Sarah kreeg een vriendje, een bekende Nederlander zoals dat hoort (Cas Jansen) en toerde hier en daar wat. Wat ze daarna deed weet ik niet. Ik geloof niemand. Ja, momenteel zingt ze in een vreselijk coverbandje genaamd Tour de Funk.

Sja, Sarah. Slachtoffer van een mislukte marketingstunt. Geflopt als zangeres en “merknaam”, maar geslaagd als sexy naaktmodel anno 2003. Wie weet maakt ze ooit nog eens comeback. Zou wel geinig zijn. Moet er wel flink gesleuteld worden aan de muziek, want die was om te huilen. Ervaar het voor jezelf op haar MySpace pagina. Kijk ik nog even naar ‘Labyrint’.

Klikkerdeklik…

Lees verder! »