Een tijdje geleden zag ik Reverb(2007, Eitan Arrusi), een film over verborgen boodschappen in muziek. Na drie kwartier zette ik de flop maar uit. Jammer, want het gegeven is interessant.
We kennen allemaal de verhalen over satanische boodschappen in Led Zeppelin’s ‘Stairway to Heaven’ en de subtiele hints op The Beatles’ Abbey Road dat Paul zo dood is als een pier. De ene keer bewust in het muziekstuk gestopt (denk aan Pink Floyd’s ‘Empty Spaces’), de andere keer ontdekt door een iets te enthousiaste fan. Een verontrustend voorbeeld van het laatste is dat van de band Judas Priest en de zelfmoord van twee tieners. De Amerikaanse James Vance en Ray Belknap luisterden vlak voor kerst 1985 naar het nummer ‘Better by you, Better than me’ van deze metalband en de subtiele tekst ‘do it!’ deed de boys (mede) besluiten een kogel door hun hoofd te jagen. Belknap slaagde heirin, terwijl Vance de big bang overleefde en met een zwaar misvormd gezicht voort moest (drie jaar later lukte z’n zelfmoord overigens wel). Het resulteerde in een lange rechtzaak die uiteindelijk gewonnen werd door de band. Een interessante documentaire over dit incident is op Google Video te vinden.
Subliminale boodschappen
Deze zogenaamde subliminale boodschappen in de muziek houden de gemoederen flink bezig. Terecht, want afgezien dat het treurig kan eindigen, zoals hierboven beschreven, is het erg leuk en soms griezelig verrassend om ze te vinden. Het zijn de easter eggs in de muziek. En in tegenstelling tot vroegah, toen je je platenspeler moest verbouwen om een plaat achterstevoren te draaien om eventuele verborgen teksten hoorbaar te maken, gaat het tegenwoordig een stuk makkelijker met een pc en een simpel audioprogramma. En als je ook nog wat research kunt doen op het internet kun je op intrigerende gevallen stuiten.
Hieronder een aantal voorbeelden.
Een tijdje geleden zag ik Reverb(2007, Eitan Arrusi), een film over verborgen boodschappen in muziek. Na drie kwartier zette ik de flop maar uit. Jammer, want het gegeven is interessant.
We kennen allemaal de verhalen over satanische boodschappen in Led Zeppelin’s ‘Stairway to Heaven’ en de subtiele hints op The Beatles’ Abbey Road dat Paul zo dood is als een pier. De ene keer bewust in het muziekstuk gestopt (denk aan Pink Floyd’s ‘Empty Spaces’), de andere keer ontdekt door een iets te enthousiaste fan. Een verontrustend voorbeeld van het laatste is dat van de band Judas Priest en de zelfmoord van twee tieners. De Amerikaanse James Vance en Ray Belknap luisterden vlak voor kerst 1985 naar het nummer ‘Better by you, Better than me’ van deze metalband en de subtiele tekst ‘do it!’ deed de boys (mede) besluiten een kogel door hun hoofd te jagen. Belknap slaagde heirin, terwijl Vance de big bang overleefde en met een zwaar misvormd gezicht voort moest (drie jaar later lukte z’n zelfmoord overigens wel). Het resulteerde in een lange rechtzaak die uiteindelijk gewonnen werd door de band. Een interessante documentaire over dit incident is op Google Video te vinden.
Subliminale boodschappen
Deze zogenaamde subliminale boodschappen in de muziek houden de gemoederen flink bezig. Terecht, want afgezien dat het treurig kan eindigen, zoals hierboven beschreven, is het erg leuk en soms griezelig verrassend om ze te vinden. Het zijn de easter eggs in de muziek. En in tegenstelling tot vroegah, toen je je platenspeler moest verbouwen om een plaat achterstevoren te draaien om eventuele verborgen teksten hoorbaar te maken, gaat het tegenwoordig een stuk makkelijker met een pc en een simpel audioprogramma. En als je ook nog wat research kunt doen op het internet kun je op intrigerende gevallen stuiten.
Hieronder een aantal voorbeelden.
Ter introductie maar even het eerder genoemde ‘Stairway to Heaven’. Achterstevoren afgespeeld, in officiële benaming backward masking genoemd, zijn meerdere teksten te horen. Hieronder een grapje van de mannen, te horen aan het einde van het nummer:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Hoorde je ‘t? Er is toch echt te horen: Play backwards. Hear words sung. Luister nog maar eens. De belangrijkste en spraakmakende tekst is natuurlijk al eerder in het nummer te horen geweest: Its my sweet Satan. The one whose little path would make me sad whose power is Satan. He’ll give those with him 666. There was a little toolshed where he made us suffer, sad Satan.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Nog wat duivels. Deep Purple met ‘Black Knight’: Oh demon thats leading from hell. We believe:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Het moet niet heel raar zijn om dit soort duivelsaanbiddingen in muziek van Led Zeppelin of Judas Priest aan te treffen. Er zijn overigens ook genoeg voorbeelden van AC/DC, The Eagles en Iron Maiden. Maar wat dacht je van het onschuldige Pokémon? In de Pokémon rap ‘Gotta catch ‘m all!’ zit namelijk een niets verhullende tekst verscholen: I love satan. En dat vier maal! Rare jongens, die Japanners. Hoewel. Belgen kunnen er ook wat van. K3 bijvoorbeeld met hun lieve ode aan de oma ‘Oma’s aan de macht’: Grote massamoord. We just against a life. God die laat je zitten. Godverdomme leuk. Alee!
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Brr
Een stuk griezeliger wordt het met Yoko Ono. Geen vreemd nieuws, maar check dit. Achterstevoren laat haar tekst ‘anata, daiteyo’ (‘darling, hug me’) in het nummer ‘Kiss, kiss, kiss’ zich vertalen als I shot John Lennon (voorbeeld in de link hieronder). Macaber, niet? Enger nog is de commentaartrack van een Amerikaanse verslaggever bij de fatale autorit van John F. Kennedy in Texas. Hier is de volgende tekst in Backmasking te horen: He’s shot bad. Hold it. Try and look up. Alsof de gedachten van de man achterstevoren verwoord worden. Look up? Naar de schoten vanuit het raam?
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar je kunt zelf ook gaan zoeken en luisteren op het net. Het barst van de voorbeelden. Al dan niet vergezocht. Hieronder in een filmpje nog een reeks reverse speech-voorbeelden.
Nou okee, toch maar even wat serieus op dit blog. Ik doe namelijk genoeg. Zo schreef ik donderdag een recensie voor de film Tropic Thunder, te lezen op Eeuwig Weekend en rond ik zojuist dit stuk af voor een nieuw blog dat ik sinds kort bijhoud voor Radio 6: Bowie.radio6.nl.
Een bijzondere nieuwe Bowie cd die uit zou zijn gekomen, schreef ik in de introductiepost. En ik loog niet. Het betreft hier namelijk een compilatieschijf met 12 nummers, persoonlijk uitgekozen door mr. Bowie himself. Ofwel: welke tracks uit zijn back-catalogue vindt Bowie nu eigenlijk zelf de moeite waard? Een interessante vraag, wat een interessante cd heeft opgeleverd: iSelect.
Deze schijf verscheen eerder als bijlage bij de Britse krant Mail On Sunday, maar is nu ook uitgebracht als cd met boekje met tekst en uitleg van de man. Bowie: “Twelve songs that I particularly like. Few of them are well known, but many of them still get sung at my concerts… usually by me!”
De tracklist:
1. ‘Life on Mars?’ (van Hunky Dory)
2. ‘Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing (Reprise)’ (van Diamond Dogs)
3. ‘The Bewlay Brothers’ (van Hunky Dory)
4. ‘Lady Grinning Soul’ (van Aladdin Sane)
5. ‘Win’ (van Young Americans)
6. ‘Some Are’ (bonustrack op de heruitgave van Low uit 1991)
7. ‘Teenage Wildlife’ (van Scary Monsters)
8. ‘Repetition’ (van Lodger)
9. ‘Fantastic Voyage’ (van Lodger)
10. ‘Loving the Alien’ (van Tonight)
11. ‘Time Will Crawl (MM Remix)’ (van Never Let Me Down)
12. ‘Hang on to Yourself (Live)’ (van Live Santa Monica ’72)
Een bijzondere plaat indeed dus, temeer omdat de ‘grote’ hits ontbreken: er staan slechts drie singles op. En vooral ook het nummer ‘Some Are’ uit 1976 is uniek, daar deze enkel op de heruitgave van Low staat. Bowie zegt hierover:
“A quiet little piece Brian Eno and I wrote in the Seventies. The cries of wolves in the background are sounds that you might not pick up on immediately. Unless you’re a wolf. They’re almost human, both beautiful and creepy. Images of the failed Napoleonic force stumbling back through Smolensk. Finding the unburied corpses of their comrades left from their original advance on Moscow. Or possibly a snowman with a carrot for a nose; a crumpled Crystal Palace Football Club admission ticket at his feet. A Weltschmerz [world weariness] indeed. Send in your own images, children, and we’ll show the best of them next week.”
Een persoonlijke favoriet, waarvan ik altijd gehoopt had deze eens live te horen (tevergeefs) is ‘Lady Grinning Soul’. Leuk om te lezen dat ook Bowie achter dit nummer staat. Nog zo’n prachtnummer is ‘Repetition’, een track van Lodger uit 1979. Deze speelde Bowie voor het eerst live in 1999, tijdens een TV-opname voor ‘Storytellers’ van VH-1. Een sterk nummer, dat het onderwerp ‘wife-beating’ behandeld. Bowie vertelt met een monotome stem het verhaal van Johnny, een grote gast, die nogal gefrustreerd is, want ‘he could have had a Cadillac If the school had taught him right’. En erger nog: ‘He could have married Anne with the blue silk blouse’. In plaats daarvan zit hij opgescheept met een vrouw die niet eens kan koken. Johnny zegt: ‘What’s the good of me working when you can’t damn cook?’. En dus slaat hij haar. Op de maat van de muziek, die repetitief voortdreunt. Een prachtzin is: ‘I guess the bruises won’t show if she wears long sleeves. But the space in her eyes shows through’.
Bowie: “I had known more instances of this behaviour than I would have preferred to have been made aware of and could not for the life of me imagine how someone could hit a woman, not only once but many, many times.”
iSelect is vanaf14 oktober te koop. Bijvoorbeeld bij Bol.com of Amazon.
De teksten kun je op je gemak al lezen op deze pagina van Mail on Sunday.
‘We can be heroes. Just for one day’. Deze zin, afkomstig van David Bowie’s single “Heroes” , ken je ongetwijfeld. Maar ken je het album ook? Of is dit weer, net als z’n voorganger Low, zo’n moeilijke Bowie-plaat die je wel in huis hebt, maar amper beluistert? Niet doen! Okee, “Heroes” is wederom niet vrolijkmakend, maar wat is het een intrigerend tijdsdocument en wat staan er weer een aantal exorbitant mooie nummers op. Deel 2 van 3 in de Berlin-trilogy reeks van Bowie: “Heroes”.
Waarom “Heroes” de moeite van het luisteren waard is? Het is Bowie op een Koto in een Japanse mostuin. Het is Bowie tetterend op een saxofoon alsof zijn leven er van af hangt. Het is Bowie die weer zin krijgt in muziek maken. Het was en is ontzettend invloedrijke plaat en bevat het nummer ‘”Heroes”‘, dat net als Queen’s ‘We are the Champions’ een iconisch lijflied is geworden. “Heroes” is een kolos onder de popalbums.
Low deel 2
Omdat de releasedatum van Low vertraagd was, volgde “Heroes” al snel. Beide platen kwamen uit in 1977. Het album kan gezien worden als Low deel 2: het werd grotendeels met dezelfde groep muzikanten opgenomen, wederom geproduceerd door Tony Visconti en uiteraard weer onder auspiciën van verstrooide popprofessor Brian Eno. Gitarist Robert Fripp speelde in razend tempo (1 dag!) een aantal gitaarpartijen in die zo ontzettend bepalend zijn voor de sound van het album. De locatie, de Hansa Studios in Berlijn lag op steenworpafstand van de Muur en een wachttoren met bewapende soldaten. Iets wat zeker invloed had op de stemming en sfeer van het album. De meeste nummers werden in één take opgenomen en in totaal stond het hele album binnen één maand op tape. Zo gaat dat vaak met meesterwerken.
Bowie met snor, Visconti en assistent Edu Meyer in de Hansa Studios. Foto: Barbara Meyer
Helden De cover-art, gefotografeerd door de Japanner Masayoshi Sukita, laat een verontrustend kijkende Bowie zien in een artistieke pose, gebaseerd op de schilderijen Ein Junger en Roquairol van de Duitse expressionistische schilder Erich Heckel (1883-1970). Niet geheel ontoevallig is de coverfoto van Iggy Pop’s The Idiot (1977, geproduceerd door Bowie) op dezelfde schilderijen gebaseerd.
Met twee uiterst experimentele, maar succesvolle platen in zijn kielzog, voelde David Bowie zich begin 1979 nogal uitgebowie’d. Ook had zijn muziek de hitlijsten al twee jaar niet gehaald. Tijdens een pauze in de wereldtournee van 1978 nam hij opnieuw met Brian Eno en Toni Visconti een album op, dat bekend staat als de derde in de Berlin-trilogy. Vreemd, aangezien het ten eerste niet in Berlijn werd opgenomen en ten tweede een stijlbreuk is in vergelijking met Low en “Heroes”. Het werd een narratief album dat bekend staat als Bowie’s ‘reisplaat’. Deel 3 in de Berlin-trilogy reeks van Bowie: Lodger.
Het derde ‘Berlijn’-deel kreeg een aantal werktitels mee, voordat het in mei 1979 definitief als Lodger in de winkel lag, waaronder Planned Accidents en Despite Straight Lines, beide verwijzend naar Bowie’s nieuwste compositiemethode. Onder de muzikanten bevonden zich, naast vaste krachten Carlos Alomar (slaggitaar) en George Murray (bas), gitarist Andrew Belew van King Crimson. Opnames vonden plaats in Zwitserland en New York en ondanks het ontbreken van instrumentale nummers en gezien het feit dat er zelfs een aantal ‘hits’ op staan is Lodger verre van een commercieel album. Het is een experimentele en chaotische plaat met zeer diverse muziekstijlen en nummers die soms zelfs tegen het valse aan klinken en verzinken in een bak met herrie. Fameus voorbeeld hiervan is het nummer ‘Boys Keep Swinging’, waarop Bowie de bandleden van instrument liet wisselen. Ja, dat is vragen om wanorde.
Bowie in 1979
Het levert wel een bijzondere langspeler op met een geheel eigen geluid, maar zonde is het ook wel een beetje, aangezien er een aantal zeer mooie nummers op staan die ten onder gaan in de brei van de proef. De opnames van Lodger verliepen ook minder vlot dan de vorige albums. Tijdens de drie opnameweken werd duidelijk dat Bowie en Eno behoorlijk andere kanten op wilden met de nummers en muzikaal gezien niet meer op één lijn zaten. Zo heeft Eno in latere interviews ook laten weten dat hij van de drie Berlijn-albums het minst trots op Lodger is. Bandleden vertelden de media ook dat het duidelijk was dat ook Bowie’s hart niet volledig in dit album zat. Een ander veel gehoord kritiekpunt is dat de geluidskwaliteit van Lodger beneden peil is. Op nieuwe digitale uitgaven op CD valt het nog wel mee (al is het zeker hoorbaar), maar op vinyl klonk het dof zonder goed hoorbare hoge en lage tonen. Het tekort aan bezieling, dat er wél was bij Low en “Heroes”, is hier aansprakelijk.
Redactie: verfent lezer vindt je de mooiste heb genoeg vragen aan haar
Merel B.: Wie trekt zich nog wat aan van de wat oudere VPRO-snob?
Mennomail: Haha, dat zou heel goed kunnen. Maar exsqueese me, maar dat is het WEL!
Anonymous: Leuk interview. Al denkt de wat oudere VPRO-snob natuurlijk meteen: parbleu, strips zijn toch geen literatuur!
Petrouschka Zandvliet: Ja. Als ik mijn antwoorden had ingezonden was ik samen met Kriek op vijf geëindigd. Fictief dus.
Merel B.: Hee, waarom zie ik dit nu pas? Ik was godnondeju 2e!! Als Laurens doodgaat, ga ik heerschen!
Tri3bune: Dag Peter, Zie een berichtje, maar kan best heel oud zijn over het boekje van Max Laadvermogen. Ik had dat vroeger ook. Mijn kinderen(inmiddels...
robin ♫: Google Reader, Google Reader, Google Reader, Google Reader en Google Reader. Thank god for RSS. BTW als je nog een leuk fotoblog zoekt:...
Jasper Koning: Ja zeg, dus Gmail, Hootsuite en Facebook vallen af? Dan idd NOS.nl, Daily Show, DWDD, B3ta en Uitzending Gemist…
We kennen allemaal de verhalen over satanische boodschappen in Led Zeppelin’s ‘Stairway to Heaven’ en de subtiele hints op The Beatles’ Abbey Road dat Paul zo dood is als een pier. De ene keer bewust in het muziekstuk gestopt (denk aan Pink Floyd’s ‘Empty Spaces’), de andere keer ontdekt door een iets te enthousiaste fan. Een verontrustend voorbeeld van het laatste is dat van de band Judas Priest en de zelfmoord van twee tieners. De Amerikaanse James Vance en Ray Belknap luisterden vlak voor kerst 1985 naar het nummer ‘Better by you, Better than me’ van deze metalband en de subtiele tekst ‘do it!’ deed de boys (mede) besluiten een kogel door hun hoofd te jagen. Belknap slaagde heirin, terwijl Vance de big bang overleefde en met een zwaar misvormd gezicht voort moest (drie jaar later lukte z’n zelfmoord overigens wel). Het resulteerde in een lange rechtzaak die uiteindelijk gewonnen werd door de band. Een interessante documentaire over dit incident is op Google Video te vinden.
