Home

Displaying Tag 'Moord'

8 feb 2010
Posted by Menno, and filed under Recensie, TeeVee

Forbrydelsen op z’n Deens. The Killing op z’n Engels. De Misdaad op z’n Hollandsch. Maakt ook allemaal niet uit. Het is een tv-serie die je bij de kladden grijpt en je niet meer loslaat. 20 Afleveringen lang, 20 uren aaneen. Uiteraard niet in ons kikkerlandje op de teevee te zien, dus je moet naar de winkel -al dan niet digitaal- om jouw exemplaar te scoren. Want geloof me. Dit wil je zien.


Wat is dat dan allemaal wel niet, The Killing?
Wel, Forbrydelsen is een misdaad/politieserie waarin een moord op een 19-jarig blond meisje, Nanna Birk Larsen, centraal staat. Net als in Twin Peaks, want ook hier begint de reeks met de vondst van haar levenloze lichaam. Rechercheur Sarah Lund bijt zich vast in de zaak, samen met haar opvolgster Jan Meyer. De serie volgt verder de ouders van het meisje en de politicus Troels Hartmann die in een politieke strijd verwikkeld zit om het burgermeesterschap. Helaas voor hem lijkt de moordzaak rechtsreeks naar hem en zijn campagneteam te leiden.


Links Laura Palmer uit Twin Peaks en rechts Nanna Birk Larsen uit The Killing.
Beiden onder de groene zoden.

Maar wat maakt de serie dan zo bijzonder?
Veel. Ik zal je vier redenen geven.

1. Plottwists
Zoals het een echte whodunit beaamd, zit ook The Killing vol plottwists. Sta je de ene aflevering nog 100% achter een persoon, een uur later verdenk je ‘m van brute moord en verkrachting. Net zo makkelijk. Niemand is te vertrouwen, dat kun je wel stellen. Cluedo op z’n Deens. Met een snufje 24. Een prachtig intelligent en gelaagd scenario.


Politieke tegenstanders, met rechts Hartmann

2. Sfeer
The Killing ziet er zeer sfeervol uit. De reeks is in kleur maar zwart-wit zou ook niet misstaan. Buiten is het vaak donker, maar altijd somber. De personages lachen ook amper. Niet zo vreemd gezien de kou (het is november) en de ernst van de zaak. Het draagt in positieve zin bij aan de trieste beleving en look en feel van de serie. Kopenhagen op z’n grijst.

3. Karakters
Misschien wel het grootste pluspunt van de serie. Elk karakter is tot in de kleinste details uitgewerkt en als kijker identificeer je je zonder problemen met ze allemaal. Heel bijzonder dat een serie zo uitgebreid aandacht besteedt aan het rouwproces van ouders en hoe ze pogen het leven weer op te pakken. In 20 uur heb je daar dan ook wel de tijd voor. De traan wordt afgewisseld met een lach na het horen van de dialogen tussen de rechercheurs Lund en Meyer. Twee tegenpolen van jewelste. Werkt altjid!


De vader van Nanna Birk Larsen

4. Het is niet Amerikaans
Een verademing om eens niet de gelikte Amerikaanse koppen met strakke witte tanden te zien, maar échte mensen met échte gevoelens. Geen bordkartonnen karakters maar mensen met oprechte gevoelens. Ook de vertelwijze is niet-Amerikaans, maar eh Deens. Verwacht onverwachte wendingen! Oh, en Deens is best een mooi taal. Zeker intrigerend.

En zo zijn er nog wel meer redenen, hoor. De muziek is bijvoorbeeld ook om te snijden:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(hier te downloaden)

Maar bovenstaande redenen springen eruit. Ga ‘m kijken. Ervaar de avonturen van de nicotinekauwgomkauwende Lund in haar eeuwige wollen truien in dit eerste seizoen van The Killing. Een tweede reeks wordt op het moment uitgezonden in Denemarken.

The Killing is verkrijgbaar in een 5 disc dvd-box en is bijvoorbeeld op de site van De Volkskrant te bestellen

12 feb 2009
Posted by Menno, and filed under Film, Literatuur

“His name was Jason. And today is his birthday”

Ah lachuh, morgen is het weer vrijdag de 13e. De ultieme ongeluksdag voor hen die daarin geloven. Ikzelf ga samen met mijn zwarte kat onder ladders door richting de bios, alwaar de remake van Friday the 13th draait. Op deze donderdag de 12e gaat ‘ie al in première, 29 jaar na de release van het origineel. Hieronder geen recensie van deze horrorfilm, maar veel leuker: een terugblik naar hoe het allemaal begon, daar in Camp Crystal Lake. Terug naar Jason Voorhees, de doorbraak van regisseur Sean S. Cunningham en een van de eerste rollen van Kevin Bacon. Friday the 13th uit 1980 is een klassieker van jewelste, maar is dat terecht? Hell yeah!

In het kielzog van het succes van die andere horrorklassieker, Halloween (1978), nestelde Sean S. Cunningham zich in de regisseurstoel om het scenario van Victor Miller te verfilmen. Met enkel wat suffe kinderfilms op zijn cv ging hij het bloederige avontuur tegemoet, tezamen met een handjevol kersverse en tot dan toe onbekende acteurs. Het was een sprong in het diepe, maar hij kwam al snel uitermate succesvol boven water.

friday1
De kids in Friday the 13th, met tweede van links Kevin Bacon en helemaal rechts Harry Crosby, zoon van Bing.

Friday the 13th begint in 1956 in het bungalowpark Camp Crystal Lake alwaar een groepje brave tieners Haleluja-liedjes zingen bij het haardvuur. Als een stout stelletje besluit een potje te rollebollen wordt hun onderonsje bruut verstoord door een persoon met een mes. Net als in Halloween vanuit de eerste persoon gefilmd, kijken en smeken de slachtoffers  in de camera.

friday2
‘We weren’t doing anything! We were just messing about!’

Gouden horrorformule
Begeleid door het karakteristieke ‘K K K Cha cha cha’-deuntje en de filmtitel die op ons af komt en het “tv scherm” in scherven slaat, is de toon gezet. Er wordt geschakeld naar ‘present day’ en de hoofdrolspelers die op weg zijn naar het kamp (ofwel: hun dood). Zoals zo vaak in horrorfilms ná Friday the 13th hebben we ook hier te maken met een bijna clichématige formule: groepje (mooie) jongeren, vrij van ouderlijk gezag, gaan lol hebben in een bosrijke omgeving (denk Evil Dead, Cabin Fever, etc.). De groep heeft altijd een zelfde samenstelling: een dom blondje, een wijze gozer, een all American hero, een verstandig meisje en een mallerd. Ook kan de dorpsgek niet ontbreken die het groepje waarschuwt vooral níet naar de plek des onheils te gaan. Doen ze lekker toch en uiteraard gaan ze er allemaal één voor één aan. Dat wordt dus genieten geblazen.

friday4
Ralph, de dorpsgek. ‘You’re going to Camp Blood, ain’t ya? You never come back again. It’s got a deathcurse!’

Friday The 13th
Volwassene/autoriteit vs jeugd/baldadigheid. Klassiek!

Wat kan er nog meer niet ontbreken in een horror? Seks natuurlijk. En hoewel het blote tieten gehalte in Friday the 13th teleurstellend spaarzaam is (men moest toch door de strenge filmkeuring heen), bevat ook deze film een passionele vrijpartij, die -sja, sorry zo gaat dat nu eenmaal- duur betaald moet worden. Geen van beiden overleeft het.

Friday the 13th
Dat was Kevin…

Friday the 13th
…en dat was Marcie

Moordoriginaliteit
Je ziet het, met de spectaculaire kills zit het wel snor. Verantwoordelijk hiervoor is een van de grootste horrorcoryfeeën Tom Savini, die eerder bloederige make-up smeerde op de zombies van George Romero in Dawn of the Dead (1978) en later ook de doden tot leven wekte in Day of the Dead (1985). Gek genoeg zijn het in deze eerste Friday niet de slasherpartijen waar de film het angstelement vandaan haalt, maar de traagheid en de intense spanningsopbouw. Waar de verdere Fridays elkaar deel na deel pogen te verslaan qua moordoriginaliteit, is het hier -zeker dertig jaar later- nogal tam. En dat is nu juist het enge. Want is het niet zo dat een schrikmoment des te harder aankomt als je eerst minutenlang zit te kijken naar hoe iemand een kopje koffie zet? In Friday gebeurt het en werkt het.

Friday the 13th
Twee minuten kijken naar iemand die een olielamp aansteekt. Hoe vaak zie je dat nog in films van nu?

Waar is Jason?
Friday the 13th is natuurlijk bekend geworden door Jason Voorhees, de moordmachine die net als Freddy Krueger (Nightmare on Elmstreet) en Michael Myers (Halloween) tot iconische hoogten is gestegen. Jason, de emotieloze killer met hockeymasker siert ook alle posters van de nieuwe Friday the 13th. Maar, en dat weten veel mensen niet, in het origineel is er helemaal geen Jason te bekennen (nou ja, héél even). En van het hockeymasker is zelfs in het tweede deel nog geen spoor te bekennen. Pas in deel 3 van de reeks vindt Jason zijn favoriete gezichtsbedekking. Verantwoordelijk voor de moorden in het origineel is dan ook niet Jason. En hoewel je een oen van jewelste bent als je Friday the 13th nog nooit gezien hebt, zal zal ik verder niets verklappen. Ik ben echter wel benieuwd naar hoe ze het ontbreken van Jason in de remake hebben opgelost. Naar het schijnt is de film dan ook niet een remake van deel 1, maar zijn de eerste drie delen in één film gepropt! Ik houd mijn hart vast.

friday-regen
Voor wie is ze dan wél op de vlucht?

2009
Onschuldige tieners, spetterende kills, seks, een doodenge soundtrack en een subliem en verrassend einde. Friday the 13th heeft het allemaal en was één van de eersten. Alleen daarom al is de film belangrijk voor alle horrorfilms na 1980. De film sloeg zo aan bij het publiek dat het een jaar later al een vervolg kreeg. En nog een jaar later kwam het derde deel. En zo ging dat door tot 1986. Daarna kwamen de vervolgen met steeds langere tussenpozen. De originaliteit raakt op een gegeven moment wel op natuurlijk. Het tiende deel, waarin we Jason in de toekomst zien moorden (waarom niet?), is alweer uit 2001. En in deeltje 11 zien we Jason het opnemen tegen Freddy Krueger. Welja. En nu dus de remake. Part 12, als het ware. Helemaal gemoderniseerd en opgevuld met de huidige generatie mooie tieners. Gelukkig komen ze allemaal nog op dezelfde manier aan hun einde. Ik kijk er naar uit. De trailer is in elk geval veelbelovend.

Friday the 13th de remake draait vanaf vandaag in de bioscoop.

xfactor
xfactor
 
xfactor
Dit is de webstek van Menno Kooistra. Alles wat zich binnen de digitale muren van Mennomail.nl afspeelt is beveiligd door deze jongen: ©.